Wydarzenia





 
IndeksIndeks  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  
Share | 
 

 Liquid Paradise

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
Idź do strony : Previous  1, 2, 3, 4
AutorWiadomość
Mistrz gry
avatar

Konta specjalne
Konta specjalne
http://www.morsmordre.net/ http://www.morsmordre.net/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://www.morsmordre.net/ http://www.morsmordre.net/ http://www.morsmordre.net/f124-woreczki-z-wsiakiewki
naczelny mąciciel
odwieczny
n/d
n/d
Do you wanna live forever?
99
99
99
99
99
99
Czarodziej

PisanieTemat: Liquid Paradise   05.06.16 17:46

First topic message reminder :

Liquid Paradise

Jako jeden z lepiej znanych lokali czarodziejskiego Londynu, "Liquid Paradise" cieszy się stosunkowo stałą klientelą i dobrą renomą. Pośród gości, będących w znakomitej większości przedstawicielami szeroko pojętej klasy średniej, nierzadko można dostrzec członków arystokracji czy też zwykłej klasy wyższej, dla których specjalnie wydzielono osobną część dużej sali, wybitnie pilnując, aby nie zawędrował do niej ktokolwiek niepowołany. Wysoko urodzonym często przypisuje się swoiste polowania na wschodzące gwiazdy, które można by wziąć pod swój patronat - "Paradise" słynie z występów na żywo, dawanych zwykle przez niemal całkowicie nieznanych (acz uprzednio dokładnie sprawdzonych!) artystów. Niejedna wielka osobistość współczesnego świata muzycznego przyznaje, że swoje pierwsze kroki do sławy stawiała właśnie w tym miejscu. Dla zwalczenia wrażenia nadmiernej podniosłości, przed wspomnianą sceną rozciąga się parkiet, na którym spragnione zabawy pary mogą do woli wywijać w tańcu. Z reguły jest on w większości zajęty przez młodych tancerzy, będących świeżo upieczonymi absolwentami Hogwartu. Rzadko kiedy, ba, właściwie nigdy nie widuje się tu w akcji jakichkolwiek arystokratów.
Z samą nazwą lokalu wiąże się też pewna legenda, która stale przyciąga coraz więcej osób. Otóż wielu zakłada, iż "Liquid Paradise" ma bezpośrednie powiązanie z Felix Felicis, którego kilka złotych kropel ma być rzekomo dodawane do co droższych z drinków, jakie się tu serwuje. Oczywiście jest to dalekie od prawdy, tym niemniej efekt placebo już niejednemu gościowi zawrócił w głowie na tyle, że rzeczywiście przez pewien czas jego życie nabrało trochę radości i powodzenia.


Powrót do góry Go down

AutorWiadomość
Magnus Rowle
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t4426-magnus-phelan-rowle http://www.morsmordre.net/t4650-korespondencja-m-p-rowle-a http://www.morsmordre.net/t4655-careless-whisper http://www.morsmordre.net/f310-cheshire-farndon-posiadlosc-rowle-ow http://www.morsmordre.net/t4786-magnus-rowle
reporter Walczącego Maga
35
Szlachetna
Żonaty
Dotknij mnie tam, gdzie uważasz, że
może być serce
Rozetnij żebra, częstuj się,
bierz
co chcesz
5
5
0
0
0
30
5
10
Czarodziej

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   19.10.17 18:22

Otaczał się płaszczem patosu, by osobisty koszmar pozostawić daleko; nie umiał kłamać, ale na drewnianych, skrzypiących deskach eleganckiego klubu czuł się całkiem pewnie. Wystarczająco, by bez zająknięcia recytować krótką rolę, utkaną topornie i wciśnięta w zszyte usta niemowy. Nigdy nie ruszał się jak wystrugana kukła, a ekspresywna mimika (szkoda, że nie potrafił nad nią panować) kwalifikowała go na wybitnego aktora, przejął więc ten dziedziniec sztuki, świadom, że musi przemienić go w groteskę, jeśli chce przetrwać. Brzydził się swoim wahaniem: był w dobrym miejscu we właściwym czasie, otaczało go coś na wzór mieszczańskiego luksusu, lecz przytulne wrażenie kończyło się przy zajętym przez niego stoliku. Jasny obrus lśnił trupią bielą, burgund serwet widział jak zakrzepłą krew, a delikatny aromat świeżo przygotowanego jedzenia nagle, zupełnie abstrakcyjnie przeistoczył się w woń popiołów z palonego ciała. Demonizował siedzącą tuż obok kobietę, obwołując ją przyczyną swoich halucynacji - jednocześnie ponownie wyciągając pogrzebane trupy ze świeżej ziemi. Obelga czy najsłodszy komplement, namiętność przysłaniała rozsądek i zdrowe zmysły, gdy Rowle zwyczajnie tęsknił za jej czarną aurą, doświadczoną raz w drodze przypadku i domniemanego pożegnania. Liczył próby, stawali w szranki po raz trzeci, a Magnus już znał wynik uroczej kolacji, po której wypłucze sobie wspomnienia najsilniejszym eliksirem. Albo najgorszym alkoholem w przydrożnej karczmie, mocno odbiegającej od standardów, do jakich nawykł i do których przyzwyczajał Deirdre. Nie wmawiał sobie, że jest jedyny, nie był naiwnym głupcem, a ona nigdy go o tym nie zapewniała - lecz pożądanie intensyfikacji relacji zakłóciło nieco odbiór faktyczny bodźców, przekazywanych zgrabnymi kobiecymi dłońmi. Następny gipsowy święty, karykatura i groteskowa, kiczowata ozdóbka, spoczywająca na gzymsie obtłuczonego kominka: począł rozpatrywać swoją rolę w kwestii przedmiotowej, dopasowanej do potrzeb Miu, którą odwiedzał chętnie, wyrywając się do wspólnych rytuałów przeglądu prasy i leniwej miłości. Może popełnił błąd, może to o n, otoczył geniusza przeciętnością; rozrywające wątpliwości rozsadzały czaszkę, wpełzając cienistym, pulsującym bólem wprost do głowy, atakowanej celnymi pociskami z kilku stron na raz, bez szansy racjonalnej obrony. Nie powinien na nią patrzeć, szczuty konturem kości policzkowych i ostrym profilem, nawiedzającym go w snach pełnych żalu, Magnus nie potrafił się skupić na rzeczowej argumentacji, jakiej przyszedł przecież wysłuchać z własnej woli. Tak naprawdę - chciał tylko ją zobaczyć, rozdrapać zasklepione rany, jakby mogło mu to przynieść ulgę w emocjonalnym cierpieniu. Tak dosadnie przeżywanym po raz drugi, nieoczywista powtórka z rozrywki, lecz przynajmniej nie dobił go podwojony ciężar odpowiedzialności. Marne pocieszenie dla skręcającego się z wściekłości Rowle'a, pokracznie ukrywającego ten stan, niewytłumaczalny żadną, zdroworozsądkową przyczyną. Był zły na siebie, odrobinę nawet silniej, niż kierował gniew przeciw Deirdre, lecz to wszystko pozostawało bez znaczenia, skoro zdecydował się na tę katorgę - przykrą zapewne tylko dla niego, bo poza obojętnością, w kobiecie nie znajdowało się nic. Tabula rasa, starta jego własną ręką kilka tygodni temu. Odruchowo zacisnął wargi, przystojna twarz stężała, rysy uległy dziwacznemu zgrubieniu, deformując oblicze Magnusa i odejmując mu niebezpiecznego uroku, był już tylko zły, niepotrafiący pogodzić się z tym, że siedzi naprzeciwko lodowego pomnika. Wzbudzającego w nim nadal skrajne uczucia.
Milcząc obserwował zmechanizowane gesty służące ułożeniu przestrzeni i nie umiał pozbyć się przebłysku, że w niej tkwiło coś z niego, jakieś smutne odbicie chaosu Magnusa, gubiącego się podczas pracy. Przyjemnie patrzyło się na białe dłonie, metodycznie ustawiające kolejne przedmioty w uporządkowanej formacji, nieznanym mu jeszcze matematycznym ciągu, zaskakującym logicznością i praktycznością. Przypomniał sobie jednak, do kogo one należą i obrócił się w drugą stronę, rozpaczliwie poszukując wzrokiem kelnera. Prosił o wino, w swojej intymnej zgodzie na dławiący go układ. Nigdy nie poczęstował alkoholem Deirdre, teraz zaś stała przed nimi cała butelka czerwonego wytrawnego wina, chłodząca się w wiaderku pełnym lodu.
-Nie zwracaj się do mnie, jakbym nie rozumiał po angielsku - odparł, z zaciśniętymi zębami, hamując rozszalałe instynkty, by nie określić protekcjonalności brzęczącej w jej tonie znacznie gorszą inwektywą. Żyłka na skroni zaczęła niebezpiecznie pulsować, lecz chłodna nóżka kieliszka załagodziła wybuch furii, studząc parujący gniew - obiecywałaś mi zupełnie coś innego, Deirdre - rzekł cicho, naznaczając ją sekretnym imieniem z pewnym ukontentowaniem. Przyszło mu to łatwiej, niż sądził, choć każde kolejne słowo rozrywało na strzępy. Postępował wbrew sobie, prościej byłoby zostawić ją fatomowo wiszącą przy tamtym drzewie, ładnie komponująca się z przyrodą Cheshire - nie tknę cię już nigdy więcej - obwieścił uroczyście, czerwieniąc się na twarzy przez wygłaszane przez nią herezje. Policzki dla tego, kim dla niego była - Błędnie sprowadzasz to do pieniędzy. Jak zwykle - zakpił ostro, wypijając kieliszek wina jednym haustem i od razu napełniając go po raz wtóry. Serweta ściskana w dłoni zaczęła przypominać wióry - byłem z tobą szczery od początku do końca, Deirdre. Jak śmiesz posądzać mnie o myśl, że mogłem cię kupić? Chcieć to zrobić i wykorzystać? - spytał, pozornie spokojnie, lecz ostatnie zdanie wręcz wysyczał, parskając kropelkami śliny. Nie zachowywał się racjonalnie, lecz wiedziała, musiała wiedzieć, że ostatnie, czego był zwolennikiem było tak przedmiotowe traktowanie - twierdziłaś, że chcesz ustabilizowania naszej relacji. Przyjaźni. Znasz mnie od dawna, a sama nie dałaś mi nic. Nic prócz kłamstw, za które naturalnie płaciłem - nie był złośliwy, raczej zrezygnowany - Na takim podłożu niczego nie osiągniesz - skwitował cicho. Skinął głową, nieco przeciągle, kolejny ukłon, wystosowany w stronę dawnej kochanki. Proszę, Deirdre. Masz, czego chciałaś. Nie dla Czarnego Pana, robię to dla Ciebie, dostaniesz swój sztuczny szacunek i odcięcie dawnych sympatii. Niemniej szanowałem cię wtedy, nie czułaś tego, czy wreszcie przyznajesz, że przeszkadzało ci życie, jakie wiodłaś?


Powrót do góry Go down
Deirdre Tsagairt
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t1037-deirdre-tsagairt http://www.morsmordre.net/t1043-moira#6174 http://www.morsmordre.net/t1045-panienka-lekkich-obyczajow-zaprasza#6178 http://www.morsmordre.net/f217-kent-wyspa-sheppey-biala-willa http://www.morsmordre.net/t1190-deirdre-tsagairt
kochanica króla
25
Czysta
Zamężna


I've tasted blood and I want more


20
10
0
0
0
41
5
0
Czarownica
maybe I have always been more comfortable in chaos

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   20.10.17 11:12

Nie spuszczała z niego wzroku, obserwując dokładnie, praktycznie bez mrugnięcia, bez zakrycia długimi rzęsami czarnych oczu, już nie roziskrzonych uczuciami, a przesłoniętych matową satyną - chroniącą jego, nie ją, nie czuła się zagrożona, już nie. Tym razem nie miałaby oporów, by odrąbać mu dłoń, którą sięgnąłby po nią, nawet jeśli miałoby to uszkodzić jednego z bardziej zaufanych sług Czarnego Pana. Byłoby to jednak ostatecznością, dlatego wyciszała tlący się jeszcze w piersi gniew, zdradliwy i płytki; Magnus ulegał mu bez jakichkolwiek hamulców, ale ona stała ponad nim, opanowana i spokojna, wiedząc, że lodowe ostrze przeszywające serce zabija szybciej od najbardziej szalonego pożaru, zwęglającego tkanki - a ogień nie mógł już jej dosięgnąć, rozbijając się od chłodną, koronkową obojętność, z jaką słuchała odpowiedzi. Rozchwianej, gorączkowej, tak jak jego zachowanie, rozedrgane goryczą i z trudem tłumioną wściekłością. Drobne gesty, składające się na obraz mężczyzny chwiejącego się na krawędzi szaleństwa, rozkołysanego urojeniami - strzępki serwety wypadające z dłoni, nieprzyjemny rumieniec wypływający na policzki, sztywne ruchy głowy, palce zaciśnięte do białości na nóżce kieliszka: widziała to wszystko, wyczuwając, jak wiele kosztowało go to względne opanowanie, zamknięte w wściekłym cedzeniu słów. Dobrze, nauczył się hamować odruchy intensywniejsze, nałożył sobie ograniczenia - jeśli zamierzał topić je w winie, które nieelegancko wychylał kielich za kielichem, niech tak będzie. Nieprzytomność umysłu zwalczana nieprzytomnością nałogu, być może miało to jakichś sens, byleby tylko trzeźwiał i sprostał stawianym przed nim wymaganiom.
- Masz problem ze zrozumieniem najprostszych słów, w tym słowa nie, stąd mój cierpliwy ton - odparła beznamiętnie na to warknięcie, ignorując zarówno oddalającego się kelnera jak i butelkę wina, chrzęszczącą wśród lodu przy każdym gwałtowniejszym uniesieniu, by napełnić wytrawną czarę goryczy. Zaplotła ręce przed sobą, słysząc żałosne przypomnienie obietnic; kolejny, piekielny stopień niezrozumienia, wiary w to, że szepcze mu do ucha najczystszą prawdę, słodką i honorową, pieczętującą ją w jakikolwiek sposób męską obecnością. Nie mogła uwierzyć w jego głupotę, lecz nie zamierzała sprostować tej żałosnej prowokacji, niech uczy się na błędach i w końcu zacznie myśleć samodzielnie, nie opierając swych wyroków na łgarstwach prostytutek. Biedny, zagubiony chłopiec: w tej samej chwili poczuła skrajne zażenowanie i irytację, jak mógł być tak ślepy i tak pewny siebie zarazem, nawet w krótkim obwieszczeniu drżała jakaś urażona, lordowska nuta. Znów nie zareagowała na to wyznanie w żaden sposób, cóż miała zrobić? Kiwnąć głową, poklepać go po dłoni jak grzecznego ucznia, wznieść toast za przywrócenie choć resztek zdrowego rozsądku? Rozmawiali o oczywistościach, wyczołganie się z bagna mar nie było żadnym sukcesem, jedynie powrotem do ludzkiej formy. Względnej, chwilowy przebłysk trzeźwości zalśnił na ciemnym niebie i zgasł równie szybko, przesłonięty następnymi rozżalonymi - pod kpiną i gniewem wyraźnie wyczuwała gorzką rozpacz - rojeniami.
- A do czegóż miałabym sprowadzić twoją relację z Miu, jeśli nie pieniędzy? Do miłości? - to słowo aż zgrzytnęło w jej ustach, ale poza tym drobnym niepowodzeniem dźwiękowym, jej ton nie zmienił się nawet o odrobinę. - Zdradzę ci kolejny sekret, kryjący się przed twym wzrokiem przez wiele lat - dodała ze świętą cierpliwością, tylko na sekundę opuszczając wzrok z jego twarzy na deser; żałowała, że go zamówiła, znów zaczynała być głodna a nie była pewna, czy ujęcie widelczyka w dłoń nie skończy się finalnie wbiciem ostrzy w męską szyję. Bredził. - Lordowie kupują i wykorzystują prostytutki, by spełniały ich oczekiwania. Prostytutki - kłamią, by te oczekiwania spełnić. Tak działa ten wspaniały świat - poinformowała go rzeczowo, znów wykładając na stół wszystkie karty, nieoznaczone, czyste, dobrze zachowane. Niektórzy oczekiwali uległości, inni pozorów uczucia, inni porozumienia dusz, inni inteligentnej rozmowy i wesołego chichotu, inni straceńczego smutku, z którego mogli ratować damy wątpliwej renomy. Wachlarz ludzkich pragnień rozwijał się w nieskończoność, każdy pragnął jednak wyjątkowości. Ją także można było kupić, w Wenus nie istniały żądze niemożliwe do spełnienia, powinien o tym wiedzieć - i powinien uważać na to, o co prosił, pojawiając się po raz pierwszy w komnacie Miu.
I gdy po raz ostatni rościł sobie do niej prawa, zaciskając dłoń na gardle. Deirdre skrzywiła się - w końcu? - na sekundę wyginając usta w grymasie niezadowolenia, nie gniewu, nie pogardy, łagodziła ramy ostrych emocji, nie zamierzając poświęcać temu spotkaniu więcej niż musiała. I tak kosztowało ją ono zbyt wiele. - Chciałam - przyznała, akcentując czas przeszły. Faktycznie widziała ich na stopie platonicznej i przyjacielskiej, opartej na politycznych dyskusjach i wzajemnym szacunku, oddanych sprawie i rozsądnych, ale Magnus przekreślił to wielokrotnie, udowadniając, że nawet Deirdre potrafiła mylić się w ocenie ludzi. Być może dlatego tak bardzo pragnęła jasno wytyczyć granice wzajemnych stosunków, zła na samą siebie za ten kardynalny błąd. - Chyba nie myślisz, że teraz, po tym wszystkim, zamierzam zaoferować ci przyjaźń? - spojrzała na niego z chłodnym niedowierzaniem: miała rację, pożoga płonąca w umyśle Magnusa strawiła resztki rozsądku, czyniąc go napędzanym skrajnymi i niedorzecznymi emocjami inferiusem, na ślepo błąkającym się po nieistniejącym świecie, krzywdząc głównie samego siebie. Ledwie powstrzymała gorzki śmiech, słysząc kolejne zawoalowane wyrzuty. Nic mi nie dałaś, doprawdy, Rowle burzył granice niemożliwego z zaskakującą niefrasobliwością. - Jedyne, co chcę osiągnąć tym spotkaniem, to upewnienie się, że już nigdy nie dojdzie do podobnych nieporozumień - odpowiedziała powracając do statecznego tonu, ulegając jednak własnym słabościom: sięgnęła po łyżeczkę, nabierając na nią odrobinę cukru i śmietanki. Nie zamierzała rezygnować z dobrego samopoczucia, nawet jeśli siedziała naprzeciwko niestabilnego emocjonalnie szlachcica. Słodycz ponownie rozlała się po jej języku a cukier zlepił usta, otarła je jednak serwetką, nie językiem, sięgając w końcu ręką do kieszeni sukni. - I żadnych aluzji do przeszłości. To zamknięty etap - dodała powoli wyciągając na stół posrebrzaną broszę. Położyła ją na środku stołu z cichym brzękiem zapięcia - co chciał osiągnąć wysyłając jej coś, co nigdy do niej nie należało i było tylko reliktem ułudy?




x Me and the devil walking side by side - and I'm gonna see my man until I get satisfied
Powrót do góry Go down
Magnus Rowle
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t4426-magnus-phelan-rowle http://www.morsmordre.net/t4650-korespondencja-m-p-rowle-a http://www.morsmordre.net/t4655-careless-whisper http://www.morsmordre.net/f310-cheshire-farndon-posiadlosc-rowle-ow http://www.morsmordre.net/t4786-magnus-rowle
reporter Walczącego Maga
35
Szlachetna
Żonaty
Dotknij mnie tam, gdzie uważasz, że
może być serce
Rozetnij żebra, częstuj się,
bierz
co chcesz
5
5
0
0
0
30
5
10
Czarodziej

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   21.10.17 13:38

Cichy stolik iskrzył się od ładunków energii, kumulowanych w niepozornej sylwetce wysokiego, za chudego mężczyzny; lada chwila coś od środka mogło go rozsadzić, zabrać ze sobą haftowany obrus, połamane, pęknięte nóżki rzeźbionych krzeseł i , roztrzaskaną na tysiące kawałków, uporczywie sklejanych niezgrabnymi dłońmi. Mimowolnie uwalniał swoją magię, roztaczającą się mglistą powłoką, emanującą wkoło jego sylwetki, nie tyle ochronną, ile ostrzegawczą. Nigdy nie nauczył się nad sobą panować - lub wręcz przeciwnie, myślał, że pojął tę trudną sztukę, zaskakując się niemile w najmniej oczywistych momentach. Miał się na baczności, gdy z trudem przez gardło przechodziły mu jakiekolwiek słowa, zazwyczaj ich nie szczędził, więc resztkami rozsądku brał to za zły omen: wolałby chyba już nigdy więcej nie oglądać Deirdre. Albo uwiązać ją przy nodze, czego jeszcze z nikim nie praktykował.
Naturalnie, ironizował, tocząc batalię we własnej, rozgrzanej głowie, zniżając swoją osobę do poziomu prymitywnych samców, wciąż tkwiących w głębokim patriarchacie i rojeniach, że kobieta właściwie jest zwierzęciem, łudząc się, że to mu pomoże i po prostu wybierze ścieżkę odwrotu. Obrzydzenia, spieniającego krew w żyłach, zaburzającego rytmiczną pracę serca i nakładającego na ciepłe, brązowe oczy, zgniłozielone nakładki wściekłych tęczówek. Przegrywał z kretesem, uwalniając zbyt duży ciężar, mimo tego czując się, jakby u szyi miał kamienie. W kieszeniach płaszcza, w oczodołach. Dlatego widział jej bryłę, oszczędzającą szczegółów ostrych obojczyków i obojętnie zaciśniętych ust. nie rozumiał tylko bijącego od niej chłodu, przejmującego dreszczami: czy uroił sobie te głazy i kamienie, czy to Deirdre ktoś zaklął w monumentalny posąg? Kieliszek ostrzegawczo zadzwonił, strużka wina (jak krwi) pociekła po cienkim szkle, zostawiając rubinową smugę na smukłej podstawce; machinalnie roztarł ją palcem, oblizując go, mało elegancko - nie zdając sobie sprawy z wagi gestu, nawiązującego do łączących ich perypetii. Był chyba prostakiem, którego ktoś wbił w garnitur, wytworną szatę, na nogi włożył błyszczące półbuty i nakładł do głowy manier. Jakoś nie miał ochoty zaprzeczać temu oskarżeniu, wystosowanemu na eleganckiej papeterii i zaadresowanej do niego samego.
-Mój problem polega na egzekwowaniu obietnic - wyjaśnił znużonym tonem, tracąc zapał do eskalowania napięcia ku niezdrowemu poziomowi. Gdy mu odmówiła raz, złożyła przysięgę, a marny, palony na spółkę papieros dobił tego targu - nie zwracaj się do mnie jak do krnąbrnego uczniaka. Protekcjonalny ton nie sprawi cudów - dodał, zirytowany jej opanowaniem. Sycząca, fukająca i rozsierdzona była atrakcyjniejsza, bardziej prawdziwa, zwyczajnie ludzka. Skrajne emocje wydobywały z niej piękno; Rowle zdrapał wierzchnią warstwę obrazu, ukazującego tylko przejmujące zimno. Najbanalniejszy argument: nie znał odmowy, był cholernym arystokratą i całe życie to przed nim się płaszczono i mu nadskakiwano z czołobitnym posłuszeństwem - sądził, że znalazł racjonalizujący środek i dotarł do punktu, w którym bardziej jest mężczyzną, niż nadmuchanym szlachcicem, ale może reagował przesadnie, niezależnie od kontekstu, w jakim usadzono problem. Wytykała mu idiotyczną oczywistość, chociaż do cna sama przesiąknęła światem obrzydliwie bogatych rodów, męskich szowinistów, każących na powitanie całować swój pierścień, a nawet ich perfumami. Jeśli spodziewała się po nim więcej, byłby to pierwszy prawdziwy komplement, jaki otrzymał od Deirdre, ale jakoś nie wyłuskiwał z siebie radości, nawet po winie czując na języku cierpki smak goryczy.
-Płaciłem z twoje towarzystwo - zgodził się bez zająknięcia, a rumieniec nie zabarwił ogorzałej twarzy, choć nie znosił elementu złota, goszczącego w ich relacji - ale nawet wtedy nie uważałem, byś była mi uległa. Moja władza skończyła się tam, gdzie zaczęła się twoja niepodległość - spięcie karku zasugerowało krótkie obrazek wymierzonego policzka, przełomu w opracowywanej miesiącami relacji ulubionych kochanków - lubiłem cię i chciałem, żebyś to odwzajemniła. Sfera uczuć nie należała do twoich obowiązków, ale wygląda na to, że pomyliłem się przy ocenie - odparł obojętnie, zastanawiając się nad zamówieniem przystawki. Czy posiadali w karcie coś, co zjadłby bez przykrości, jednocześnie unikając oskarżeń o specjalny wybór afrodyzjaków?
-Kłamią, jeśli ich klient życzy sobie niewinnej istoty, zbrukanej i skrzywdzonej, porwanej przez handlarzy ludźmi i bohatersko ratowanej przez niego. Kłamią o cudownym pożyciu i wspaniałej męskości chłopczyka, pierwszy raz widzącego kobiecą nagość. Kłamią, że uwielbiają krztusić się penisem kochanka. Mogłaś łgać do woli o naszym seksie i udawać sympatię, dlaczego zatem wypruwasz sobie żyły? - spytał cicho, mierząc Deirdre roziskrzonym spojrzeniem. Gdzieś miał urojone zachwyty nad przymiotami ciała, ale nie mógł tak łatwo odpuścić budowanej fascynacji nad czarnym, absolutnie nie przeciętnym urokiem tej niebezpiecznej kobiety.
-Nie łączyłoby nas nic, poza Nim, a prywatne animozje nie przekułyby się na naszą służbę. Mógłbym cię w tej chwili nienawidzić, ale słowa naszego Pana są święte i nie odważyłbym się im sprzeciwić - poszedłby o krok dalej, usuwając nieprzyjemne obrazki i dostrzegając jedynie świat czekający przed nimi. Mroczny Znak na lewym przedramieniu przypominał o ich powinnościach, o obowiązkach ciążących na ramionach, motywujących do pracy, do sumiennego wypełniania powierzonych im zadań. Słowo Lorda Voldemorta było rozkazem, nawet, gdyby skazywało go na niezręczność, na Deirdre, której widok niezmiennie wbijał w serce osikowe kołki.
-Nie wiem - wzruszył ramionami, nagle beztroski, zrzucając z siebie olbrzymi bagaż i przypatrując się kobiecie z błyskiem zainteresowania. Była nieobliczalna - przyszłaś tu, mimo wszystko. Dlaczego? Bo wierzysz, że rozmowa przekonałaby mnie, że nie mam na co liczyć? - zakpił ostro, coś innego musiało być na rzeczy. Nie potrafił jej rozgryźć, zaskakiwała nieustannie, przez maskę zimnej suki nie przebijało się nic, co naprowadziłoby Magnusa na odpowiedni trop. Rozbijał się na ślepo o ściany kamiennego zamku na gruncie własnej percepcji, błędnie odnosząc ją do Deirdre - to nie jest twoje dzieło, ani zasługa. Nie powinienem wtedy cię krzywdzić, lecz nie odnoś tego do swojego triumfu, nie patrz na mnie tak, jakbym zmądrzał - zażądał tego śmiesznego azylu, bo to było ostatnie, czego pragnął. Upewnić mogła się inaczej, stawanie twarzą w twarz z agresorem nie świadczyło o inteligencji ani o rozwadze, nawet jeśli areną spotkania pozostawało miejsce publiczne. Najzdrowiej byłoby dla Magnusa, gdyby już nigdy więcej nie musiał jej oglądać; sztywno upięte włosy i białe oblicze i tak odciągały myśli poważne i skupione, wywołując nawałnicę. Niezgody, przede wszystkim.
-Kazałem zrobić ją dla ciebie już dawno - wyjaśnił, wyciągając dłoń po spinkę i zaciskając na niej palce, żeby zniknęła - szkoda że jej nie chcesz, jest całkiem ostra. Dałaby radę poderżnąć gardło - stwierdził pewnie, wzrokiem poszukując kelnera, chciał więcej wina i kartę dań, nawet, gdyby musiał finiszować w samotności.


Powrót do góry Go down
Deirdre Tsagairt
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t1037-deirdre-tsagairt http://www.morsmordre.net/t1043-moira#6174 http://www.morsmordre.net/t1045-panienka-lekkich-obyczajow-zaprasza#6178 http://www.morsmordre.net/f217-kent-wyspa-sheppey-biala-willa http://www.morsmordre.net/t1190-deirdre-tsagairt
kochanica króla
25
Czysta
Zamężna


I've tasted blood and I want more


20
10
0
0
0
41
5
0
Czarownica
maybe I have always been more comfortable in chaos

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   22.10.17 15:28

Przez komnaty Miu przewinęło się wielu podobnych mężczyzn, aroganckich, romantycznie zaborczych, przekonanych, że czułe uśmiechy kobiety są szczerą zapowiedzią prawdziwego uczucia, lecz każdego z nich potrafiła odpowiednio spacyfikować. Odsunąć, obrzydzić, pożegnać, zwieść; Magnus różnił się od nich tylko oddaniem sprawie, chroniącym go od podzielenia losu tych, którzy kiedyś ją skrzywdzili. Nie pielęgnowała w sercu nienawiści, nie snuła też planów zemsty: to wzmocniłoby agresorów, pokazując, że są w stanie wzbudzić w niej intensywniejsze uczucia; zamiast tego mozolnie ciosała ostrze obojętności, bezpowrotnie odcinające widma bólu i cierpienia. Z łatwością poruszała się pomiędzy rzeczywistościami, adaptując się do nowych warunków, niezależnie od stopnia trudności. Od zahukanej uczennicy po nadambitną stażystkę, od nieśmiałej panienki do oddanej narzeczonej, od zachowawczej kobiety po wyuzdaną prostytutkę, w końcu: od zgliszczy pewności siebie do rozbuchanej miłości własnej, miłości do czarnej magii, czyniącej ją finalnie kimś silnym. Rowle miał problem z akceptowaniem zmian, niczym dziecko zamykał oczy, tupał i uderzał w podłogę piąstkami, żądając powrotu do przeszłości - czas pozostawał jednak nieubłagany, tak samo jak Deirdre. Nie wybaczała popełnianych błędów, zwłaszcza tych zaserwowanych z triumfalną premedytacją. Brak skruchy i sarkastyczne chwytanie za słówka tylko wzmagały niesmak - naprawdę sądziła, że stać go na więcej, więcej klasy, odpowiedzialności, rozsądku, zrozumienia. Kolejna pomyłka, a wobec samej siebie była równie wymagająca co wobec innych; takie potknięcie nie powtórzy się już nigdy więcej.
- Zwracam się do ciebie w sposób odpowiadający twojemu zachowaniu - poinformowała go jedynie z całkowitym spokojem, w tym akurat miał rację, traktowała go jako rozwścieczonego chłopca, nie potrafiącego pojąć najprostszej lekcji, który zamiast słuchać wskazówek, upierał się przy swej złudnej wizji świata. Brakowało tylko, by wywrócił stolik, oblewając ją winem, i gniewnie wyszedł z restauracji, z hukiem trzaskając drzwiami. Nienawidziła emocjonalnych wybuchów, gardziła nimi - być może w głębi ducha po prostu bojąc się ich mocy - i nie zamierzała dać wciągnąć się w spiralę pretensji. Słuchała go jednak uważnie, z każdym kolejnym słowem nie mogąc nadziwić się przepaści, jaka rozerwała percepcję pomiędzy tym, co faktycznie się zadziało, a tym, co rozpościerało się przed oczami Rowle'a przez ten cały czas. Uczucia, zależności, słabości; powinna czuć dumę z udanej manipulacji, z mącenia w głowie przy użyciu najsłabszych środków, ale triumf szybko został wyparty przez poczucie zażenowania i zawodu. Lubiłem cię i chciałem, żebyś to odwzajemniła. Ile mieli lat, osiem? Kiedy stała się jego koleżanką ze szkolnej ławki, uroczą sympatią, trzymającą go za ciepłą dłoń i rumieniącą się na złote komplementy? Łyżeczka zastukała o dno kokilki, nacisnęła ją zbyt mocno, machinalnie przenosząc irytację na chłodny przedmiot. Uniosła ostatni kęs do ust, pieczony karmel zazgrzytał między zębami, na sekundę zajmując jej głowę lżejszymi rozmyślaniami - dlaczego tak długo odcinała się od deserowych przyjemności? Szkoda, że zostało jej tylko kilka dni, którymi mogła w pełni się nacieszyć - a jedno z ostatnich popołudni marnowała siedząc przy stoliku z mężczyzną wibrującym od magicznej anomalii, gotowym wybuchnąć w każdym momencie. - Pomyliłeś się w wielu rzeczach - odparła jedynie, każdy pełen pasji monolog kwitując prostym stwierdzeniem, gaszącym nieco ogień, lśniący w jego zielonkawych oczach. - Nie przyszłam tu po to, by wdawać się w retoryczne potyczki, szarpać się z tobą, walczyć na złośliwości lub odpowiadać na twoje niezbyt udane prowokacje - bo czym innym było plugawe i wulgarne przypominanie codzienności Wenus, jeśli nie próbą dotknięcia jej, przypalenia papierosem, kolejną złośliwością, podszytą tęsknym rozgoryczeniem? Nie rozumiała o czym mówił, powoli gubiła się w nerwowych pretensjach i gorzkich żalach, wylewanych bezustannie, gęstym i lepkim strumieniem. Odłożyła łyżeczkę na talerz, ponownie prostując się na krześle i mierząc mężczyznę beznamiętnym wzrokiem - choć już nie tak uprzejmym jak jeszcze przed chwilą. Mógł ją znienawidzić a tego nie robił, jakże łaskawie. Z największym trudem powstrzymała prychnięcie; mogła oderżnąć głowę od szyi a potem spalić go żywcem, nie powiedziała jednak tego, dzielnie trzymając się postanowienia o pozostaniu na profesjonalnym poziomie, bez wdawania się w bezsensowne potyczki o kontrolę. Posiadała ją i tak, niezależnie od siły wybuchu jego złości. Pewne drobinki zdrowego rozsądku wskazywały na to, że jednak rozumiał powagę sytuacji, ale nie zamierzała go za to nagradzać - skoro zdawał sobie sprawę z świętych rozkazów Czarnego Pana, w teorii mogła czuć się bezpiecznie. Niestrudzenie powróciła więc do głównego tematu. - Powiedziałam już, po co tu przyszłam. Żeby upewnić się, że nie zrobisz nic głupiego, co mogłoby zaszkodzić naszej sprawie; żeby przekonać się na własne oczy, że rozumiesz powagę sytuacji i dostosujesz się do nowych realiów. Jakikolwiek konflikt nie wchodzi w grę, tak samo jak bezsensowny sprzeciw lub przekraczanie ustalonych granic hierarchii - kontynuowała cierpliwie, sama dziwiąc się spokojowi, jaki reprezentowała. Najmniejszej rysy, najmniejszego drgnięcia, nerwy wykute z kamienia, gładkie i chłodne. Ponownie wytarła palce w serwetkę i odłożyła ją tuż obok nakrycia, opierając dłonie na podłokietnikach krzesła. Kolejne kpiny, siarczyste i lśniące, mijające jednak celu. Uniosła lekko brwi - zdecydowanie nie powinien martwić się o to, że osądzi go jako mądrego, to określenie znajdowało się na samym końcu listy. - Dla własnego dobra, po prostu przestań - powiedziała ciszej, z odrobiną zrezygnowania, pewna, że krótkie spojrzenie czarnych oczu dookreśliło niewypowiedzianą resztę. Przestań czuć do mnie coś, czego nie powinieneś, przestań karmić się kłamstwami, przestań wierzyć w baśnie, przestań szarżować na ślepo, przestań uznawać się za niezwyciężonego, przestań szukać wrogów tam, gdzie ich nie ma - przestań być zagubionym chłopcem. Kiedyś widziała w nim mądrego, zdolnego mężczyznę, teraz jedynie cień kogoś, kogo stracił, wpędzając się w szaleństwo podyktowane uczuciami. Przymknęła na chwilę oczy, kolejna próba zagrania na jej wyrzutach sumienia - och, jakże była dwulicowa i niewdzięczna - lub skuszenia prezentem; naprawdę, nie uczył się na błędach. - Nie potrzebuję do tego broszy - odpowiedziała powoli, wolała podrzynać gardła zaklęciem niż świecidełkiem. - Podaruj ją żonie, na pewno się ucieszy - dodała prawie uprzejmie, przesuwając dłońmi po przodzie sukni. Zjadła, powiedziała wszystko, co zamierzała - a spędzenie choćby chwili dłużej w tym towarzystwie groziło naprężeniem ochronnej liny i wybuchem, czuła to wyraźnie w niezdrowej atmosferze. - Masz jeszcze jakieś pytania lub wątpliwości? Chciałabym ostatecznie zakończyć - tę farsę - to nieporozumienie, tak, byśmy już nigdy nie musieli do niego wracać - zadeklamowała miękko, spoglądając na niego spokojnie. Liczyła, że załatwią tę sprawę jak dorośli, nie dopuszczając do eskalacji urojeń.




x Me and the devil walking side by side - and I'm gonna see my man until I get satisfied
Powrót do góry Go down
Magnus Rowle
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t4426-magnus-phelan-rowle http://www.morsmordre.net/t4650-korespondencja-m-p-rowle-a http://www.morsmordre.net/t4655-careless-whisper http://www.morsmordre.net/f310-cheshire-farndon-posiadlosc-rowle-ow http://www.morsmordre.net/t4786-magnus-rowle
reporter Walczącego Maga
35
Szlachetna
Żonaty
Dotknij mnie tam, gdzie uważasz, że
może być serce
Rozetnij żebra, częstuj się,
bierz
co chcesz
5
5
0
0
0
30
5
10
Czarodziej

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   23.10.17 22:02

Czarna pantera pożarła go do sytości, rozwlekając swój posiłek i powolne konanie w długich godzinach, upływających w kalejdoskopie gniewu i obojętnego dystansu. Na pierwszy ogień poszła wątroba, narządy ze środka, z ukoronowaniem zabliźnionego serca, pasującego do pochlastanej srebrnymi ostrzami klatki piersiowej. Potem mogła zagłębić się nad czaszką i wyjadać z jej zagłębienia najlepsze delicje, czemu Magnus przypatrywał się już lekko znudzony, w zupełnym odłączeniu od udręczonego ciała. Tak pewnie wyglądałyby tortury, ból wysuszonych na wiór kości i ust, spękanych od pragnienia, wychodzącego dalej - i pozostawione prymitywnie bliżej - żądzy pożywienia, nasycenia się. Rowle widział elegancję, studiował dogłębnie metodyczność czynów: kiedyś, stawianie liter tak prostych, że nie dałoby się ich odróżnić od zadrukowanej strony, teraz, oblizywanie łyżeczki z okruchów skrystalizowanego cukru. Banalne czynności kryły w sobie ogrom okrucieństwa, jakie wyczytywał z jej ruchów, wraz z masochistycznym ukontentowaniem, płynącym z podziwiania Deirdre takiej. Zaklętej w równo ciosanym marmurze, bez śladu wody, żłobiącej charakterystyczne rysy i łzy na policzkach. Zlewała się jedno, płynne tło, nijaka, utożsamiana z setką kobiet. Czarna sukienka, czarne rajstopy, czarne włosy, czarne oczy. Minimalistyczna, identyczna, pozornie odstępująca od uczuć, nie do odróżnienia spośród rzędów posągów terakotowej armii. Płeć piękna, liczna oraz w większości nużąca: ona była jednak inna, nie wyróżniając się, a odstając od towarzystwa stolikowego. Mógł ją sobie swobodnie wyobrażać, lecz nie wybierał opcji zasadniczej, bezpiecznej  - jakże typowej - a karmił się obrazkami krwawymi i niemoralnymi. Podejrzewał, że posmakowawszy biedy nie marnowała jedzenia, więc widział jej zainteresowanie wzgardzonymi resztkami. Przekrwione oczy i pulsujące żyły, niestrawne, dymiące części wyrwane ze środka, rozrywane białymi kłami: godził się z rolą posiłku, bo przecież to oznaczało, że miała na niego ochotę. Na szczęście mógł podnieść się z ziemi, pozbierać wyprute flaki, otrzepać się z pustynnego pyłu i jakby nigdy nic, pić najdroższe wino, siedząc naprzeciw Deirdre. Zainteresowało go, czy potrafiłaby ściągnąć z kogoś skórę samymi rękami i czy wystarczy jej na to siły. On by to zrobił, jeszcze było w nim życie, ale akurat przeszkadzał mu dzielący ich blat wypolerowanego stołu. Szkoda, zaczynał żałować, bo maniera Tsagairt poczęła mu ciążyć, a nozdrza drażnił irytujący zapach jaśminowych papierosów - więc tyle było w niej Miu? - jakimi przesiąknęły jej długie, lejące włosy. Oddychał przez usta, skupiony na nóżce kieliszka, fakturze zdobionego szkła, odwracającej uwagę od załamań cienia na twarzy Deirdre, na poszarpanej na kawałki serwetce, zajmującej męskie palce. Lśniąca obrączka podkreślała ostrą groteskę sytuacyjną, gdy wariował z zaborczości (czy to już?) o nieswoją kobietę. Właściwie: o obcą, wrogą, siejącą mętlik w rozczochranej głowie Magnusa, szarpiącą za mocno rękaw i tak rozdartej koszuli. Więcej już nie mógł jej dać, a teraz pragnęła lustrzanego odbicia tego, co niegdyś do nich należało. Smutne drganie smyczka na wiolonczeli, gdzieś w czeluściach lokalu machinalnie wykrzywiło usta Magnusa w krzywym uśmiechu - nieco nostalgicznym, nieco  wymuszonym - we wszystkie jego zawody wpisany był ten instrument, nawet jeśli teraz kaleczył oblicze mężczyzny. Rozpogodzenie chmurnego nieba ginęło na powrót w ciężkich oparach; czemu nie nauczył się grać na flecie, może zyskałby błogosławieństwo Dionizosa, odcinając się nareszcie od rozczarowań i katastrof, jakie sprowadzał na siebie własnymi rękoma. Młodsza siostra w welonie była mniej naiwna od niego, ale Magnus finiszował już na niebezpiecznym zakręcie, wchodząc w ostry poślizg - zawsze był ryzykantem - i wyhamowując na skraju urwiska. Tuż przed Deirdre, na wyciągnięcie ręki, na tyle blisko, by ją zepchnąć i rzucić się za nią przez barierki durnych ograniczeń. Rytuał jedzenia granatu stracił na aktualności, więc ordynarnie wypluł z ust drobne pestki, złowieszczo trzeszczące między równymi zębami.
-Rozumiem. Przyszłaś, aby mnie dopilnować - odparł, piorunując ją spojrzeniem, po raz pierwszy odkąd tu wszedł, prześwietlając Deirdre połyskującymi oczami, lśniącymi od wzburzonych emocji. Nie kpił, podsumowywał zadziwiającą wręcz troskę - o kogo? - suchym stwierdzeniem, napełniającym Rowle'a instynktownym sprzeciwem. Był wariatem, potrafiącym realnie rozważać między korzyścią s stratą, dygocząc na skraju epileptycznej zapaści. Wywołanej: nudą. Krzesło było twarde, kelner się obijał (lub omijał ich stolik, nie chcąc zostać przypadkową ofiarą), a słowa, jakimi raczyła go kobieta, płaskie, mdłe, jakby czytane ze staroświeckiego modlitewnika.
-Nie obawiaj się. Obiecałem - rzekł krótko, nie umknęło jego uwadze, jej zaangażowanie w sprawę. W służbę ku czci Czarnego Pana, dla którego to zdecydowała się na nieprzyjemność spotkania twarzą w twarz ze swym dusicielem; odbiło się to nieznacznym podziwem, na sekundę rozświetlającym mętne tęczówki - i do moich zapewnień wystarczyłaby przysięga, złożona Jemu - uściślił, naprawdę, nie musiała pilnować, czy aby faktycznie dobrze zrozumiał ideę oddania swej duszy Lordovi Voldemortowi. Serce zdołał zachować, ale pomniał na wagę służenia Czarnemu Panu, a także i na nią samą, spętaną w dość zarozumiałym przekonaniu o własnej sile i... krzywdzie? Przysięgając na kolanach przed swym panem zyskali nowe twarze, nowe tożsamości, zacierające przeszłość, wypełniając ją pustą, białą plamą. Dostali do zapełnienia mapy z przyszłością i to o nią mieli walczyć ramię w ramię, szyderczo depcząc po mugolskim robactwie, nie: po swych dawnych cieniach. Wzruszył ramionami, przygarniając błyskotkę bliżej, podnosząc ją, by obejrzeć dokładniej; ona nie poświęciła jej podobnej uwagi, ignorując spersonalizowany rys ozdoby, ostrożnie wpleciony w srebrne ornamenty. Trudno, wrzuci ją do kanału, może silniejsze deszcze wypłuczą ją kiedyś z powrotem na powierzchnię, prosto pod obcasy jej szpilek.
-Pozostaje mi tylko podziękować za twoje towarzystwo - zaprzeczył uprzejmie, odprawiając kelnera, z którym naradzał się chwilę wcześniej, co do głównego dania - ponieważ zakładam, że przekazałaś mi już wszystko, co chciałaś - dodał bez grama wrogości w głosie, z jakąś niejasną propozycją, że jeśli chciałaby go jednak dalej strofować, to może się nie krępować. Czego innego miał oczekiwać? Wrogość poszła się jebać, nie oszukiwał, wyczuł, że stał się odporny na ten gwałtowny skok temperatur i jedyne, co właściwie czuje to niezidentyfikowane poczucie małej straty, równej zgubie ulubionego wydania Puszkina.


Powrót do góry Go down
Deirdre Tsagairt
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t1037-deirdre-tsagairt http://www.morsmordre.net/t1043-moira#6174 http://www.morsmordre.net/t1045-panienka-lekkich-obyczajow-zaprasza#6178 http://www.morsmordre.net/f217-kent-wyspa-sheppey-biala-willa http://www.morsmordre.net/t1190-deirdre-tsagairt
kochanica króla
25
Czysta
Zamężna


I've tasted blood and I want more


20
10
0
0
0
41
5
0
Czarownica
maybe I have always been more comfortable in chaos

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   24.10.17 23:08

Bez problemu ignorowała mętne spojrzenie Magnusa, błądzące po jej twarzy, lepkie i niezbyt przyjemne - nie mógł zrobić nic więcej, ograniczony i opanowany, zapewne kontrolą narzuconą z góry a nie wynikającą z szybkiego kursu dojrzałości. Wyłupanie mu oczu, wyrwanie ze stawów rąk, wbicie czarnomagicznego ostrza w mózg tak umiejętnie, by pozbawić go władzy nad własnymi zmysłami były wizjami wizjami kuszącymi swą wspaniałą sprawiedliwością, ale prywatna chęć wyczyszczenia więzi do zera absolutnego niknęła w większej perspektywie. Musiał się przydać, pomóc w zbudowaniu nowego porządku, wykorzystać swe atuty - a przynajmniej te, które nie powlokły się kokonem szaleństwa, czyniącego z doskonale wyrachowanego arystokraty wulgarnego impotenta, nie potrafiącego podołać postawionemu przed nim zadaniu. Wiara i nadzieja dawno ją opuściły, wraz ze strzępami rozsądku, ulatującego w wilgotne powietrze Cheshire. Nie żałowała. Nie tęskniła. Nie obrysowywała tak samo intensywnym wzrokiem jego spiętej twarzy. Chciała po prostu zamknąć za sobą nieznośnie skrzypiące drzwi, uprzednio upewniając się, że rozbestwiony potworek, kryjący się za nimi, został unieszkodliwiony. Raz na zawsze; nie wyobrażała sobie powtórki z wątpliwej rozrywki, bezsensownej próby sił, z której wyszłaby obronną ręką. Czas i energię powinni poświęcić sprawie oraz pokojowej koegzystencji w szeregach Czarnego Pana, zmarnowanie jej na kontynuowanie bezcelowej rozmowy byłoby skrajnym marnotrawstwem. Nie wierzyła już w to, że w pełni pojął wyartykułowane wyraźnie słowa, w tęczówkach wciąż lśniło szaleństwo, zabarwione rozgoryczoną rezygnacją, nieco utrudniające trafną ocenę stanu psychicznego - ale jednak zaprzestał gwałtownych ruchów i szamotaniny, pozwalając względnie spokojnie kontynuować zobowiązującą pogawędkę. Zmierzającą nieuchronnie ku końcowi, poszło szybciej niż sądziła, lecz nie dała po sobie poznać pewnej ulgi - chciała uniknąć eskalacji niepotrzebnych urojeń i widocznie osiągnęła cel, jednakże fakt położenia po sobie uszu wcale nie implikował całkowitego załagodzenia konfliktu. Spojrzenie Magnusa lśniło niepokojąco, niezdrowo, zaprzeczając gładkim słowom.
- A więc w końcu zrozumiałeś. Doskonale - podsumowała tylko uprzejmie, bez żadnych zachwytów ani delikatnego uśmiechu, po prostu postawienie werbalnej kropki w tym i tak przydługim zdaniu. Zdawał sobie sprawę z obietnic, które złożył, może nie zginie tak szybko, jak przypuszczała, widząc go w idiotycznej szarży podyktowanej buntem lub chęcią udowodnienia swojej wyższości. Na samą myśl o tym, co mógł zepsuć, przejęty własną osobą, dostawała dreszczy - ale nie, nie pozwoli na to, by troska o poczynania Rowle'a w jakikolwiek sposób ją zajmowała. Już nie, jaśniej nie mogła ustalić dzielących ich granic, a on zdawał się je pojmować i wręcz się na nie zgadzać, w końcu respektujący nienaruszalną przestrzeń. Kiwnęła głową na niezwykle szarmanckie podziękowania, darował sobie nawet tekst o zapłacie za drogie towarzystwo; doprawdy, czyżby wychowawcza rozmowa przyniosła aż tak szybkie rezultaty? Zgrabnie wstała z miejsca, by zdjąć z oparcia fotela cienką, letnią pelerynę i nasunąć ją na ramiona - szybko i zdecydowanie, zanim Magnusowi wpadłby do głowy idiotyczny pomysł zaoferowania jej dżentelmeńskiej pomocy lub wciśnięcia w dłoń spinki, według jego wyrafinowanego gustu doskonale pasującej do wierzchniej odzieży. Podniosła wzrok na siedzącego mężczyznę, przez chwilę zastanawiając się, czy nie powiedzieć coś jeszcze, upewnić się po raz setny, że pojął wyszczególnione zasady - ale mijałoby się to z celem, jeśli do tej pory jedynie udawał pozorną pokorę, nic nie wskóra następnym zapewnieniem. Zacisnęła więc usta i kiwnęła głową, powoli, tym razem na pożegnanie, darując sobie bogate formułki, spojrzeniem czarnych oczu przekazując mu w końcu coś poza obojętnością - przestrogę. Sądziła, że zrozumiał, nie musiała uciekać się do rękoczynów bądź jawnych gróźb - lub też próśb - ani zostawać tu nawet chwili dłużej, by potowarzyszyć mu w kontynuowaniu obiadu. Nie czekając, aż jej odpowie bądź zatrzyma, odwróciła się plecami i odeszła, szybko niknąc w tłumie wchodzących gości i zaaferowanych kelnerów. Granice zostały ustawione, wizja koegzystencji objaśniona a szarość niedopowiedzeń rozwiana, przekreślając możliwość zmaterializowania się niezdrowych urojeń w najmniej odpowiednim momencie.

| deirdre zt




x Me and the devil walking side by side - and I'm gonna see my man until I get satisfied
Powrót do góry Go down
Magnus Rowle
avatar

Śmierciożercy
Śmierciożercy
http://www.morsmordre.net/t4426-magnus-phelan-rowle http://www.morsmordre.net/t4650-korespondencja-m-p-rowle-a http://www.morsmordre.net/t4655-careless-whisper http://www.morsmordre.net/f310-cheshire-farndon-posiadlosc-rowle-ow http://www.morsmordre.net/t4786-magnus-rowle
reporter Walczącego Maga
35
Szlachetna
Żonaty
Dotknij mnie tam, gdzie uważasz, że
może być serce
Rozetnij żebra, częstuj się,
bierz
co chcesz
5
5
0
0
0
30
5
10
Czarodziej

PisanieTemat: Re: Liquid Paradise   30.10.17 9:28

Proszony na słowo nie odmawiał: tutaj konwersacja przyjęła inną formę, zdradziecką i niepożądaną. Wymienili więcej niż jedno, dwa słowa, dzielące ich nieskazitelnie białym obrusem i elegancką zastawą. Secesja sprowokowana naturalnymi warunkami, nadętymi, niepasującymi do prostej motywacji Magnusa, wyplenionej nie tyle ociosanymi argumentami Deirdre, ile opuszczeniem gardy przez znużenie walką. Miał jej dość - ciągłej szarpaniny oraz jej, kłamliwej i podłej, mimo wszystko wywołującej w okolicach serca gwałtowne drgnięcie. Rzucenie chorego światła z gołej żarówki, chyboczącej się nad stolikiem (niedopatrzenie obsługi) nie wybawiło Rowle'a z emocjonalnego impasu, więc zostawiał bieg wydarzeń samemu sobie. Obiecywał, przytakiwał, przysięgał, trochę jak pierwszoroczny student, trochę jak dojrzały mężczyzna, ślubujący kobiecie... wartości inne niż te, o jakich zazwyczaj się zarzekano. Wydrążone spojrzenie i chochola gibkość; bujała się przed nim sennie i ponętnie, choć ten drugi przymiotnik tuszował rozczarowaniem i gniewem. Działało, tusz z czarnego eliksiru wprowadzony pod skórę ułatwiał wyzwolenie negatywnych emocji, od razu buchających złowrogimi iskrami, żądając odpowiedniej ofiary. Syknął cicho, pewnie wąż wyczuł te myśli, kąsając w napiętą skórę przedramienia, formułując ciche ostrzeżenie, wręcz groźbę. Odrobinę na wyrost, gdyż Magnus tylko w myślach chciał odebrać swoją zemstę. Deirdre ustawiła go do pionu, wcześniej wypełzając z puszki pełnej potworów, wcześniej leżąc obok niego, z nim, zrastając się z upiorzycą, wysysającą z Rowle'a wigor, a teraz... odcinającą się od swego żywiciela? Złoto go nie obchodziło, lecz gdyby treść uczuć można było upchnąć do siermiężnego wora, to przytroczony do jej smukłych kostek, stałby się przyczyną przykrej i głupiej śmierci. Pierwsza propozycja kobiety nosiła znamiona kpiny, ta wyłożona przed chwilą z akademickim chłodem i rozwagą gwarantowała zaś pewny spokój, nienaruszanie stref komfortu. Przypuszczał, że jej musiało zależeć bardziej; gdy malował na białej szyi fioletowe kleksy, czarne oczy lśniły furią, ale zionęły także prymitywnym strachem. Czystym przypadkiem trafił w punkt, chociaż teraz jej nie poznawał. Ściął się błędnym tokiem rozumowania, wiarą, że umie ją skusić czymś innym niż złotem. Zgrzytliwa melodia wiolonczeli rozrywała strzępki poukładanych obrazów, gdy Deirdre zgrabnie odchodziła od stołu, pozostawiając go samego, nie racząc przelotnym dotykiem dłoni, przesuwającej się po ręce. Brakowało mu tej nostalgii, jej braku, ale chyba dobitniej nie mogła mu dać do zrozumienia, że po prostu uroił sobie za wiele. Między nami nic nie było, kojarzył, że nie lubiła wierszy, a w prozie było jej bliżej do skrupulatnego reportażu niż oratorskich popisów: zachował uwagę dla siebie, z ukontentowaniem przyjmując pojawienie się kelnera i parującego posiłku. Skubana serwetka porwała się w strzępy, jak świeża rana w patetycznym skurczu. Napawał się jej samodzielnością, altruistycznie dając Deirdre wolną rękę, nie goniąc za nią, nie namawiając do urządzenia masakry w ulubionym publicznym miejscu. Szkoda, że odbywało się to jego kosztem, widać zachowała stare maniery albo po prostu uznała to za formę niewerbalnych przeprosin. Mimo wszystko, była damą, nie ujmował jej przywilejów, chociaż miał ochotę szkalować ją najgorszymi inwektywami. Część z nich mogła potraktować zgoła odwrotnie, lecz Magnus nie strzępił języka na próżno i nie zamierzał po raz kolejny ulegać emocjom. Ohydnym, winnym tej sytuacji. Nie dokończył obiadu, rzucając na stół ciężki trzos monet - równowartość ceny, którą niegdyś płacił za Deirdre.

zt


Powrót do góry Go down
 

Liquid Paradise

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 4 z 4Idź do strony : Previous  1, 2, 3, 4

 Similar topics

-
» Old Paradise Street

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
Morsmordre :: Londyn :: City of London-
Styl: Evandra + Cassandra



Forum oparte na serii książek J.K.Rowling, niektóre imiona i nazwy własne są jej własnością.
Opisy częściowo pisane w oparciu o Pottermore.
Autorskie opracowania oraz pozostałe treści forum są własnością intelektualną twórców,
zabrania się ich kopiowania.



Baner small nobg

Morsmordre 2015-18