Wydarzenia






 
IndeksIndeks  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  
Share | 
 

 Sport i gry

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
AutorWiadomość
Mistrz gry
avatar

Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki
naczelny mąciciel
odwieczny
n/d
n/d
Do you wanna live forever?
99
99
99
99
99
99
Czarodziej

PisanieTemat: Sport i gry   06.07.15 1:58

Sport i gry
- To nasza gra. Gra czarodziejów. To coś jak... jak piłka nożna w świecie mugoli... no, każdy wie co to jest Quidditch... to się gra w powietrzu, na miotłach, i są cztery piłki... Cholibka, nie jest tak łatwo wyjaśnić zasady.


Gry miotlarskie
Miotły są jednym z najstarszych środków czarodziejskiego transportu. Gdy tylko ulepszono je na tyle, że dokonywanie gwałtownych skrętów, nagłe obniżanie lotu oraz regulacja prędkości przestały stanowić wyzwanie, pojawiły się gry miotlarskie. Wiele z nich przeszło już do historii, inne zaś przetrwały próbę czasu i przekształciły się w znajome nam dziś dyscypliny sportowe.

Słynne malowidło Gunther der Gewalttatige ist der Gewinner (Gunther Gwałtownik jest zwycięzcą) z 1105 roku ukazuje jedną z pierwszych gier – pochodzący z Niemiec wczesnośredniowieczny Stichstock o dość prostych zasadach. Do tyczki mierzącej 20 stóp wysokości przymocowywano nadmuchany smoczy pęcherz i przywiązywano liną jednego z graczy. Jego zadanie polegało na obronie pęcherza przez zawodnikami, którzy próbowali przebić go ostrymi końcami swych mioteł. Gra kończyła się w momencie rozerwania pęcherza bądź eliminacji wszystkich napastników przez obrońcę. Dyscyplina ta zanikła w XIV wieku.

Wywodząca się z Irlandii gra Aingingein oprócz popularnego sportu, jest także tematem wielu pięknych ballad. Celem gracza jest przelecenie przez rząd płonących beczek bez dna, które tkwią na wysokich tyczkach. Zawodnik, który w najkrótszym czasie zdoła przerzucić piłkę zwaną dom (kiedyś używano koziego woreczka żółciowego, obecnie zastąpiła go zwykła piłka) przez ostatnią beczkę i uniknąć poważnych poparzeń, zostaje zwycięzcą. Gra nadal cieszy się w Irlandii ogromnym zainteresowaniem.

W tym samym czasie w Szkocji narodził Creaothceann – gra, której źródeł można doszukiwać się w kulturze celtyckiej. Została zakazana w 1762 roku z powodu częstych wypadków śmiertelnych, choć w późniejszych latach zabiegano o przywrócenie oficjalnych rozgrywek. Mimo kary grożącej za uprawnianie tego sportu, Szkoci co roku organizują nielegalne zawody cieszące się niezwykłą sławą. W grze bierze udział dwunastu zawodników, którzy dosiadają mioteł i zakładają na głowę kociołki. Ich zadaniem jest unikanie deszczy spadających z nieba kamieni oraz łapanie ich do dzierżonych naczyń. Zwycięstwo w Creaothceannie to zaszczyt i świadczy o męstwie oraz wytrwałości zawodnika.

W Anglii chętnie grywano w Łomot, dyscyplinę polegającą na zrzuceniu przeciwnika z miotły.  Wygrywał ten, kto ostatni zdołał się na niej utrzymać. Szczególnie lubiana przez młodych czarodziejów, praktykuje się ją do dziś, mimo zakazu wydanego przez Ministerstwo Magii. Z Anglii pochodzi również Swivenhodge – gra, w której używano świńskiego pęcherza, zanim został zastąpiony przez prawdziwą piłkę. Gracze siedzą na miotłach tyłem i odbijają piłkę ogonem, starając się przerzucić ją nad żywopłotem, dzielącym ich od drużyny przeciwników. Zawodnik traci punkt, kiedy piłka upadnie na ziemię – przechodzi on wówczas na stronę rywali. Gra kończy się, gdy jedna grupa zdobędzie 50 punktów.

Quidditch to najpopularniejsza miotlarska gra czarodziejów. Jej geneza sięga do XI wieku, kiedy Gertie Keddle – czarownica z bagien mieszkająca niedaleko Queerditch March – rozpowszechniła sport autorstwa grupy dzieci. Kobieta obserwowała chłopców bawiących się w wymyśloną przez siebie grę; na początku używali jednej piłki, lecz ich liczba stopniowo się zwiększała, kiedy młodzieńcy doskonalili rozgrywkę. W kolejnych latach Quidditch dynamicznie rozwijał się, stawał się coraz bardziej popularny, aż w XV wieku rozegrano pierwsze Mistrzostwa Świata. Od tamtej pory kontynuuje się tradycję i podobne zawody organizowane są co cztery lata. W Quidditchu biorą udział dwie siedmioosobowe drużyny, w których skład wchodzą obrońca, trzech ścigających, dwóch pałkarzy oraz szukający. Zawodnicy grają czterema piłkami: kaflem (czerwoną kulą służącą do zdobywania goli), dwoma tłuczkami (czarnymi, nieco mniejszymi od kafla, starającymi się strącić z mioteł jak największą ilość zawodników) oraz złotym zniczem (małą kulką wielkości orzecha włoskiego, niesamowicie szybką i trudną do wypatrzenia). Boisko do Quidditcha ma kształt owalu, zaś po obu jego końcach umieszczono trzy tyczki różnej wysokości zwieńczone obręczami, przez które ścigający przerzucają kafla. Pilnowanie ich przed ścigającymi stanowi zadanie obrońcy. Na boisku znajdują się także pałkarze, którzy dbają o to, by tłuczki nie zrobiły krzywdy zawodnikom z ich drużyny, a jednocześnie próbują wyeliminować z gry przeciwników. Ostatnim graczem jest szukający. Jego cel stanowi złapanie znicza – zadanie trudne i prawdopodobnie najważniejsze w całej rozgrywce, ponieważ jego pochwycenie daje sto pięćdziesiąt punktów oraz kończy rozgrywkę. Zasada jest prosta – mecz trwa, póki znicz jest w grze. Najdłuższy mecz w dotychczasowej historii trwał aż trzy miesiące.

W krajach Nowego Świata – w USA oraz w Kanadzie – popularną formę rozrywki stanowi Quodpot, odmiana Quidditcha opracowana przez Abrahama Peasegooda. Jej geneza sięga XVIII wieku, kiedy ów amerykański czarodziej wyruszył do Europy w celu stworzenia drużyny Quidditcha we własnym kraju. Historia głosi, że podczas podróży koniec jego różdżki zetknął się z kaflem, który eksplodował mu w twarz. Obdarzony poczuciem humoru Abraham zaczarował w ten sposób jeszcze kilka piłek i oddał się nowej grze, a ta niedługo potem zyskała ogromną popularność. Aktualnie jest to najbardziej lubiana rozgrywka miotlarska w Ameryce Północnej, choć w Quodpot grywa się także w Europie. Dwie złożone z jedenastu zawodników drużyny rywalizują między sobą podając do siebie quod. Piłka trzymana zbyt długo przez jednego gracza eksploduje, natomiast winowajca musi opuścić boisko; gra toczy się dalej. Punkty otrzymuje się za wrzucenie quoda do garnka wypełnionego cieczą zapobiegającą wybuchowi.

Kolejną bardzo znaną i zaszczytną dyscypliną jest doroczny wyścig na miotłach organizowany w Szwecji od X wieku aż po dziś dzień. Zawodnicy muszą pokonać trzystumilowy dystans z Kopparberg do Arjeplog. Droga jest dość niebezpieczna, gdyż trasa nieprzypadkowo przebiega nad rezerwatem smoków. Wyścig zyskał rangę międzynarodową i co roku czarodzieje ze wszystkich stron świata pojawiają się w Kopparberg, a następnie deportują do Arjeplog, by powitać tych, którym udało się dotrzeć do mety. Olbrzymie trofeum dla zwycięzcy ma kształt smoka Szwedzkiego Krótkopyskiego.



Gry karciane
Najpopularniejszą grą karcianą w świecie czarodziejów jest Eksplodujący Dureń, lubiany szczególnie przez młodzież. Bardzo znany i szeroko praktykowany przez uczniów Hogwartu. W Szkole Magii i Czarodziejstwa co roku odbywa się turniej Eksplodującego Durnia pod patronatem dyrektora akademii. Rozgrywka polega na tym, że oczekuje się  dwóch takich samych kart pod rząd – trudność polega na tym, że pojawiają się one coraz szybciej i gdy zawodnik się pomyli, wybuchają, a przegrany zostaje obsmarowany cuchnącą mazią.


Inne gry/sporty
Jedną z najstarszych zapamiętanych gier są starożytne Gargulki przypominające nieco mugolskie kulki. Kluczowa różnica polega na tym, że gdy zawodnik traci punkt, kulki plują śmierdzącym pyłem prosto w jego twarz. Każdy gracz ma 15 kulek; wygrywa ten, który zgarnie wszystkie należące do przeciwnika. W Ministerstwie Magii istnieje Zarząd Klubu Gargulkowego, wspomniana gra jest także bardzo znana i lubiana w Hogwarcie.

Równie znane i stare są także szachy czarodziejów, których zasady są takie same jak w wersji mugolskiej. Różnią się jednak jednym istotnym szczegółem – figury samodzielnie poruszają się po planszy zgodnie (lub nie) z poleceniem gracza. Popularne zarówno wśród dorosłych magów, jak i adeptów szkół magii.

Wiekową, tradycyjną dyscypliną jest pojedynek czarodziejów, który pełni taką samą funkcję w świecie czarodziejów jak szermierka w świecie mugoli. Pojedynek odzwierciedla prawdziwą magiczną walkę na śmierć i życie, jednak toczy się według ściśle określonych zasad i reguł.

Mimo faktu, iż hodowla skrzydlatych koni jest niezwykle kosztowna i trudna, niegdyś wykorzystywano je przeważnie podczas różnego rodzaju gier i zabaw. Gdy opatentowano zwrotne miotły, takie sporty jak magiczne polo straciły na znaczeniu. Gra stworzona przez brytyjskiego magizoologa oraz hodowcę skrzydlatych koni, Stoddarda Withersa, jest połączeniem mugolskiego polo z Quidditchem i obecnie stanowi jedynie rozrywkę dla członków starych arystokratycznych rodów. Coraz rzadziej organizuje się także wyścigi z udziałem tych stworzeń. Może wziąć w nich udział każdy hodowca, a zawody, podobnie jak mugolskie, polegają na pokonaniu wyznaczonego odcinka drogi w jak najkrótszym czasie. W tych dyscyplinach gustują członkowie wyższych sfer, a ich turnieje najczęściej urządza się we Francji.


Drużyny Quidditcha
Wielka BrytaniaW 1674 roku powołano Brytyjską Ligę Quidditcha, ograniczono także liczbę zawodowych drużyn – wybrano trzynaście najlepszych z Brytanii i Irlandii, natomiast resztę z nich rozwiązano. Po dziś dzień trzynaście tych samych drużyn rywalizuje o Puchar Ligii.

Armaty z Chudley
Armaty zdobyły mistrzostwo ligi dwadzieścia jeden razy, jednak od 1892 roku grają słabo i od tego czasu nie docierają do finału. Kiedyś cieszący się wielką sławą a dziś opinią tych, którzy najlepsze dni mają za sobą nadal posiadają wiernych fanów, wierzących w odrodzenie ich passy. Odziewają się w pomarańczowe szaty z pędzącą kulą armatnią na piersi i literami AC na plecach. Hasło klubu brzmi Zwyciężymy.

Chluba Portree
Drużyna została założona w 1292 roku na wyspie Skye, kibice nazywają ich „Chlubami”. Gracze przywdziewają ciemnopurpurowe szaty ze złotą gwiazdą na piersi. Mogą pochwalić się znakomitą szukającą Catrioną McCormack.  

Harpie z Holyhead
Stary walijski klub składający się wyłącznie z kobiet, założony w 1203 roku. Harpie posiadają ciemnozielone stroje ze złotym pazurem na piersi. Do legendy przeszedł rozegrany w 1953 roku mecz trwający siedem dni, który zakończył się efektownym schwytaniem znicza przez Glynnis Griffiths, szukającą Harpii. Po meczu kapitan Sokołów, Rudolf Brand, poprosił kapitan Harpii, Gwendolinę Morgan, o rękę, zachwycony jej wyczynami na miotle.

Jastrzębie z Falmouth
Jastrzębie noszą szaty w kolorach ciemnoszarym i białym z głową jastrzębia na piersi. Są znani z bardzo ostrej gry, zwłaszcza agresywnych pałkarzy. Wymowne hasło klubu: Wygramy, a jak nie, to przynajmniej rozwalimy kilka łbów.

Katapulty z Caerphilly
Walijski klub Katapult powstał w 1402 roku, zawodnicy tej drużyny noszą szaty w pionowe jasnozielone i szkarłatne pasy. Katapulty czternaście razy zdobyły mistrzostwo ligi. Po śmierci ich najsłynniejszego zawodnika, Llewellyna zwanego przez fanów Groźnym – został pożarty w 1954 roku przez chimerę podczas wakacji w Mukonos w Grecji – społeczność czarodziejska ogłosiła dzień żałoby narodowej. Aktualnie po zakończeniu rozgrywek najodważniejszy zawodnik otrzymuje pamiątkowy Medal Llewellyna Groźnego.

Nietoperze z Ballycastle
Najlepsza drużyna irlandzka, która dwadzieścia trzy razy zdobyła mistrzostwo ligi Quidditcha, co daje jej drugie miejsce w statystyce Ligi. Posiada maskotkę Gacka Stodolaka znanego również z reklamy piwa kremowego, w której wyznaje „Mam bzika na punkcie kremowego piwka!”.

Osy z Wimbourne
Osy noszą szaty w poziome żółto-czarne pasy z osą na piersi, od 1312 roku, czyli daty założenia, byli 13 razy Mistrzami Ligi i dwukrotnie grali w półfinałach mistrzostw Europy. Krążą pogłoski, że ich nazwa ma związek z pewnym incydentem mającym miejsce w połowie XVII wieku podczas meczu ze Strzałami z Appleby. Pałkarz Os, przelatując obok drzewa na skraju boiska, wybił zwisające z gałęzi gniazdo w stronę szukającego Strzał, który przez obrażenia musiał zrezygnować z dalszej gry. Drużyna z Wimbourne wygrała i od tamtej pory osa jest ich emblematem klubowym. Kibice Os zwani Żądlakami tradycyjnie bzyczą głośno na trybunach, aby wytrącić z równowagi ścigających przeciwników strzelających karnego.

Pustułki z Kenmare
Drużyna założona w 1291 r. w Irlandii i znana z niesamowitych wyczynów ich maskotek, leprokonusów a także dopingu kibiców, którzy potrafią pięknie grać na harfach. Pustułki mają szmaragdowe szaty z i odwróconymi do siebie grzbietami żółtymi literami P i K na piersi. Darren O'Hare, obrońca od 1947 roku, był trzykrotnie kapitanem reprezentacji Irlandii. Przypisuje mu się wprowadzenie agresywnej formacji ścigających, znanej jako „głowa jastrzębia”.

Sroki z Montrose
Sroki zdobyły mistrzostwo aż trzydzieści razy i dwukrotnie zostały mistrzami Europy, a ich sława wykracza nawet poza jej granice. Do historii Quidditcha przeszła Eunice Murray, która żądała szybszego znicza "ponieważ ten zbyt łatwo złapać”, zmarła niedługo po zakończeniu kariery w 1942 roku. Sroki noszą czarno-białe szaty z wyobrażeniami srok na piersi i plecach.

Strzały z Appleby
Drużyna powstała w 1612 roku, zawodnicy ubierają się jasnoniebieskie szaty z wyszytą na nich srebrną strzałą. Ich największym sukcesem było pokonanie w 1932 roku Sępów z Vracy, ówczesnych mistrzów Europy, zwłaszcza że mecz trwał szesnaście dni i gracze musieli znosić ciężkie warunki atmosferyczne, takie jak deszcz i gęsta mgła ograniczająca pole widzenia. Dawniej kibice Strzał praktykowali zwyczaj wypuszczania z różdżek strzał w powietrze za każdym razem, gdy ścigający zdobywali gola, został on jednak zakazany przez Departament Czarodziejskich Gier i Sportów w 1894 roku, kiedy jedna z takich strzał przebiła nos sędziego Nugenta Pottsa. Największymi rywalami Strzał są Osy z Wimbourne.

Tajfuny z Tutshill
Drużyna została założona w 1520 roku. Tajfuny noszą błękitne szaty z podwójnym granatowym T na piersi i plecach. Najświetniejszy okres przeżywała na początku XX wieku, kiedy  była dowodzona przez swojego Kapitana, szukającego Rodryka Plumptona. Zdobyła wówczas pięć razy z rzędu mistrzostwo ligi, co jest rekordem wśród drużyn brytyjskich i irlandzkich. Rodryk Plumpton grał dwadzieścia dwa razy w reprezentacji Anglii jako szukający, należy do niego także rekord w szybkości schwytania znicza. Uczynił to bowiem w trzy i pół sekundy po gwizdku rozpoczynającym mecz.

Wędrowcy z Wigtown
Klub założony w 1422 roku przez siedmioro braci i sióstr, dzieci czarodzieja-rzeźnika, Waltera Parkina, które tworzyły zgraną drużynę i rzadko ponosiły klęskę. Złośliwi twierdzą, że za zwycięstwa odpowiada ojciec obserwujący mecz z różdżką w jednej ręce i toporem rzeźnickim w drugiej. Na pamiątkę swego pochodzenia członkowie drużyny noszą krwistoczerwone szaty ze srebrnym toporem na piersi; w składzie nadal często pojawiają się potomkowie Parkinów.

Zjednoczeni z Puddlemere
Najstarsza w całej lidze drużyna założona w 1163 roku, ma na swoim koncie dwadzieścia tytułów mistrzów ligi i dwa mistrzów Europy. Hymn zespołu Odbijajcie tłuczki, chłopcy, migiem podajcie kafla został nagrany przez czarownicę Celestynę Warbeck. Dochód ze sprzedaży zasilił konto Kliniki Magicznych Chorób i Urazów św. Munga.  Drużyna z Puddlemere nosi granatowe szaty z emblematem klubu: dwiema skrzyżowanymi złotymi łodyżkami sitowia.

EuropaW XIV wieku Quidditch był już dobrze znany w Irlandii i różne źródła dowodzą, że od początku XV wieku rozpowszechnił się na inne części Europy. Wiemy, że najwcześniej dotarł do Norwegii i Francji. W 1473 roku rozegrano pierwsze mistrzostwa świata w Quidditchu, choć wzięły w nich udział wyłącznie drużyny europejskie.  Finałowy mecz między Transylwanią i Flandrią przeszedł do historii jako najbardziej brutalna gra w dziejach. Faule przybierały najróżniejsze formy, począwszy od transmutowania ścigającego w tchórzofretkę, skończywszy na próbie pozbawienia obrońcy głowy za pomocą obosiecznego miecza. Od tego czasu mistrzostwa organizowano co cztery lata, choć drużyny pozaeuropejskie pojawiły się na nich dopiero w XVII wieku. W 1652 roku ustanowiono mistrzostwa Europy rozgrywane co trzy lata.
Sępy z Vracy są najbardziej znaną drużyną europejską dzięki siedmiokrotnemu zwycięstwu w mistrzostwach Europy; wprowadzili strzały z dystansu czyli spoza pola bramkowego, znani są również z braku oporu przed wystawieniem nowych zawodników, by dać im szansę. We Francji mistrzami ligi często bywają Pogromcy Kafla z Quiberon. W Niemczech przodują Sokoły z Heidelbergu, w Luksemburgu najlepszą drużyną są Bombardierzy z Bigonville, natomiast Portugalczycy mogą być dumni z Armandy z Bragi.



Powrót do góry Go down
 

Sport i gry

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1

 Similar topics

-
» Kompleks sportowy "Appaloosa Sport Clubs"

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
Morsmordre :: Wprowadzenie :: Biuro informacji :: Opis świata :: Życie codzienne w Londynie lat 50-tych-
Styl: Evandra + Cassandra



Forum oparte na serii książek J.K.Rowling, niektóre imiona i nazwy własne są jej własnością.
Opisy częściowo pisane w oparciu o Pottermore.
Autorskie opracowania oraz pozostałe treści forum są własnością intelektualną twórców,
zabrania się ich kopiowania.



Baner small nobg

Morsmordre 2015-18