Morsmordre
Czy chcesz zareagować na tę wiadomość? Zarejestruj się na forum za pomocą kilku kliknięć lub zaloguj się, aby kontynuować.
Wydarzenia


Ekipa forum
Login:

Hasło:

Salon Maude
AutorWiadomość
Salon Maude [odnośnik]15.01.19 8:34

Salon Maude

Wyróżniające się kolorystyką i stylem pomieszczenie, nazwane na cześć cesarzowej Matyldy. Czy dla żartu, czy ze względu na rzeczywistą sympatię dla samozwańczej władczyni czasów Anarchii? Tego nikt już dokładnie nie pamięta. Mimo, że nie ma tu żadnych okien jest to jedno z najjaśniejszych pomieszczeń w całym zamku, rozświetlone nigdy nie dogaszającymi się świecami. Znajduje się tu kilka foteli, stolików z krzesłami, wszystko misternie zdobione, utrzymane w odcieniach szarości i złota. Naprzeciw wejścia widnieje duży obraz przedstawiający samą Matyldę.
W tym pomieszczeniu rzadko widuje się mężczyzn.
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Salon Maude Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki
Re: Salon Maude [odnośnik]16.04.19 15:39
10 listopad

Od kilku miesięcy coraz częściej odwiedzała Shropshire, lecz zawsze w celach innych, niż dziesiąty listopada.
Przyznać musiała, że list, który otrzymała z początkiem lipca od nestora rodu Avery, był dla niej niezwykle przyjemnym zaskoczeniem. Mile połechtał jej ego fakt, iż ktoś taki nie tylko słyszał jej nazwisko, wiedział czym się zajmuje, ale i był pod wrażeniem jej umiejętności - i pragnął, by dla niego pracowała. Rookwood przyjęła tę ofertę bez chwili zawahania, wypierając myśl, że mogło mieć to związek z powiązaniami zmarłego Śmierciożercy z Rycerzami Walpurgii - nieistotne. Nabrała jeszcze większej pewności siebie. Początki proste nie były, nie spodziewała się nawet, że tak będzie, gdy wkroczy na teren ludzi, dla których prawo miało drugorzędne znaczenie.
W Shropshire bywała coraz częściej przez obowiązki związane ze służbą dla lorda Avery; spisywała się dobrze, wypełniała je należycie i wiązała swoją przyszłość z grupą jego łowców. Nie sądziła jednak, ze przyjdzie jej być gościem Ludlow Castle w innej roli, niż pracownik - jako gość nadobnej damy.
Skłamały mówiąc, że nigdy wcześniej nie odwiedziła dworu; w przeszłości kilkukrotnie miało to miejsce, nie za dnia jednak i nieoficjalnie. Kilka niezobowiązujących znajomości z mężczyznami noszącymi tytuł lorda na to pozwoliły, na tym jednak kończyły się związki Sigrun Rookwood z klasą wyższą. Skłamałaby mówiąc, że nie czuje się choćby lekko poddenerwowana. Odebrała należyte wychowanie, czasami jednak brakowało jej dobrych manier, a wynikało to z gwałtowności i impulsywności charakteru. Ciętego języka nad którym nie potrafiła zapanować. Czuła się dziwnie z myślą o spotkaniu z lady Elaine, głownie dlatego, że nie bardzo wiedziała jak powinna była się zachować; musiała zachować powagę i zadbać o odpowiednie wrażenie, jeśli nadal chciała pracować dla nestora jej rodziny - i wspiąć się wyżej, zasłużyć na jego uznanie.
Kilka kwadransów spędziła przed lustrem, nie bardzo wiedząc w co powinna się ubrać, bo z pewnością nie w spodnie (czy służba wyprosiłaby ją wówczas?). Dziękowała sobie w duchu, że z początkiem września złożyła zamówienie u Solene Baudelaire; uszyta przez nią ciemnozielona, prosta suknia z powłóczystą spódnicą i czarnymi, skórzanymi wstawkami wydawała się odpowiednia. Przeszkadzała nieco podczas lotu na miotle, ale ostatecznie udało jej się nad nią zapanować.
Krocząc korytarzami Ludlow Castle zastanawiała się ile w Elaine było czarownicy, którą zapamiętała z lat szkolnych? Nigdy nie miały ze sobą wiele wspólnego, pochodziły z innych światów, lecz zamiłowanie do quidditcha było ponad podziały - i doprowadziło do dzisiejszego zaproszenia.
Milczący skrzat poprowadził Rookwood do eleganckiego salonu, wyróżniającego się spośród innych pomieszczeń, które miała okazję tu dotąd zobaczyć - przez okna wpadało więcej światła, nie dominowały tu tak ciemne i ponure barwy. Salon Maude był pusty, skrzat oznajmił, że lady Elaine niebawem się pojawi.
Czy powinna była usiąść w jednym z miękkich foteli i na nią zaczekać, czy nie wypadało? Ostatecznie podeszła do wysokiej okiennicy, by spojrzeć na ogrody - szlachetne damy słynęły z dobrego wychowania, z pewnością pani Avery nie każe czekać na siebie zbyt długo.


She tastes like every

dark thought I've ever had
Sigrun Rookwood
Zawód : dowódca grupy łowców wilkołaków
Wiek : 29
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Wdowa
I am not
ruined
I am

r u i n a t i o n
OPCM : 40
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 56
ZWINNOŚĆ : 10
SPRAWNOŚĆ : 11
Genetyka : Metamorfomag
i n s a n e
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t5310-sigrun-rookwood https://www.morsmordre.net/t5379-astrid#121534 https://www.morsmordre.net/t5378-sigrun https://www.morsmordre.net/f100-harrogate-skala https://www.morsmordre.net/t5380-skrytka-bankowa-nr-1330#121543 https://www.morsmordre.net/t5381-sigrun-n-rookwood#121544
Re: Salon Maude [odnośnik]03.05.19 19:13
Zgodnie z oczekiwaniami lady Avery nie kazała na siebie długo czekać. Nie była to jedynie kwestia uprzejmości. Rzeczywiście wyczekiwała pojawienia się Rookwood. Mijały kolejne dni od szczytu w Stonehenge, a Elaine czuła się coraz bardziej, a zarazem coraz mniej chętnie, oddalona od rzeczywistości. Rutyna dnia codziennego stała w nieznośnie ostrym kontraście do wszystkiego, co działo się wewnątrz niej od kiedy tylko dowiedziała się co zaszło między przedstawicielami rodów szlachetnych, między członkami jej rodziny, z prasy – pierwszego źródła informacji, które do niej dotarły. Czy nie została poinformowana o tym wszystkim wcześniej ze względu na swoją wciąż jeszcze nieustabilizowaną pozycję w Ludlow i stosunkowo nowy status wdowy? Czy też ze względu na to, że znając jej niefortunne predyspozycje do ciężkiego odchorowywania tego rodzaju wiadomości bliscy chcieli w pierwszym odruchu oszczędzić jej szoku? To nie robiło jej różnicy. Pominięcie było upokarzające, a sam przebieg wydarzeń bolesny, ale i otrzeźwiający.
Wiatr zmian w Wielkiej Brytanii nie tylko zmienił kierunek. Przede wszystkim nabrał prędkości i nic nie wskazywało na to, by spokojniejsze dni miały nadejść w najbliższej przyszłości. A skoro tak, to cierpliwość i opanowanie umożliwiające dotychczasowe powodzenie mogły w nowej sytuacji okazać się niewystarczające, by pozwolić na przetrwanie. Trudno było jednak właściwie myśleć o tych rzeczach z  dużego dystansu. W pierwszym odruchu Elaine zapragnęła więc znaleźć się w samym centrum rzeczy, z powrotem w Ministerstwie. To jednak nie spotkało się jednak, mówiąc delikatnie, z entuzjazmem nestora. Nie miała w zwyczaju prosić się o cokolwiek, na to była dalece zbyt krnąbrna. Traktowana do pewnego stopnia z pobłażliwością przed ojca a później przez męża miała trudność w odnalezieniu adekwatnego sposobu radzenia sobie z rzeczywistą podległością. Tam, gdzie miała znaleźć więcej swobody, póki co znalazła jedynie więcej zdecydowania w stawianych jej ograniczeniach. Nowe szanse, oprócz nowych zagrożeń mogła jednak nieść jeszcze niepewna sytuacja społeczna. Elaine nietrudno było wyobrazić sobie, że tam, gdzie zaostrza się konflikt na jednej linii, konflikty na pozostałych tracą na wadze. Dopiero  przekazanie rzeczywistej władzy komuś z zewnątrz dotąd istniejących układów stanowiło jednak istotny precedens ilustrujący wagę zachodzących zmian. Jeśli on jeden, ze względu na swą siłę, mógł zdobyć aż tyle, był to bezwzględnie początek nowej ery. W niej odpowiednie urodzenie mogło być (ale czy jeszcze było?) konieczne, ale na pewno nie wystarczające. Znaczącymi graczami też nie byli więc ci, co kiedyś. Znacząca wiedza i umiejętności były inne, niż dotąd. Jeśli dotąd jej stereotypowo krukoński głód poszerzania własnej perspektywy mógł wydawać się kaprysem, teraz mógł okazać się bronią. W najgorszym wypadku wystarczającą jedynie w walce z utratą zmysłów.
- Pani Rookwood. - Dość dumna, by czuć się pewnie nawet w nieszczególnie sprzyjających okolicznościach była być może nieco bledsza niż zwykle ale, starannie przygotowana (od końców zaplecionych wysoko włosów po rąbek czarnej sukni), wyprostowana, ale wciąż na swój sposób swobodna w ruchu, prezentowała się w swojej ocenie wciąż dość dobrze. Pozwoliła sobie też na to, by zaciekawienie kobietą stojącą naprzeciw odbiło się na jej twarzy. W czasach szkolnych dzieliło je wiele, ale teraz właściwiej byłoby chyba określić przestrzeń między nimi przepaścią. A może były to jedynie pozory? W każdym razie, jeden most, choć mógł wydawać się znikomy na tle wszystkiego, co działo się wokół, łączył je przez te wszystkie lata wystarczająco, by pozwolić spotkanie. - Sigrun – ten zwrot miał już w sobie więcej z propozycji, niż powitania. Sparowana została ona niemal natychmiast z nieco łobuzerskim uśmiechem, przystającym może jeszcze do wieku Elaine, ale niezbyt do reszty jej jestestwa. A jednak był, zupełnie naturalnie, jej. - Wiwat Harpie?


It goes on, this world
Stupid and brutal
But I do not
I do not
Elaine Avery
Zawód : strażniczka pamięci
Wiek : 27
Czystość krwi : Szlachetna
Stan cywilny : Wdowa
jestem z wieczoru,
który nie chce usnąć
OPCM : 9
UROKI : 15
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 11
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 7
SPRAWNOŚĆ : 3
Genetyka : Czarodziej
in all chaos, there is calculation
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t6750-elaine-avery#176175 https://www.morsmordre.net/t6767-appenine https://www.morsmordre.net/t6764-my-heart-is-made-from-gold#176786 https://www.morsmordre.net/f230-shropshire-ludlow-castle https://www.morsmordre.net/t6766-skrytka-bankowa-nr-1694 https://www.morsmordre.net/t6765-e-avery
Re: Salon Maude [odnośnik]08.05.19 23:47
Ujrzawszy po raz pierwszy Ludlow Castle zdziwiła się lekko, choć sama siebie ganiła za tę reakcję; sława rodu Avery, których zawołanie brzmiało niech nienawidzą, byleby się bali, dosięgnęła nawet uszu Rookwood, niezbyt obeznanej w heraldyce i historii szlachetnych rodów, a zwłaszcza już ich obecnej politycznej sytuacji i stosunkach jakie je łączyły (wiedziała które z nich zdradzały własną krew i uważała, że to w zupełności jej wystarcza); wiedziała z czego zasłynęli, znała kilka szczegółów z ich mrożącej krew w żyłach historii, a mimo to - stereotypowe myślenie o wszystkich arystokratycznych rodach zwyciężyło. Znała kiedyś jednego lorda, budzącego dziś prawdziwe przerażenie, pałac należący do jego rodziny był pełen pastelowych barw i kwiatów, podobnie wyobrażała sobie wszystkie dwory - ale Ludlow Castle było inne. Ponure, stare zamczysko odzwierciedlało sławę rodu Avery. Poczucie wyobcowania, bycia nie na swoim miejscu nie było więc aż tak dotkliwe jak przypuszczała; wciąż czuła się nieswojo w bogatych, zamkowych wnętrzach, byłoby jednak zdecydowanie gorzej, jeśli lady Elaine przyjmowałaby ją w komnacie przywodzącej na myśl domek dla lal (a większość komnat dla dam w mniemaniu Sigrun to właśnie przypominało).
Obserwowała w milczeniu ogrody, gdy usłyszała otwierane drzwi; odwróciła się natychmiast, prostując sylwetkę i skinęła głową lady Avery w ramach powitania. Nie dygnęła, nie skłoniła się, nie wiedziała, ze powinna, dworska etykieta była Sigrun absolutnie obca. - Lady Avery - wyrzekła, starając się przybrać uprzejmy ton; brzmiał w jej ustach jakoś... dziwnie i obco. Przywołała na usta uśmiech.
Dziwnie było tu stać, zaproszona przez szlachetnie urodzoną lady, na... Właściwie na co? Herbatę, kielich wina, pogaduszki? Lata szkolne dawno już minęły, czasami jednak powracała doń pamięcią, gdy przysiadały czasem przy jednym stoliku w pokoju wspólnym Slytherinu, by omówić kolejny mecz. Wtedy Elaine wydawała jej się nieco inna, bardziej przystępna, niż wszystkie inne szlachetnie urodzone damy, zdające się mieć kij od miotły, ale w tyłku. Sigrun opuściła szkolne mury nim zdążyły poznać się lepiej, a dzieląca przepaść kast społecznych nie pozwoliła na nawiązanie kolejnych nici porozumienia - ona była prostą, średniozamożną kobietą, Elaine nosiła tytuł szlachecki. Czy zdecydowała się ją zaprosić ze względy na sentyment do przeszłości?
- Elaine, dobrze cię widzieć - powiedziała, zgadzając się jednocześnie, aby przeszły na ty. Nie chciała wychodzić jako pierwsza z tą propozycją, nawet jej wydawało się to niegrzeczne, cieszyła się jednak, że pierwsze kajdany dworskiego otoczenia pękły. - Wiwat! - podchwyciła, unosząc ręce, jakby znalazła się właśnie na trybunach. - Chciałabym móc powiedzieć, że ostatni mecz był niezłym widowiskiem, ale... przez tę parszywą pogodę ledwo co widać. Nie wiem jak można dostrzec znicza w takich warunkach - zaśmiała się, opuszczając ręce i podchodząc bliżej Elaine, przyglądając się jej z ciekawością; minęła pawie dekada, obie zmieniły się właściwie... diametralnie.


She tastes like every

dark thought I've ever had
Sigrun Rookwood
Zawód : dowódca grupy łowców wilkołaków
Wiek : 29
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Wdowa
I am not
ruined
I am

r u i n a t i o n
OPCM : 40
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 56
ZWINNOŚĆ : 10
SPRAWNOŚĆ : 11
Genetyka : Metamorfomag
i n s a n e
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t5310-sigrun-rookwood https://www.morsmordre.net/t5379-astrid#121534 https://www.morsmordre.net/t5378-sigrun https://www.morsmordre.net/f100-harrogate-skala https://www.morsmordre.net/t5380-skrytka-bankowa-nr-1330#121543 https://www.morsmordre.net/t5381-sigrun-n-rookwood#121544
Re: Salon Maude [odnośnik]24.05.19 18:07
Tylko złoto, na mocy kontrastu, zyskiwało trochę blasku w tym szarym, słabo oświetlonym pomieszczeniu. Co innego twarze dziewcząt i kobiet. Urodziwe czy nie, w tym miejscu nie miały większych szans zabłyszczeć. Tak, jakby sam zamek próbował wdrożyć je, szczególnie nowo przybyłe, w nowe reguły bycia. Tranzycja ta bywała długa, a bardziej oporne w obronie własnej próżności zdarzały się i same córy Averych. Może dlatego zresztą przedstawicielki tej płci przebywały tu raczej we własnym otoczeniu, bez towarzystwa mężczyzn? Próżność nie była obca Elaine, przykładała dużą wagę i poświęcała wiele czasu na dbałość o własną prezencję. Jednocześnie starała się, żeby był to możliwie naturalny z jej perspektywy proces, żeby to dbałość o zdrowie, odżywianie się i aktywność znajdowały swoje odbicie w jej wyglądzie zewnętrznym. Tego dnia jednak zdała się na dużo prostszy, choć bardziej zawodny zabieg maskowania mankamentów. Nie doszła jeszcze do końca do siebie po niedawnym ataku śmiertelnej bladości, a półprzezroczystą, niezdrowo błyszczącą cerę i sine cienie pod oczami zdecydowanie łatwiej było przykryć, niż zaleczyć, szczególnie przy wszystkich obowiązujących ograniczeniach dotyczących magii.
Jej uśmiech poszerzył się jeszcze w reakcji na gest Sigrun. Ledwo pamiętała jak to jest być na trybunach, oglądać na własne oczy całość meczu, a nie tylko utrwalone na fotografii wycinki. Udało jej się to dwukrotnie w dorosłym życiu, ale nie w ostatnich latach.
- Wyobrażam sobie, że w takich warunkach presja, by szukający jak najszybciej skończyli rozgrywkę jest znacząca... - rzuciła półgębkiem, odwracając się jednocześnie w stronę zamkowego skrzata, którego obecność zarejestrowała kątem oka. Wciąż stał w drzwiach, które przed nią otworzył i wpatrywał się nieobecnym wzrokiem w rąbek jej długiej spódnicy. Na początku jego zwyczaj zawieszania spojrzenia w raczej przypadkowych miejscach nieco peszył Elaine, później irytował, wreszcie zupełnie jej zobojętniał. Dużo bardziej kłopotliwe było jego faktyczne nastawienie do niej. Raz, jeszcze za życia jej męża zupełnie wprost podzielił się z nią opinią, że pasożytuje na rodzie Avery i do tego jeszcze śmie się panoszyć. Niestety zrobił to nieświadomy, że znajduje się w zasięgu uszu i różdżki jej męża. Od tego czasu do śmierci Médérica stosunek skrzata do lady Avery był w zasadzie zgodny z dewizą rodu, w ostatnim czasie jednak stał się mniej trwożny, nawet mniej zgorzkniały, a wyraźnie i cokolwiek impertynencko zainteresowany jej osobą. - Napijesz się czegoś? - Zapytała oczywiście Sigrun, sama jednak wpatrywała się wciąż w skrzata, który słysząc pytanie wreszcie się otrząsnął. Spojrzał najpierw na Elaine, później na Sigrun, wreszcie tam, gdzie powinien zważając na swoją pozycję, czyli na ziemię pod własnymi stopami. Dopiero wtedy sama Elaine poświęciła na powrót pełną uwagę Rookwood. Podeszła bliżej i gestem wskazała na jeden z dwóch stojących blisko siebie foteli. Sama zajęła pierwszy.


It goes on, this world
Stupid and brutal
But I do not
I do not
Elaine Avery
Zawód : strażniczka pamięci
Wiek : 27
Czystość krwi : Szlachetna
Stan cywilny : Wdowa
jestem z wieczoru,
który nie chce usnąć
OPCM : 9
UROKI : 15
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 11
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 7
SPRAWNOŚĆ : 3
Genetyka : Czarodziej
in all chaos, there is calculation
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t6750-elaine-avery#176175 https://www.morsmordre.net/t6767-appenine https://www.morsmordre.net/t6764-my-heart-is-made-from-gold#176786 https://www.morsmordre.net/f230-shropshire-ludlow-castle https://www.morsmordre.net/t6766-skrytka-bankowa-nr-1694 https://www.morsmordre.net/t6765-e-avery
Re: Salon Maude [odnośnik]08.06.19 23:38
- Zdecydowanie - prychnęła cicho śmiechem. - Gdy mecz przedłuża się o całe dnie, nawet tygodnie, wprowadzani są rezerwowi, by właściwi gracze mogli się choć trochę przespać... Najdłuższy mecz trwał ponoć sześć miesięcy, ale nie jestem pewna czy można temu wierzyć, choć napisali to w Quidditchu przez wieki - kontynuowała myśl, jeszcze przez chwilę nie podążając za spojrzeniem Elaine, poświęcając wciąż uwagę sportowej dziedzinie, o której rozmowy połączyły je w latach szkolnych. Czy szlachetnie urodzona lady czytywała podobne lektury? Czy jedynie tomiki poezji? Trudno, by choćby nie słyszała o tej pozycji, tak szalenie popularnej wśród fanów najpiękniejszego magicznego sportu, zwłaszcza nastoletnich. W hogwarcckiej bibliotece nieustannie zapisywała się cała kolejka do wypożyczenia akurat tej pozycji. Sześć miesięcy meczu... To brzmiało jednak zdecydowanie nieprawdopodobnie. Jak miejska legenda. Zorientowawszy się, że lady Avery nie spogląda na nią, a na skrzata, który stanął w drzwiach, podążyła spojrzeniem za jej i zawiesiła je na chwilę na tym dziwnym stworzeniu.
Nie czuła zdziwienia jego obecnością, z tego, co wiedziała, to każdą szlachecką rodzinę stać było na nie jednego sługę; zastanawiające było jedynie to, że jej nie ukrywał. Ojciec Sigrun dostał skrzata w spadku po bardziej majętnych przodkach, stary skrzat był nieocenioną domową pomocą, gdy zmarła jego zona, lecz tak naprawdę - wszyscy widzieli go bardzo rzadko. Pozostawał niemal niewidoczny, wszystkimi swymi obowiązki zajmując się po cichu, dyskretnie, kiedy nikt nie patrzył. Sądziła, że tak zachowują się one wszystkie, dopóki pan nie wezwie ich bezpośrednio - tymczasem skrzat Averych stał w drzwiach jak gdyby nigdy nic, przypatrując się kobietom niemal bezczelnie. Uniosła lekko brew, zdziwiona wysoką tolerancją Elaine na podobne zachowanie, nie śmiała jednak czynić lady żadnych uwag na jej własnym dworze.
Skinęła głową z uśmiechem, wdzięcznością za propozycję. - Tak, chętnie - odparła, zastanawiając się jednocześnie, czy wypadało jej od razu poprosić o coś mocniejszego, czy powinna była czekać na to, co zaproponuje Elaine, bądź po prostu przyniesie skrzat, który wreszcie otrząsnął się z zamyślenia? Rookwood nie bardzo wiedziała jak się zachować w towarzystwie lady. Szlacheckie konwenanse pozostawały dla niej zagadką; próbowała jednak panować nad własnymi manierami i językiem, świadoma, że jest obserwowana przez portrety, przez skrzata i Merlin wie kogo jeszcze, a wszyscy oni mogli donieść na nią nestorowi rodu - nie chciała mu podpadać, nie mogła dopuścić, by jego uszu doszły nieprzyjemne plotki o jej zachowaniu w jego domu, jeśli chciała wspiąć się wyżej w hierarchii łowców pracujących na jego zlecenie.
Podążyła za lady Avery, zajmując fotel naprzeciwko niej, dopiero wówczas, gdy ona usiadła pierwsza. Tak wypadało. Prawdopodobnie. Walczyła z chęcią założenia nogi na nogę i wyciągnięcia paczki papierosów, dlatego skupiła spojrzenie na dawnej znajomej.
- Być może na następny mecz wybierzemy się razem - zasugerowała, choć spodziewała się, że odpowiedź może być odmowna - lady nie wypadało pojawiać się na trybunach boisk quidditcha.


She tastes like every

dark thought I've ever had
Sigrun Rookwood
Zawód : dowódca grupy łowców wilkołaków
Wiek : 29
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Wdowa
I am not
ruined
I am

r u i n a t i o n
OPCM : 40
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 56
ZWINNOŚĆ : 10
SPRAWNOŚĆ : 11
Genetyka : Metamorfomag
i n s a n e
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t5310-sigrun-rookwood https://www.morsmordre.net/t5379-astrid#121534 https://www.morsmordre.net/t5378-sigrun https://www.morsmordre.net/f100-harrogate-skala https://www.morsmordre.net/t5380-skrytka-bankowa-nr-1330#121543 https://www.morsmordre.net/t5381-sigrun-n-rookwood#121544
Re: Salon Maude [odnośnik]19.06.19 13:30
- Och, skoro napisali o tym w Quidditchu przez wieki...! - nie pamiętała tej historii, ale na samo wspomnienie uśmiechnęła się ciepło, zdradzając bez oporów sentymentalne przywiązanie do biblii każdego szanującego się, młodocianego fana quidditcha. Już wtedy miała w dużej mierze związane ręce jeśli chodzi o aktywny udział w rozgrywkach, ale zablokować jej dostępu do książek nikt by nie mógł i jak sięga pamięć, nikt nawet nie próbował. Czym innym był oczywiście dział ksiąg zakazanych, chociaż i tu młode, wygłodniałe umysły, nie wyłączając z tego grona młodej lady Nott, szukały sposobów na splądrowanie tych zbiorów. Sporadycznie kończyło się to sukcesem, częściej uciążliwym szlabanem. Niemal nikt nie żałował podjętej próby. Na pewno nie Elaine.
Odnotowała zdziwienie malujące się na twarzy Sigrun, nie zaoferowała jednak ani słów wytłumaczenia, ani nawet żadnej szczególnie reakcji. Jej pobłażliwe podejście zarówno do trolli tresowanych przez Averych jak i do skrzata, który opiekował się zamkiem wydawało się zarówno niektórym podmiotom jak i obserwatorom ekscentryczne, jednak Elaine nie robiło to najmniejszej różnicy. Czy szczególnie na tym zyskiwała? Trudno byłoby jednoznacznie powiedzieć. Słudzy mieli ostatecznie jedną funkcję, nieodzowną i niemalże nieodwołalną. Służyć. Niczego więcej się po nich nie spodziewało i Elaine nie była tu wyjątkiem, ani rewolucjonistką. Zachowywała się po prostu tak, jak jej było wygodnie.
- Doskonale. Sprowadziliśmy niedawno naprawdę przyzwoity miód pitny. - W rzeczywistości wyboru dokonała ona i uważała, że określenie go jako przyzwoitym było w dużej mierze niedopowiedzeniem, ale właściwie odruchowo wykazała się nie tyle ze skromnością, co pewną niedbałością względem tego rodzaju zasług. - W takich warunkach człowiek robi co może, żeby uchronić się przed chłodem i jego skutkami. - Sama wciąż jeszcze walczyła z pozostałościami po ostatnim ataku śmiertelnej bladości, więc jej myśli naturalnie podążyły w kierunku czegoś, co nie tylko pozwoli się rozluźnić, ale również ma szansę ją wzmocnić. - Chyba, że wolisz coś mniej słodkiego? Może jesteś głodna po podróży?
Pytanie bardziej niż troską, kierowane były zainteresowaniem. Już prawie nie znała Sigrun, niewiele pamiętała na temat jej preferencji. Niewiele wiedziała też na temat aury gdziekolwiek indziej, niż w okolicach Ludlow. Ze względu na chorobę od wielu dni nie wystawiła nawet nosa poza mury zamku. Na jaką podróż mogła sobie pozwolić, czy może do jakiej była zmuszona Rookwood? Czy przybyła z daleka, czy stale przebywa w okolicy? Na żadne z tych pytań zaproszona przez Elaine kobieta nie musiała odpowiadać, szczególnie po tak zdawkowym poruszeniu tematu, na to jednak po części liczyła Avery.


It goes on, this world
Stupid and brutal
But I do not
I do not
Elaine Avery
Zawód : strażniczka pamięci
Wiek : 27
Czystość krwi : Szlachetna
Stan cywilny : Wdowa
jestem z wieczoru,
który nie chce usnąć
OPCM : 9
UROKI : 15
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 11
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 7
SPRAWNOŚĆ : 3
Genetyka : Czarodziej
in all chaos, there is calculation
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t6750-elaine-avery#176175 https://www.morsmordre.net/t6767-appenine https://www.morsmordre.net/t6764-my-heart-is-made-from-gold#176786 https://www.morsmordre.net/f230-shropshire-ludlow-castle https://www.morsmordre.net/t6766-skrytka-bankowa-nr-1694 https://www.morsmordre.net/t6765-e-avery
Re: Salon Maude [odnośnik]01.07.19 19:43
Do książek miała zdecydowanie mniej gorący stosunek od Elaine; nigdy nie była typem książkowego mola, który spędza każdą wolną chwilę pochłaniając kolejne strony opasłych tomisk. Świat wolała poznawać w sposób empiryczny, doświadczać go wszystkimi zmysłami, rozsmakować się w tym prawdziwie - to dużo lepsze, niż jedynie czytanie o tym w książkach. Ona mogła sobie na to pozwolić. Nie ograniczały jej konwenanse, przed imieniem nie stał tytuł lady będący głównie kajdanami, nie zaszczytem, cieszyła się wolnością, której nie dane było zasmakować arystokratkom takim jak Elaine. Im pozostawały jedynie księgi, kryjące w sobie wiedzę i moc, temu nie zaprzeczała - ale były jedynie namiastką prawdziwości.
Bywały, rzecz jasna, wyjątki, takie jak Quidditch przez wieki; nazwisko Sigrun pojawiało się na liście wypożyczających w szkolnej bibliotece z zadziwiającą częstotliwością do pewnego Bożego Narodzenia, kiedy to znalazła własny egzemplarz w nogach łóżka. Wiele się od tamtego momentu zmieniło: na szczycie ulubionych pozycji Rookwood znajdowały się głównie te z Działu Ksiąg Zakazanych - a nawet te tak plugawe, że nawet z niego zdecydowano się je usunąć. Była zdania, że jej własna - niewielka, bo niewielka - biblioteczka była znacznie ciekawsza, niż zbiory, które oferowała czarodziejom ta londyńska.
Nie spotkały się jednak, by dyskutować o książkach; najpewniej Elaine by to nie wadziło, jednakże towarzyszkę do dyskusji o literaturze wybrałaby zdecydowanie lepiej, gdyby tylko miała na nią ochotę.
Zdziwienia malującego się na twarzy z powodu dziwnej postawy Elaine wobec domowego skrzata nie starała się ukrywać, nie skomentowała jej jednak ani słowem; to nie była jej sprawa, choć ona sama zachowywałaby się wobec swojego sługi zupełnie inaczej. Nie pozwoliłaby sobie na tak bezczelne gapienie, okazywanie braku szacunku i niewypełnienie poleceń bez chwili zwłoki - może więc lepiej dla tych nieszczęsnych stworzeń, że wciąż żaden nie stał się własnością Sigrun. Życie nie byłoby dla niego lekkie.
- Nie, nie, miód to świetny wybór na tak parszywą pogodę, Elaine, jestem pewna, że jest doskonały - odparła bez chwili zawahania; nie była specjalnie wybredna, jeśli chodziło o alkohol. Miała swoje ulubione trunki, oczywiście, nie sądziła jednak, by zaproponowanie lady Avery lampki Zielonej Wróżki było dobrym pomysłem. Nie, kiedy przyglądały im się z ciekawością inne córy i żony tego rodu, namalowane na portretach, zdobiących ściany. Nie spodziewała się zresztą, by na dworze szlachetnego rodu, mogła uświadczyć czegoś kiepskiej jakości - nawet piwo najpewniej mieli najdroższe. Kolejny plus znajomości ze szlachetnie urodzonymi, odnotowała to w pamięci. - Rozgrzeje nas, to prawda, nie martw się jednak - nie zmarzłam aż tak. Podróż z Yorku trwała krócej, niż się wydaje - wyrzekła z enigmatycznym uśmiechem tańczącym w kącikach ust. Odkąd poznała sekret przemiany w kłąb czarnej mgły porzuciła lot na miotle na rzecz tej formy podróżowania; miotlarstwo wciąż darzyła sentymentem, oczywiście, uwielbiała wznosić się w powietrzu, jednakże w taką niepogodę daleki lot mógł skończyć się po prostu źle. - Jedyne, czego jestem głodna, to wieści od ciebie, Elaine - tyle czasu minęło, opowiedz mi, jak się miewasz?
Zogniskowała spojrzenie brązowych oczu na twarzy Elaine w skupieniu, ciekawa, czy coś na niej wyczyta; właściwie spodziewała się gładkiego, słodkiego kłamstwa - czyż lady nie były nauczone, by udzielać odpowiedzi, że czują się doskonale na takie pytania? Nie widziały się tyle czasu, wątpliwe, aby lady Avery zaczęła się jej zwierzać, zwłaszcza z uczuć wobec tego, co uczynił przed kilkoma tygodniami Percival. Nie pytała o to, choć język aż świerzbił.


She tastes like every

dark thought I've ever had
Sigrun Rookwood
Zawód : dowódca grupy łowców wilkołaków
Wiek : 29
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Wdowa
I am not
ruined
I am

r u i n a t i o n
OPCM : 40
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 56
ZWINNOŚĆ : 10
SPRAWNOŚĆ : 11
Genetyka : Metamorfomag
i n s a n e
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t5310-sigrun-rookwood https://www.morsmordre.net/t5379-astrid#121534 https://www.morsmordre.net/t5378-sigrun https://www.morsmordre.net/f100-harrogate-skala https://www.morsmordre.net/t5380-skrytka-bankowa-nr-1330#121543 https://www.morsmordre.net/t5381-sigrun-n-rookwood#121544
Re: Salon Maude [odnośnik]02.09.19 0:44
Nie zastanawiała się nad tym nigdy zbyt wnikliwie, ale być może, gdyby jej możliwości poznawania świata empirycznie nie były ograniczane od małego sztywnymi regułami wynikającymi z przynależności do wyższej klasy z jednej, a złym stanem zdrowia z drugiej strony, może jej przywiązanie do słów nie byłoby tak silne. Teraz jednak było o wiele za późno na eksperymenty w tej dziedzinie, zresztą była to tak integralna część jej jestestwa w dorosłości, że bez niej musiałaby po prostu stać się zupełnie inną osobą. Zdarzało jej się o tym marzyć, zwykle jednak w kontekstach dalekich od poziomu oczytania.
Podobnież zapraszając do siebie Sigrun nie miała wyobrażenia spędzenia wspólnego czasu na dyskusjach o książkach przy herbatce. Nawet gdyby chodziło o Quidditch przez wieki. Ani nie pasowałaby do niego filiżaneczka niewinnego płynu, ani nie byłoby łatwo rozpocząć dyskusji z nim związanej, której nie przeprowadziły razem lub osobno już lata temu. Elaine bywała okazyjnie sentymentalna, nie znaczyło to jednak, że lubiła odtwarzać wspomnienia. To jedynie otwierało na rozczarowania i ugaszone wcześniej pragnienia.
- A więc miód. - Uśmiechnęła się lekko, a skrzat zniknął dokładnie w momencie, kiedy wybrzmiało ostatnie ze słów. Przynajmniej nie było już co do czego, choćby milcząco, się nie zgadzać. - Bardzo się cieszę - kiwnęła głową w odpowiedzi na zapewnienie Sigrun, że podróż nie była szczególnie uciążliwa. Na stoliku między nimi pojawiły się dość spore czarki z dwójniakami. Pachniało nieco słodkawo, takie też było w smaku, mimo przebijającej się z opóźnieniem naturalnej goryczki korzennych przypraw. Samo życie.
- Jak się pewnie domyślasz, znalazłam się w dość szczególnym położeniu. Z życiem rodzinnym toczącym się tak świetnie, wręcz nie wiem, gdzie się podziać! - Choć wyraźnie ironiczna, deklaracja ta zabrzmiała wyjątkowo lekko jak na kaliber okoliczności, w których znalazła się Elaine. Śmierć męża, rezygnacja brata z tytułu i dotychczasowych powiązań, decyzja o pozostaniu wśród Averych dla dobra Juliusa... z pewnością nie mogła narzekać na brak wrażeń. A jednak często gdy musiała się z tym wszystkim skonfrontować, szczególnie w towarzystwie, czuła zaledwie tępy ból pustki; ostatecznie nic szczególnie dolegliwego. - Za dobrą fortunę!
Zaproponowała toast, wznosząc z blatu stołu swoją czarkę. Tym razem jednak w jej głosie dało się już słyszeć gniew. W tym co się przytrafiło, pożarze w Ministerstwie, wystąpieniu Percivala w Stonehenge trudno było doszukiwać się losowości, jednak z perspektywy Elaine zdarzenia te pozostawały poza jej kontrolą i wpływem. Podświadomie odnosiła się bardziej do "fortuny" przynależnej jej stanowi i płci, klatki z której nie potrafiła się wydostać, a która czyniła ją w tak wielu sytuacjach bezradną. Starała się naginać granice i redefiniować na własny użytek ramy tego, co dopuszczalne, jednak skrajną naiwnością z jej strony byłoby wierzyć, że udało lub uda jej się w najbliższym czasie wybić na niezależność. - A jak wiedzie się tobie? Jak udaje ci się pracować w tych... warunkach? - W głosie Elaine dało się słyszeć niekłamane zainteresowanie.


It goes on, this world
Stupid and brutal
But I do not
I do not
Elaine Avery
Zawód : strażniczka pamięci
Wiek : 27
Czystość krwi : Szlachetna
Stan cywilny : Wdowa
jestem z wieczoru,
który nie chce usnąć
OPCM : 9
UROKI : 15
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 11
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 7
SPRAWNOŚĆ : 3
Genetyka : Czarodziej
in all chaos, there is calculation
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t6750-elaine-avery#176175 https://www.morsmordre.net/t6767-appenine https://www.morsmordre.net/t6764-my-heart-is-made-from-gold#176786 https://www.morsmordre.net/f230-shropshire-ludlow-castle https://www.morsmordre.net/t6766-skrytka-bankowa-nr-1694 https://www.morsmordre.net/t6765-e-avery
Re: Salon Maude [odnośnik]07.09.19 13:28
Właściwie nie była pewna, dlaczego lady Avery zdecydowała się ją zaprosić - po tylu latach milczenia, przy tym, co je dzieliło (właściwie wszystko) nie miały wielu wspólnych tematów. Nie quidditch, nie wspomnienia, nie literatura. Do pogawędki co słychać bardziej pasowałaby na jej miejsce inna dama, potrafiąca rozprawiać pięknie i rozwlekle o niczym, czy Elaine naprawdę pragnęła wiedzieć czym się obecnie zajmuje? Co robi? Opowiedziałaby jej o tym z czystej ciekawości o reakcję jasnowłosej damy. Jak zareagowałaby na wieści, że dawna znajoma poświęca czas na tropienie zwolenników Harolda Longbottoma, by w brutalny sposób odebrać im życie? Uśmiechnęła się lekko do tej myśli, pozostawiając tę wizję jedynie w sferze własnej wyobraźni; nie mogła wyjawiać sekretów Rycerzy Walpurgii, a chorowita, wątła dama nie była kimś, kto mógł im się przysłużyć. Wzięła do ręki kielich z miodem i uniosła do ust; najpierw poczuła jego zapach, smakował zapewne równie doskonale i nie zwlekała z tym, by się o tym przekonać. Słodki smak rozpłynął się na języku wiedźmy, rozpieścił zmysły, a po ciele przeszła fala ciepła.
- Nie miałam sposobności, by złożyć ci szczere kondolencje - z powodu utraty męża i brata - odparła Sigrun; z pełnych ust zniknął uśmiech, lecz bynajmniej nie z powodu smutku. Włożyła wiele siły woli w to, by nie pozwolić złości przemknąć cieniem po twarzy. Oczywiście, słyszała o śmierci lorda Avery w czerwcowym pożarze Ministerstwa Magii, poniekąd była jej współwinna - miała tam być, z jej różdżki powinna paść iskra szatańskiej pożogi, nie czuła jednak najmniejszych wyrzutów sumienia. Mąż Elaine znalazł się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie. Był przypadkową ofiarą, lecz ich nie dało się uniknąć. - Do wdowieństwa można przywyknąć - wyrzekła spokojnie, beznamiętnie. Wtedy, gdy wymagała tego od niej sytuacja, tak jak teraz, przyjmowała rolę zasmuconej wdowy. Opowiadała o wielkim żalu, który targał nią po śmierdzi Alpharda Montague, choć przeczyły temu czyny. Krótko po jego śmierci powróciła do panieńskiego nazwiska, nie nosiła obrączki, żyła tak jak gdyby ten człowiek nigdy nie istniał. Elaine znalazła się w innej sytuacji, zdążyła powić małżonkowi dziecko, które należało do rodziny Averych - musiała żyć jak jego żona, choć bez niego. To z pewnością nie było łatwe.
Zdrada własnego brata nie uczyniła żałoby lżejszym.
Skupiła spojrzenie na twarzy blondynki, badając reakcje jakie wzbudziło przywołanie w rozmowie Percivala. Dla Nottów, dla arystokracji był martwy. Wkrótce będzie martwy naprawdę - kondolencje były jak najbardziej słuszne. Nie miała pojęcia, czy byli sobie bliscy, czy nie, żadnego z nich nie znała blisko i dobrze, lecz potrafiła wyobrazić sobie co by czuła, gdyby podobnej zdrady dopuścił się jeden z jej braci. Złość, gniew, rozżalenie - tylko ona zamordowałaby go własnymi rękoma.
- Raczej za to, byśmy były paniami własnego losu, nie zdawajmy się na fortunę - odparła zdecydowanym głosem, wznosząc toast. Gdyby pozostawiła swoje życie w rękach losu - nie stałaby w tym miejscu, w którym znajdowała się teraz. Sigrun nie chciała być jedynie laleczką pociąganą za sznurki przez innych. Wzniosła toast, znów smakując słodkiego miodu, który nie zdołał przyćmić goryczy odczuwanej na myśl o zdradzie jednego z nich. Ciężko było jej uwierzyć, że w ogóle do tego doszło.
- To tylko deszcz, Elaine, niewiele więcej - skłamała gładko, uśmiechając się kącikiem ust, jak gdyby nie stanowiło to dla niej większego problemu. Wyprostowała się, unosząc wyżej brodę. - Anomalie czasami niweczą moje czary, to prawda, są uciążliwe, lecz nie zrezygnujemy z nich przecież - nie jesteśmy brudnymi... mugolami. - Szlamami, chciała powiedzieć, w ostatniej jednak chwili ugryzła się w język, przypomniawszy sobie, że pije ze złotego kielicha na szlacheckim dworze - a nie whisky z brudnej szklanki w portowym pubie. - Radzę sobie. Zawsze dawałam sobie radę - mówiła dalej, zadowolona z własnych poczynań i osiągnięć - samej sobie niewiele miała do zarzucenia. W ciągu zaledwie kilku miesięcy sięgnęła po dużą moc, na jej przedramieniu znalazł się Mroczny Znak, nestor rodu Avery dostrzegał zaangażowanie i cenił jej umiejętności. Pięła się do góry. - Mogę więc powiedzieć, że wiedzie się dobrze, naprawdę dobrze - podsumowała w końcu, pozwalając sobie na lekki uśmiech. Byłoby jeszcze lepiej, gdyby pozostali Rycerze Walpurgii nie zawodzili, jeśli wzięliby jej słowa z minionego spotkania w Białej Wywernie do serca i ich działania ukoiły gniew Czarnego Pana. To ją niepokoiło, to spędzało Sigrun sen z powiek, nie chciała zawodzić Jego. Na samą myśl zimny dreszcz przebiegł czarownicy wzdłuż kręgosłupa.
Dlatego nie pozostała w Ludlow zbyt długo. Choć chciała, to nie mogła poświęcić wiele czasu na miód i niezobowiązującą pogawędkę ze szlachetnie urodzona damą; miała spotkać się z kuzynem ze strony ojca, zajmującym się w Ministerstwie Magii magicznym transportem. Dolohov musiał odkryć sposób w jaki Zakon Feniksa dostanie się do Azkabanu - inaczej marnie skończą. Dobrze było spotkać Elaine po tylu latach, choć wciąż pozostała dla Rookwood zagadką.

| zt


She tastes like every

dark thought I've ever had
Sigrun Rookwood
Zawód : dowódca grupy łowców wilkołaków
Wiek : 29
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Wdowa
I am not
ruined
I am

r u i n a t i o n
OPCM : 40
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 56
ZWINNOŚĆ : 10
SPRAWNOŚĆ : 11
Genetyka : Metamorfomag
i n s a n e
Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t5310-sigrun-rookwood https://www.morsmordre.net/t5379-astrid#121534 https://www.morsmordre.net/t5378-sigrun https://www.morsmordre.net/f100-harrogate-skala https://www.morsmordre.net/t5380-skrytka-bankowa-nr-1330#121543 https://www.morsmordre.net/t5381-sigrun-n-rookwood#121544
Salon Maude
Szybka odpowiedź
Uprawnienia

Nie możesz odpowiadać w tematach