Morsmordre
Czy chcesz zareagować na tę wiadomość? Zarejestruj się na forum za pomocą kilku kliknięć lub zaloguj się, aby kontynuować.
Wydarzenia


Ekipa forum
Login:

Hasło:

Stary młyn we Flatford
AutorWiadomość
Stary młyn we Flatford [odnośnik]23.07.21 13:04
First topic message reminder :

Stary młyn we Flatford

Siedemnastowieczny młyn wodny, który uznaje się za najprężniej działający młyn w całym hrabstwie. Dojście do niego jest wyjątkowo trudne, znajduje on na skraju niewielkiej wsi Flatford, w lesie, nad rzeką Stour. Przez swoje malownicze usytuowanie pełnił inspirację dla wielu artystów, głównie malarzy, którzy z nieprzerwaną fascynacją uwieczniali obiekt na obrazach. Mało kto wie, że produkcją mąki od wieków zajmuje się jedna, czarodziejska rodzina.

Jeśli zapukasz do drzwi, otworzy ci głowa rodziny. Sprawdź, co się stanie dalej. Rzuć kością K6:

1. Bez pytania otrzymałeś kubek gorącej herbaty z sokiem malinowym. Zaproszono cię dalej, możesz czuć się jak u siebie i odejść, kiedy tylko będziesz mieć siły.
2. Akurat podawano obiad, zaproszono cię do stołu. Nastrój wielodzietnej rodziny, składającej się z dwójki sędziwych rodziców i dorosłych dzieci wraz ze swoimi rodzinami mógł ci się udzielić, jeśli tylko na to pozwolisz. Zapowiada się naprawdę wspaniały wieczór.
3. Zaprowadzono cię do wolnego pokoju i pozostawiono w nim czyste ubranie, bochenek ciepłego pieczywa, kubek mleka i miskę z wodą. Możesz się rozgościć.
4. Sędziwi McLaggenowie borykają się z problemami w młynie, mechanizm zaczął szwankować. Nie chcą cię fatygować, ale jeśli chcesz zostać, musisz rozgościć się sam lub pomóc im w rozwiązaniu problemu.
5. Stary McLaggen uchylił drzwi i z drżącym głosem odmówił ci gościny, tłumacząc się zarazą.
6. Nikt ci nie otworzył, ale na ganku leżał jutowy, kilogramowy worek mąki. Nikt się nie zorientuje, gdy weźmiesz go ze sobą (możesz dopisać do zaopatrzenia).


Lokacja zawiera kości.
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Stary młyn we Flatford - Page 2 Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki

Re: Stary młyn we Flatford [odnośnik]25.10.21 3:46
Potężne zaklęcie wybudzające sprawiło, że dotychczas omdlały Hannibal otworzył oczy, wyrwany z letargu; nie powinna była się dziwić, przecież w ostatnim czasie znalazła też moment na studiowanie bardziej zaawansowanych lektur traktujących o magicznym lecznictwie, nawet jeśli sięgała po nie znacznie rzadziej niż po grymuary zaoferowane przez Deirdre. Azjatka zmierzyła podnoszącego się powoli mężczyznę uważnym spojrzeniem, samej cofając się nieznacznie, by zrobić miejsce im obu - Rookwoodowi i Drew, który zaoferował mu rękę. - Będziesz żył - wymamrotała do łowcy, samej również podnosząc się z ośnieżonego podłoża. Adrenalina sprawiała, że nie odczuwała chłodu tak dobitnie, jak powinna, zważywszy na miejscami podarte ubranie, poszarpane nie tylko jej własną dłonią i czarem, co i mijanymi w biegu gałęziami drzew. Ich znamię nosiła także na drugim policzku. Ostra odnoga smagnęła twarz i pozostawiła tam rozcięcie o zaschniętej już krwi, choć nie było to dotkliwe na tyle, by zyskać sobie uwagę czarownicy. - Ale rana wymaga szycia, musisz znaleźć uzdrowiciela, który szybko się tym zajmie. Mogłam tylko zatrzymać krwotok, nie wyleczę ci tego tutaj - wyjaśniła niewzruszenie, słowa kierując także do Śmierciożercy, który spytał o stan towarzyszącego im mężczyzny. Nie było sensu ukrywać przed nimi prawdy: Hannibal porządnie oberwał, noże pozostawiły po sobie głębokie ślady, a magia, którą dysponowała Azjatka nie była silna na tyle, by w pełni postawić go na nogi. Mogła zaoferować jedynie chwilową ulgę i możliwość dojścia do lecznicy o własnych siłach.
Wren otrzepała ciemne ubranie ze śniegu i skierowała spojrzenie skośnych oczu na Macnaira. Oczywiście, że zachowała przy życiu delikatniejsze szlamy, przecież taki mieli plan: ale życie pokazywało, że plany bywały kapryśne, modyfikowane przez zmienne zachodzące w rzeczywistości. - Dwie kobiety, dwójka dzieci i niekontaktująca staruszka - odparła, w tym samym czasie szpic różdżki czyszcząc ze śladów krwi Hannibala. Zbliżyła magiczne drewno do rany na tyle, że karmin skropił sam jego czubek. - Chciałabym je spalić - oznajmiła, kontrolnym wzrokiem śledząc reakcje Drew. Pycha MacLaggenów miała zostać stosownie ukarana, a jak uczynić to lepiej jeśli nie oczyszczając ich płomieniami? Tak niegdyś karano za magię, dziś ona tym sposobem pragnęła karać za pochodzeniową nieczystość. W środku oczekiwali na nich bezbronni, zgodnie z raportem Azjatki; podwieszona za kostkę kobieta podtrzymywana w powietrzu przez levicorpus była już ledwo przytomna, druga nie dała rady wyzwolić się spod kokonu oplatającej ją pajęczyny, tak jak i dzieciak, przy którym wciąż trwała pozostawiona w głębokim szoku dziewczynka, nieruchoma jak rzeźba, z szeroko otwartymi oczyma, pustymi jak lalka. Pod tym względem przypominała siwowłosą, pomarszczoną kobietę siedzącą na krześle w absolutnym bezruchu, nieświadomą makabry, do której dochodziło w jej domu. - Raczej niewiele, tylko strach na gremliny i cicho-szę - odparła Drew, krzywiąc się nieznacznie, kiedy z młyna wyciągali płaczące, błagające istnienia. Ich wycie nie zburzyło jednak stanowczości Wren, która z zadowoleniem skierowała różdżkę na ich pokraczną, szlamią rodzinę wrzuconą brutalnie do trzymetrowego dołu po orcumiano, gdzie wcześniej wylądował Hannibal. Spętanie pajęczyną wciąż działało, w porównaniu do levicorpusa; żadne z nich nie miało przy sobie różdżek. I tak powinno być. Niewdzięczne, niewarte karaluchy. - Incancerous - zainkantowała czarownica, lecz lina rozprysła się w nicości po kilku sekundach spętania grupki, na czego widok zmarszczyła ciemne brwi. - Incancerous - powtórzyła uparcie i tym razem skrępowała swych więźniów na wszelki wypadek; do krańca dołu podeszła powoli, zwinnie jak kotka, z krzywym, gorzkim uśmiechem, kiedy kasztanowe drewno zawisło nad ich głowami. - Adiposio - z krańca różdżki rozlał się tłuszcz zalewający zmierzwione fryzury. Echem niósł się żałosny płacz i próba zaoferowania czegokolwiek w zamian chociaż za darowanie życia dzieciom, ale szlamim kilkulatkom też należało przecież dać nauczkę. Coś jednak drgnęło w niej nagle, coś przywiodło wspomnienie wanny, do której krwawiła samotnie, coś rozbudziło pragnienie, które tak usilnie próbowała ostatnio uśpić; przecież te dzieci były niewinne. Powinny odpowiadać za grzechy szlamich rodziców? Wren głośniej wciągnęła powietrze do płuc i cofnęła się, zagryzając zęby. Nie, nie mogła pozwolić sobie na słabość. Nie teraz. Kasztanowe drewno ze złością wymierzyła w nieszczęśliwie potraktowaną przez los rodzinę. - Incendio.
Wrzaski otuliły zmarzniętą okolicę potworną aurą. Stało się. Ogień prędko rozszedł się po tłuszczu, pożerając skórę i pchając cierpienie w tkanki, a ona patrzyła na to już beznamiętnie, bo przybyła tu w roli kata, nie obrońcy. Ogrzana cudzą agonią znów spojrzała na Drew, oczekując jego przewodnictwa. - Gdzie możemy znaleźć te skarby? Wiesz czego dokładnie szukamy? - spytała. Widowiskowym rozmieszczeniem szlam w lesie w ramach ostrzeżenia będą mogli zająć się później, póki co czekało ich inne zadanie.

Wren: 24/50 EM



it was a desert on the moon when we arrived. gathering all of my tears, heartbreak and sighs, jade made a potion ignite and turned the night into a radiant city of light.
Wren Chang
Zawód : handlarz krwią
Wiek : 25
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Panna
tell her i wasn't scared.
OPCM : 11
UROKI : 21
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 5
TRANSMUTACJA : 3
CZARNA MAGIA : 6
ZWINNOŚĆ : 14
SPRAWNOŚĆ : 1
Genetyka : Czarownica

Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t8598-wren-chang#252999 https://www.morsmordre.net/t8601-yue#253113 https://www.morsmordre.net/t8604-punkt-pobran-krwi#253124 https://www.morsmordre.net/f252-pokatna-56-2 https://www.morsmordre.net/t8602-skrytka-bankowa-nr-2037#253118 https://www.morsmordre.net/t8603-wren-chang#253121
Re: Stary młyn we Flatford [odnośnik]26.10.21 23:01
Nie chciał dłużej leżeć w tej żałosnej pozie. Próbował poderwać się z ziemi, gwałtownie i nieostrożnie, jak gdyby chciał zrekompensować sobie wstyd przed odniesioną porażką, lecz prędko zderzył się z własną słabością. Ból zatamowanej, acz wciąż otwartej klatki piersiowej był niemiłosierny; wyglądała bowiem jak ser szwajcarski, masywnie podziurawiona zabójczymi nożami, przez które nieomal dokonał żywota. Magia lecznicza, jaką na nim zastosowana w istocie pozwoliła mu przeżyć, ale ten stan nie będzie utrzymywać się długo. Hannibal nie miał o medycynie bladego pojęcia, ale czuł, że krwotok w końcu do niego wróci i winien szukać profesjonalnej pomocy. Ni stąd, ni zowąd przed jego oczami pojawiła się pomocna dłoń. Dłoń człowieka, którego reakcji obawiał się teraz najbardziej, a który okazał mu wsparcie. W jego oczach nie dostrzegał wrogości, a zachętę; właśnie dlatego, pomimo bólu, powziął się w garść i przyjął tę dłoń, unosząc się w górę, aby drugi raz go nie zawieść.
Pierwej powitały go psy, które dotychczas zajęte skowytem nad martwym wilkiem, powitały swego Pana i zmotywowały do dalszej walki. Zaraz potem zwrócił się do swoich towarzyszy, oznajmiając gotowość do walki.
- Spotkam się ze znajomą, która postawi mnie na nogi, ale pierwszeństwo ma powinność wobec misji i Czarnego Pana. - bolało jak diabli i było słychać, jak cedził przez zęby te słowa, ale głowę uniesioną miał wysoko i usiłował zrobić wszystko, aby nie dać po sobie poznać, że nie był gotowy na ciąg dalszy. Tym niemniej, choć wcale gotów się nie czuł, obietnicy zamierzał dotrzymać.
Spoglądał pustym wzrokiem na martwe ofiary rzezi, która się tutaj dopełniła; to zaiste żałosny widok. Niemal otarł się o śmierć i skończył podobnie jak one. Nie mógł znieść tej przytłaczającej świadomości, dlatego jak najszybciej znalazł sobie zajęcie i kiedy Wren zakomunikowała, jaki plan obrała, wydał polecenia swoim psom, które targając ofiary za nogawki i podgryzając za parszywe, jeszcze żywe truchła, przeciągały je do rowu.
Azjatka dopełniła dzieła.
- Co to właściwie za skarby? Może moje kundle będą w stanie je wytropić. Powiedz im, czego mają szukać. - zakomunikował do Drew.
Hannibal Rookwood
Zawód : Łowca wilkołaków z grupy Sigrun, dystrybutor zwierzęcych ingrediencji
Wiek : 33
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Wdowiec
Moja natura mówi głośniej
OPCM : 15
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 0
CZARNA MAGIA : 15
ZWINNOŚĆ : 4
SPRAWNOŚĆ : 11
Genetyka : Zwierzęcousty

Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t10003-hannibal-rookwood https://www.morsmordre.net/t10021-kwatera-w-harrowgate https://www.morsmordre.net/t10020-hannibal https://www.morsmordre.net/f373-harrogate-12-jesmond-rd https://www.morsmordre.net/t10024-skrytka-bankowa-nr-2264#302725 https://www.morsmordre.net/t10023-hannibal-rookwood
Re: Stary młyn we Flatford [odnośnik]28.10.21 22:43
Przyglądając się Hannibalowi i wsłuchując w słowa Chang zrozumiałem, że nader niebezpieczne było trzymanie go usilnie przy nas. Teren stał się względnie bezpieczny; nie przyszło mi dostrzec żadnego ruchu, psy również nie zdawały się wydawać żadnego warkotu, dlatego podjąłem decyzję, aby powrócił do Londynu i bezwzględnie udał się do najbliższego uzdrowiciela. Musiał go poskładać, bowiem Młyn był jedynie składową większej sprawy, a nie głównym celem w hrabstwie. Jego umiejętności oraz różdżka miały przydać się podczas szturmów, gdzie najmniejsze rany mogły zaważyć o wyniku potyczki. Musieliśmy zachować zwarcie w szeregach, pewność co do dobrej kondycji, gdyż tutaj mogliśmy pozwolić sobie na drobne potknięcia, natomiast tam nie będzie na takowe miejsca. Mugole wspierani przez parszywych, wyklętych czarodziejów stworzyli sobie swego rodzaju twierdze, punkty jakie rzekomo wydawały się nie do zdobycia i z uwagi na to należało spodziewać się wszystkiego. -Wracaj do stolicy i zajmij się tym- rzuciłem zaraz po tym jak udało mu się dźwignąć na nogi. -Skarbiec prawdopodobnie ochraniany jest przez runy, więc twoi przyjaciele niewiele będą w stanie wskórać. Muszę to sprawdzić osobiście. Druga wataha może pozostać i pilnować tyłów nim nie nałożymy stosownych zabezpieczeń oraz oczywiście nie uporamy się ze wspomnianymi kosztownościami. Szmalcownicy już pewnie zacierają na nie rączki- odparłem pewnym tonem, po czym przeniosłem spojrzenie na Wren, jaka gotowała się do wykończenia reszty rodziny. Uśmiechnąłem się pod nosem, gdy wspomniała o ogniu; trawiących płomieniach, które miały na dobre zmyć z nich winy i w okrutnych katuszach zaprowadzić wprost do grobu. Nie protestowałem, nie narzucałem też własnej wizji, jaka zapewne byłaby znacznie mniej drastyczna, ale szybsza – wówczas czas już nas nie gonił. -W takim razie zajmij się nimi, a ja zacznę zabezpieczać teren. Pamiętaj tylko, że młyn musi zostać w nienaruszonym stanie, bowiem jest zbyt ważny w produkcji żywności. Jeśli narazimy lokalnych na głód, to na te ziemie pochłoną jeszcze większą ilość krwi, czego byśmy nie chcieli. Mają wiedzieć, że rządy i dobrobyt fałszywych czarodziejów dobiegły końca, ale sami nie mogą odczuć tego skutków- opowiedziałem pokrótce, po czym skinąłem lekko głową na znak gotowości. Nie widziałem potrzeby w pomocy Chang, bowiem wcześniej poradziła sobie bez żadnych komplikacji i zgodnie z zapewnieniem uniemożliwiła im wydostanie się na zewnątrz. Połączyłem kropki – musiała ich spętać lub unieruchomić.
Ruszyliśmy ramię w ramię do domostwa, lecz ja nie przekroczyłem jego progów. Do moich uszu docierały jęki, prośby o litość oraz lament, który był tylko dowodem ich bezsilności oraz co gorsza braku honoru. Nie zamierzałem oszczędzać dzieci i moja towarzyszka najwyraźniej również była tego zdania, gdyż całą zgraję wyciągnęła na zewnątrz i doprowadziła do dołu z pomocą włochatych przyjaciół Hannibala. -Homenum Revelio- rzuciłem pragnąc upewnić się, czy aby na pewno żaden karaluch nie zdołał się schować, lecz drobny błąd przy trajektorii ruchu różdżki sprawił, że zaklęcie nie przyniosło pożądanego efektu. -Homenum Revelio- powtórzyłem znacznie głośniej. Poświaty psów, Wren oraz ofiar rozbłysnęły, lecz dom pozostawał wolny od wszelkich innych istot, co było dla mnie znakiem, iż mogłem przejść do prac nad pułapkami. -Zajmie mi to sporo czasu, myślę że około trzech godzin. Jak skończysz i upewnisz się, że ogień nie rozprzestrzeni się nałóż Cicho-Sza na ganek- rzuciłem, po czym wszedłem do środka.
Znajdując się w niewielkim, choć głównym pomieszczeniu przypominającym salon rozpocząłem wypowiadanie licznych inkantacji, które miały złożyć się na Zawieruchę – pułapkę, jakiej osobiście nienawidziłem. Rzecz jasna była mi wrogiem w chwili, kiedy przypadkowo ją aktywowałem, dlatego liczyłem, że i ewentualni intruzi będą zmuszeni się z nią uporać. Przechodziłem od jednej ściany do drugiej; próbowałem skumulować magiczne cząsteczki, nadać im właściwego kształtu oraz efektu. Czułem coraz intensywniej rozchodzącą się magię, która niczym utkana za pomocą różdżki mgła zaczęła obejmować coraz większy obszar pokoju.
Ryzyko błędu było znacznie mniejsze niżeli w przypadku klątw, jednakże należało być równie mocno skupionym. Fakt, że nie dało się jej ominąć w żaden sposób poza wejściem do budynku poprzez piętro, działał na naszą korzyść.

|Nakładam Zawieruchę, EM: 15-4= 11




The eye sees only what the mind is prepared to comprehend
Drew Macnair
Zawód : Poszukiwacz i przemytnik artefaktów, fascynat nakładania klątw , właściciel Karczmy "Pod Mantykorą"
Wiek : 31
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Kawaler
Dan­ger is a beauti­ful thing when it is pur­po­seful­ly sou­ght out.
OPCM : 40
UROKI : 9
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 51
ZWINNOŚĆ : 4
SPRAWNOŚĆ : 15
Genetyka : Metamorfomag

Śmierciożercy
Śmierciożercy
https://www.morsmordre.net/t6211-drew-macnair https://www.morsmordre.net/t4416-avari https://www.morsmordre.net/t4381-to-nie-jest-pokoj-zyczen https://www.morsmordre.net/f277-smiertelny-nokturn-13-18 https://www.morsmordre.net/t4418-skrytka-bankowa-nr-1139 https://www.morsmordre.net/t4417-drew-macnair
Re: Stary młyn we Flatford [odnośnik]29.10.21 20:46
Odprawienie Hannibala znad młyna miało sporo sensu. Choć rana nie pluła krwią, musiała być szyta, a każdy ruch mężczyzny dodatkowo nadwyrężał rozcięte mięso niechybnie sprawiające mu ból; w oczach Wren nie popisał się dziś szczególnie, ale nie mówiła o tym głośno, chcąc przynajmniej w ten sposób oszczędzić mu niezadowolenia. Z pewnością wspomnienia pojedynku z McLaggenami będzie wspominał gorzko jeszcze przez długi czas - tym bardziej, że rana tak głęboka pozostawi na nim swoje piętno na nadchodzące dni, co do tego nie miała ni cienia wątpliwości. Pamiętała przecież jak długo sama musiała dochodzić do siebie po trefnym wybuchu lancei w środku lasu.
Z nieukrywaną przyjemnością wypełniła rozkazy Drew. Zajęła się wymierzaniem stosownej sprawiedliwości szlamom, które zalał tłuszcz, a ten prędko zajął się roznieconym przez kasztanowe drewno ogniem, pożerając płaty skóry i mięsa jak głodne zwierzę. Języki płomieni skrupulatnie usiłowały dostać się aż do kości. Okolicę wypełnił natomiast dziki wrzask pozbawiony sensu, niezlepiony w żadne konkretne słowo, dający jedynie upust tlącej się w ciałach agonii; towarzyszyły temu dziecięce łzy, ogromne, niewinne, pełne niezrozumienia za co tak właściwie wymierzona została im kara. To nic, nie musiały otrzymywać żadnej odpowiedzi. Azjatka patrzyła na to z góry, próbując odnaleźć w sobie cokolwiek innego poza poczuciem triumfu - ale prędko zdecydowała się nie tracić na to energii. Nie dziś, nie tutaj. - Wobec tego proponuję nie zasypywać tego dołu - gładko i spokojnie zwróciła się do swojego towarzysza, jedynego po tym, jak opuścił ich obolały i nieco przez swoje rany niedołężny Hannibal. - Jeśli ktokolwiek będzie chciał sprawdzić co stało się z młynem, zanim nadejdą tu godni czarodzieje, natrafi na poprzednich właścicieli. Uzurpatorów, żeby było dramatyczniej. Na to, co z nich zostało - ku przestrodze - zasugerowała, a potem skinęła głową, gotowa dopilnować ognia, podczas gdy on rozpoczął zabezpieczanie głównej izby w przybytku, noszącej zresztą ślady nierównej walki, szarpaniny i błagania zaklętego w drewnianych ścianach. Nozdrza wypełniał swąd palonej tkanki, duszący, dławiący zapach, ale dopiero kiedy krzyki ustały w pełni i po ich wygaśnięciu minęło kilka kolejnych minut Wren zdecydowała się ujarzmić płomienie. - Nebula exstiguere - zaintonowała, celując różdżką w dół wykopany uderzeniem orcumiano, jednak chmura okazała się zbyt słaba, by sięgnąć dymiących, zwęglonych ciał, przez co ciemne brwi czarownicy ściągnęły się ze sobą w wyrazie rozczarowania. Praktykowała obronę przed czarną magią chyba silniej niż w całym swoim życiu, lecz wciąż nie osiągała od razu pożądanych efektów: nadgarstek nie poruszył się w sposób idealny jeszcze przy kolejnym zaklęciu, oferując jej powód do zadowolenia dopiero przy trzeciej próbie, kiedy to z kasztanowca trysnęła purpurowa mgła łagodnie kładąca kres pożarowi spętanemu wysoką ścianą ziemi zbiorowej mogiły.
Później przystąpiła do zabezpieczania ganku, zgodnie z życzeniem Śmierciożercy; cicho-sza miała za zadanie zniwelować działanie zmysłu słuchu dla każdego intruza skłonnego przedrzeć się do środka młyna. Była pierwszą flanką oporu przed potencjalną niepowołaną obecnością, toteż Azjatka wiedziała, że musiała do zadania przyłożyć się porządnie. Uniosła przed siebie różdżkę i przymknęła powieki, jak miała w zwyczaju, kiedy sięgała po tak skomplikowaną magię; czuła jej przepływ przez całe swoje ciało, czuła, jak wylewała się z ostrawego szpica dzierżonego drewna, jak wypełniała powietrze i drżała w aurze wejścia do młyna, plącząc się w jedność z wszelką wiadomością na temat uroków i anatomii, jaką posiadała w swojej pamięci. Powolnym krokiem poruszała się od poręczy do poręczy, od ściany do ściany, od punktu do punktu, skupiona tak intensywnie, że nie zauważyłaby nawet upływu czasu - gdyby nie drżące mięśnie w nogach przez wysiłek takiego pokroju. Nie była do tego przygotowana, wciąż zbyt wiotka i fizycznie krucha, ku własnej wściekłości - dlatego też w pewnym momencie klęknęła po prostu na chłodnej werandzie, tkając magię w jej obronną intencję, dopóki nie pojęła w skupieniu, że pułapka była aktywna, gotowa do użytku.
Wstała potem z posadzki i przeciągnęła się, świadoma tego, jak mróz zabarwił jej wargi bladym fioletem a twarz pokryła się rumieńcem lutowego popołudnia; nie weszła do środka młyna, spojrzała tam tylko przez próg. - Drew? - zawołała miękko, poszukując go wzrokiem. - Jak już tu skończymy, chodź ze mną - do mnie. Na Pokątną. Bez Hannibala. Powinnam mieć jakiś bimber na uczczenie wybicia szlam i ich głupiutkich przyjaciół - mówiąc to oparła się ramieniem o framugę drzwi, ręce krzyżując na piersi, podczas gdy w oku zamigotała wyraźnie określona intencja. Spodobał się jej. Sprytny, panujący nad sytuacją, a przede wszystkim potężny w magicznej biegłości; chciała mieć go dziś w swoim łóżku - bo niby co stało im na przeszkodzie? - Co ty na to? - odchyliła głowę lekko do tyłu. - Smakowałeś kiedyś marnego bimbru domowej roboty wlewanego ci do gardła przez Azjatkę? - parsknęła ciszej; słodycz adrenaliny mąciła myśli i to najbardziej prozaiczne pragnienia dochodziły w niej do głosu, żądza nagrody, zaspokojenia, relaksu - zasłużonego, nie inaczej.

Wren: 19/50 EM
nakładam cicho-szę na ganek młyna



it was a desert on the moon when we arrived. gathering all of my tears, heartbreak and sighs, jade made a potion ignite and turned the night into a radiant city of light.
Wren Chang
Zawód : handlarz krwią
Wiek : 25
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Panna
tell her i wasn't scared.
OPCM : 11
UROKI : 21
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 5
TRANSMUTACJA : 3
CZARNA MAGIA : 6
ZWINNOŚĆ : 14
SPRAWNOŚĆ : 1
Genetyka : Czarownica

Nieaktywni
Nieaktywni
https://www.morsmordre.net/t8598-wren-chang#252999 https://www.morsmordre.net/t8601-yue#253113 https://www.morsmordre.net/t8604-punkt-pobran-krwi#253124 https://www.morsmordre.net/f252-pokatna-56-2 https://www.morsmordre.net/t8602-skrytka-bankowa-nr-2037#253118 https://www.morsmordre.net/t8603-wren-chang#253121
Re: Stary młyn we Flatford [odnośnik]31.10.21 20:45
Smród palonych włosów oraz skóry coraz intensywniej uderzał w moje nozdrza, choć nie był równie irytujący co narastające krzyki. Rzuciłem krótkie spojrzenie na dno trzymetrowego dołu i uśmiechnąłem się pod nosem będąc rad, że Wren nie miała krzty litości. Mogła ich po prostu pozbawić życia; w krótki, wolny od katuszy sposób, lecz wybrała znacznie drastyczniejszą opcję, która prawdopodobnie spełniała jej najskrytsze rządze. Nie wnikałem w tę sprawę, nie zadawałem zbędnych pytań, być może miała do wyrównania pewne rachunki i w ten sposób krok po kroku odbierała to, co było jej. Mugole oraz ich magiczni poplecznicy niejednym nacisnęli na odcisk, bowiem przez ich zuchwałe, stroniące od logiki działania wielokrotnie polała się krew, która nie należała tylko do nich, a również do szlachetnych czarodziejów. Wojna pochłonęła wiele dusz, nieustannie zbierała nowe żniwa pozbawiając wielu dachu nad głową, lecz była to tylko i wyłącznie wina tych, jacy mieli czelność się sprzeciwiać, dążyć do przewrotów niemających najmniejszego sensu. To ich powinniśmy winić za śmierć, obarczać odpowiedzialnością cierpienia oraz wszechobecnej biedy. Kara, którą dzisiaj ponieśli i tak nie była nader surowa w porównaniu do przewinień. Powinno się o tym mówić głośno, obnażać kłamstwa i obłudę, a choć ogień w przekonaniach działał oczyszczająco, to ich błędy były zbyt duże, aby społeczeństwo o nich zapomniało.
-Nie trudźmy się. Ten widok z pewnością będzie wyraźnym sygnałem ostrzegawczym- przyznałem jej rację, po czym przeszedłem do domostwa w celu nałożenia pułapki.
Cała procedura trwała przeszło trzy godziny. Licznie wypowiadane inkantacje były wykańczające, podobnie jak samo skupienie, dlatego zaraz po zwieńczeniu dzieła opuściłem stare mury i wyszedłem na zewnątrz pragnąc zaczerpnąć świeżego powietrza. Nie kręciło mi się w głowie, nie czułem też roztargnienia, lecz potrzebowałem chwili na odpoczynek. Po przeszło dwudziestu minutach, w trakcie których Wren również ukończyła zadanie, powróciłem do środka wiedząc, że czekało mnie założenie kolejnego zabezpieczenia, lecz tym razem miało ono zająć o wiele mniej czasu. Poza tym wciąż pozostawała kwestia skarbca, jaką musiałem zbadać, więc oszczędzanie sił było jak najbardziej wskazane.
-Wszystko poszło zgodnie z planem?- spytałem mijając przykucniętą Chang, prawdopodobnie z wycieńczenia, czemu w ogóle się nie dziwiłem. Zakładana przez nią pułapka również była trudna i wymagająca.
Informacja o pojawieniu się intruza była niezbędna, bowiem nie byliśmy w stanie wszystkich miejsc pilnować osobiście. Cave Inimicum wydawało się idealne, dlatego zadbałem o nie tuż przy progach domostwa. Z pewnością w pierwszej kolejności sprawdzą te ściany, szczególnie kiedy przyjdzie im dostrzec spalone w dole zwłoki. Poruszyłem w charakterystyczny sposób różdżką czując przepływającą przez nią magię i szeptałem kolejne zaklęcia, jakie w całości miały spełnić tą jedną funkcję. Biały obłoczek objął niewielką powierzchnię ograniczoną kamiennymi murami wiatrołapu, po czym opadł na ziemię i rozmył się o posadzkę.
Słysząc swoje imię uniosłem głowę, a na mojej twarzy pojawił się leniwy uśmiech.
-Dwa razy nie musisz mi powtarzać. Muszę tylko zająć się skarbcem, a po tym mogę zawitać- zatrzymałem spojrzenie na jej oczach, w których dostrzegłem iskierkę sugerującą coś więcej jak niewinne picie. Wygiąłem wargi w szelmowskim wyrazie i ruszyłem w jej kierunku, po czym oparłem się o framugę drzwi tuż przed nią. -Nie, nie miałem okazji. Tylko musimy być grzeczni, ale uczcić wypada- odparłem nie spuszczając wzroku z jej tęczówek. -Zbierajmy się stąd, nim wrócę muszę jeszcze zajść do swojego mieszkania- dodałem, wyprostowałem się i minąłem dziewczynę, której talię zupełnie przypadkowo musnąłem dłonią.
Wspólnie oddaliliśmy się z terenów młyna, aby powiadomić Deirdre o sukcesie. Zamierzałem tu powrócić w przeciągu kilku godzin, gdy tylko wyposażę się w odpowiednie manuskrypty oraz bazy, albowiem Rita wspominała o starożytnych znakach.

| nakładam Cave Inimicum


|ztx2




The eye sees only what the mind is prepared to comprehend
Drew Macnair
Zawód : Poszukiwacz i przemytnik artefaktów, fascynat nakładania klątw , właściciel Karczmy "Pod Mantykorą"
Wiek : 31
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Kawaler
Dan­ger is a beauti­ful thing when it is pur­po­seful­ly sou­ght out.
OPCM : 40
UROKI : 9
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 51
ZWINNOŚĆ : 4
SPRAWNOŚĆ : 15
Genetyka : Metamorfomag

Śmierciożercy
Śmierciożercy
https://www.morsmordre.net/t6211-drew-macnair https://www.morsmordre.net/t4416-avari https://www.morsmordre.net/t4381-to-nie-jest-pokoj-zyczen https://www.morsmordre.net/f277-smiertelny-nokturn-13-18 https://www.morsmordre.net/t4418-skrytka-bankowa-nr-1139 https://www.morsmordre.net/t4417-drew-macnair
Re: Stary młyn we Flatford [odnośnik]21.02.22 14:04
Spalone kobiety i dzieci, zmasakrowani mężczyźni — cała rodzina Howellów została wymordowana, a ich krzyki i płacze niosły się echem jeszcze przez wiele godzin po tym jak zostali zabici. Rycerze Walpurgii znali znaczenie tego miejsca. Mączne imperium zasilało całe Suffolk, jego zniszczenie osłabiłoby cały region. Młyn ocalał, pozostał pusty. Nałożono na niego odpowiednie ubezpieczenia, czekał na nowych właścicieli i ponowną produkcję mąki. Rodzinne dziedzictwo ukryte między runicznymi kamieniami wpadło w ręce Śmierciożerców.

Mg nie kontynuuje rozgrywki
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Stary młyn we Flatford - Page 2 Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki

Strona 2 z 2 Previous  1, 2

Stary młyn we Flatford
Szybka odpowiedź
Uprawnienia

Nie możesz odpowiadać w tematach