Morsmordre
Czy chcesz zareagować na tę wiadomość? Zarejestruj się na forum za pomocą kilku kliknięć lub zaloguj się, aby kontynuować.
Wydarzenia


Ekipa forum
Login:

Hasło:

Latarnia morska, Little Skellig
AutorWiadomość
Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]04.04.15 19:22
First topic message reminder :

Latarnia morska, Little Skellig

Strzelista, wzniesiona na wysokich skałach latarnia morska umiejscowiona na wyspie Little Skellig, u południowo-zachodnich wybrzeży Irlandii. Little Skellig jest opustoszałą, bezludną wyspą służącą za rezerwat ptaków. Pomiędzy ostrymi i śliskimi skałami, o które nietrudno się rozbić, znajduje się niewielka piaszczysta plaża pełna muszli i krabów. Niegdyś Little Skellig służyło za terenowy ośrodek badawczy Wydziału Zwierząt Ministerstwa Magii. W 1952 r. oddział został przeniesiony do Walii.
Istnieje legenda, według której latarnię zamieszkiwał niegdyś wujaszek Cezar - przebrzydły czarnoksiężnik, który zwabiał do latarni strudzonych marynarzy, a następnie więził ich w środku i torturował. Dziś jednak trudno tu kogokolwiek spotkać.
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Latarnia morska, Little Skellig - Page 9 Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki

Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]05.04.21 18:29
Abstrakcyjność nadawała podniosłości chwili – chwilom, kolejnym ułamkom czasu, który zdawał się być czymś tak szalenie nieistotnym, że nie warto było zwracać na niego uwagi. Ani na czas, ani na miejsce, choć szczyt latarni, w całym spektrum swojej malowniczości, budził pytania. Ale każde następne i kolejne padało pod narastającą ekscytacją – pod nieznanym, pod pęczniejącym przekonaniem, że to właśnie tutaj – przy nim, obok niego, kiedy dotyk spotykał dotyk, a spojrzenie krzyżowało spojrzenie – że właśnie tutaj miała się znaleźć.
Wysokie płomienie tańczące nad paleniskiem muskały parującym ciepłem plecy, ale zdawały się być niczym w porównaniu z palącym momentem, kiedy skóra musnęła skórę, a spomiędzy jego warg uleciało jej imię; dźwięczne, melodyjne, nigdy dotąd nie wypowiedziane w ten sposób; niemal uzależniający, słodki, ociekający przyjemnością w samych zgłoskach przecinających eter i docierających do uszu. Za każdym kolejnym razem brzmiało piękniej; rozpływało się miękko na jego języku, drżało w ulotnych szeptach.
Ale imię było tylko przedsmakiem; zwiastunem kolejnych słów, poprzedzeniem wielkich obietnic, które były cudowne, nie dlatego, że obiecywały wielkość – wypowiadał je on, a to nadawało im podniosłości, która równocześnie co dodawała skrzydeł, stanowczo zaciskała się na podbrzuszu, nie pozwalając jej odpłynąć w dal; gdziekolwiek, gdzie byłaby dalej od niego.
Potrafiła sobie wyobrazić – złoto, klejnoty, przepych nie z tego świata, przypieczętowany tym, co w tamtej chwili było dla niej najważniejsze – jego obecnością. Razem mogliby rządzić całym światem. Dla niego mogłaby go uratować.
Bądź spalić i zbudować na nowo, w formie i o kształcie, jaki by sobie wymarzył.
– Rzuciłabym ci świat do stóp – wypowiedziała, ocierając głos o szept, kiedy dłoń wędrowała w okolicach męskiego obojczyka – Byłby twój. Nasz. Tylko nasz – zrobiliby z nim co chcieli; bez ograniczeń, bez innych ludzi, bez czegokolwiek – tylko dla siebie nawzajem. Przedsmakiem potęgi miało być spotkanie na szczycie latarni – absurdalne, abstrakcyjne, odrętwiające, równocześnie takie, które sprowadzało atrakcję w samej możliwości oddychania tym samym powietrzem.
– Zawsze – powtórzyła cicho, mrużąc oczy; jego zapach był upajający, uzależniał w ułamku sekundy, sprowadzał błogość. Dotyk parzył skórę, równocześnie ją kojąc – ambiwalencja uczuć wciąż i wciąż, po raz kolejny, kończyła się na przyjemności. Mogłaby tak trwać, przy nim, przed nim, muskając jego ciało, odnajdując jego spojrzenie i topiąc w nim swoje własne, przez wieczność.
– Ofiarowałabym ci wszystko, mój miły – szept wypłynął miękko, kiedy kąciki ust uniosły się w górę; dłoń odnalazła dłoń, ujęła ją subtelnie. Pozwoliła sobie nawet na drobny, dźwięczny śmiech, kiedy zarost delikatnie połaskotał gładką skórę.
Dystans przestał istnieć, a jej wciąż było mało; chciała go mocniej niż wszystkiego innego na świecie, potrzebowała, zupełnie jak gdyby kilka ulotnych chwil skąpanych w cieniach ogniska, w jasnych spojrzeniach przemykających między sobą, sprawiły, że uzależniła się od niego do reszty.
Ciepły pocałunek, później oddech rozlały się po odkrytej skórze wyłaniające się zza rozchylonej koszuli, wywołując gęsią skórkę, drobne drżenie w dole kręgosłupa i cichy pomruk, który wpłynął na jej usta, gdy delektowała się rytmem, jaki wyznaczał, i melodią, jaką nucił.
Przez dłuższą chwilę nie rejestrowała nawet pojawienia się kogoś – czegoś – jeszcze; dopiero nasilony jazgot sprawił, że uniosła głowę, która uprzednio spoczęła policzkiem pod jego obojczykiem.
– Zabiję każdego, kto będzie chciał nam przeszkodzić – wypowiedziała hardo, ciało drgnęło po raz kolejny, tym razem nęcone nutą irytacji, która nakazała wysunąć z kieszeni spódnicy różdżkę. Odsunęła się nieco – tęsknota pojawiła się od razu, niemal boleśnie – by rozejrzeć się wokół i wycelować w – co tak właściwie?
Krzycząca dynia nie była kimś kogo faktycznie mogła się spodziewać, ale to nie powstrzymało jej od rzucenia pierwszego zaklęcia, jakie przyszło jej na myśl – Quietus.



will the hunger ever stop?
can we simply starve this s i n?


Ostatnio zmieniony przez Tatiana Dolohov dnia 05.04.21 18:55, w całości zmieniany 1 raz
Tatiana Dolohov
Zawód : emigrantka, pozowana dama
Wiek : lat 23
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Zaręczona
wanderess, one night stand
don't belong to no city, don't belong to no man
I'm the violence in the pouring rain
OPCM : 15
UROKI : 11
ALCHEMIA : 2
UZDRAWIANIE : 1
TRANSMUTACJA : 1
CZARNA MAGIA : 6
ZWINNOŚĆ : 7
SPRAWNOŚĆ : 8
Genetyka : Czarownica

Rycerze Walpurgii
Rycerze Walpurgii
https://www.morsmordre.net/t8945-tatiana-dolohov#267430 https://www.morsmordre.net/t8948-ivan#267594 https://www.morsmordre.net/t8949-russian-doll#267610 https://www.morsmordre.net/f312-smiertelny-nokturn-9 https://www.morsmordre.net/t9019-skrytka-bankowa-2104#271324 https://www.morsmordre.net/t8959-t-dolohov#267756
Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]05.04.21 18:29
The member 'Tatiana Dolohov' has done the following action : Rzut kością


'k100' : 34
Morsmordre
Zawód : Mistrz gry
Wiek :
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
O Fortuna
velut Luna
statu variabilis,
semper crescis
aut decrescis...
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Latarnia morska, Little Skellig - Page 9 Tumblr_lqqkf2okw61qionlvo3_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki
Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]30.08.21 21:54
Tonął. Czuł to całym sobą. Każda sekunda w jej towarzystwie zdawała się być tą niedocenioną, upływającą zbyt szybko, będącą po prostu za krótką. Gorące pragnienie, aby chwile te trwały wieczność przebijały się w intensywny spojrzeniu, w gorącym wyrazie twarzy, którą trzymał tak blisko niej. Czyste w swej istocie pożądanie nie przerażało, choć widział ją pierwszy raz. Uczucie rozbudzone raptem w ciągu jednego wieczora stało się nieprzejednanie ogromne i szczere. I tylko to mógł jej ofiarować, kołysząc się lekko w takty własnej melodii, jedynym spójnym, trzeźwym kawałkiem świadomości zdając sobie sprawę, że wszystko to wymykało się spod kontroli. Walka z pragnieniem była coraz trudniejsza; Zachary trwał w tym przedziwnym uścisku, sycił się obdarzanym uwielbieniem, w zamian ofiarowując gorący piasek pustyni, którego potrzebował teraz jak nigdy wcześniej. Nocą stygł szybko i ocuciłby ich z tego szału – tak jak uczyniła to dynia unosząca się w powietrzu. Jej przeraźliwy fałsz dotknął Zachary'ego mocno. W odmętach swojej wieczornej szaty począł szukać różdżki, a choć inkantacja z ust Tatiany padła, to nie okazała się dostatecznie silna. Skrzaci głos zawodził w sposób irytujący i tym razem w jego rękach leżało podjęcie próby jej uciszenia.
Quietus — zaintonował głosem pełnym rozsadzających go od środka uczuć. Wycelował bardziej przypadkowo, słuchem kierując się ku celowi. Nie mógł i nie potrafił odjąć wzroku od Tatiany. Wiązka magii ledwie pognała wzdłuż różdżki. Dłoń Shafiqa zadrżała, lecz i jemu nie udało się osiągnąć pożądanego efektu. Chichot dyni był irytujący i coraz głośniejszy.
Czyż to nie będzie nasza pierwsza wspólna porażka? — zapytał przejmującym głosem, ofiarowując nieco zmartwienia. — Ucieknijmy stąd. Niech nigdy nikt nas nie znajdzie, moja Tatiano — wydobył z siebie wreszcie, odsuwając się na moment tylko po to, by po dreszczu zimna, który go ogarnął, przylgnąć do niej jeszcze mocniej. — Ale zostańmy tu jeszcze chwilę. Nie chcę cię stracić z oczu — wyszeptał do jej ucha, mając nadzieję, że usłyszała z tego najważniejszy sens, po czym delikatnie ujął ją w talii i zaczął obracać się wokół wspólnej osi gdzieś między nimi. — Zdradź mi, jak tutaj trafiłaś? Jak mogłem nigdy wcześniej nie spotkać cię na swojej drodze? Nie miej przede mną tajemnic — podjął z każdym słowem zmniejszając dystans między nimi tylko po to, aby jak najwięcej ciepła zostało uwspólnione. Jej bliskość wystarczała mu. Nie potrzebował niczego innego.

rzut nieudany



One look in my eyes
The chase has just begun
Zachary Shafiq
Zawód : Ordynator oddziału zatruć eliksiralnych i roślinnych, Wielki Wezyr rodu
Wiek : 26
Czystość krwi : Szlachetna
Stan cywilny : Kawaler
I am an outsider
I don't care about

the in-crowd
OPCM : 22
UROKI : 8
ALCHEMIA : 8
UZDRAWIANIE : 26
TRANSMUTACJA : 0
CZARNA MAGIA : 5
ZWINNOŚĆ : 5
SPRAWNOŚĆ : 5
Genetyka : Czarodziej
 magic
Rycerze Walpurgii
Rycerze Walpurgii
https://www.morsmordre.net/t5831-zachary-shafiq#137692 https://www.morsmordre.net/t5852-ammun#138411 https://www.morsmordre.net/t5853-zaloz-szalik-bo-zmarzniesz https://www.morsmordre.net/f145-wyspa-man-siedziba-rodu-shafiq https://www.morsmordre.net/t5866-skrytka-bankowa-nr-1444#138736 https://www.morsmordre.net/t5865-zachary-shafiq#138732
Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]01.09.21 15:27
Coś tak przyziemnego, zwyczajnego jak czas, przestało istnieć. Stopniał gdzieś, utonął w falach obijających się o stopy latarni, nieistotny, porzucony, skazany na zapomnienie tylko dzięki mocy dwóch – sylwetek, dusz, ciał, słów wypowiadanych z fascynacją wymieszaną pożądaniem i zaaferowaniem. Nieważne dla niej było wszystko wokół – świat skurczył się momentalnie, a minimalny dystans, który dzielił ich od siebie, w jednej sekundzie wydawał się dlań nie do zniesienia.
Bo przecież razem, jako jedno, mogli wszystko; Tatiana była tego absolutnie pewna.
– Nie przejmuj się tym – uleciało szeptem, subtelnym i miękkim, jak gdyby można go było wyczuć dotykiem palców. Jedna z dłoni znów uniosła różdżkę, druga pomknęła wyżej, znajdując w końcu azyl na jego twarzy; skóra dotknęła skórę, kiedy delikatnie ujęła jego policzek, wzrokiem wciąż wędrując po ciemnych odmętach jego tęczówek. Ośmieliła się odwrócić spojrzenie jedynie na moment, z rzeczywistą hardością – i w głosie, i w ruchach – celując znów w kierunku jazgoczącej dyni.
– Quietus – tym razem wybrzmiało donośniej, mocniej; okrutne dźwięki chcące zakłócić błogi stan ustały, dynia potraktowana zaklęciem zamilkła, przez dłużej niż kilka uderzeń serca słychać było jedynie szum fal i wspólne oddechy wygrywane pomiędzy nimi.
– Ucieknę z Tobą gdzie zapragniesz, mój królu. Nic i nikt nas nie powstrzyma – słowa naznaczone pomrukiem niosły wielką obietnicę; taką, którą gotowa była spełnić w każdej chwili.
On także był jej przychylny; wiedziała to. Wiedziała to, gdy zapragnął oglądać ją dalej, gdy nie chciał tracić jej z oczu; cień uśmiechu, pełnego ulgi i szczerego szczęścia, naznaczył wargi, nim te nie zbliżyły się do tych należących do niego. Musnęła je delikatnie, kontrastując ze zwyczajową samej sobie natarczywością; pokusa, pragnienie – potrzeba – by moment taki jak ten trwał wiecznie była przyczyną, dla której smakowała jego ust bez pośpiechu, z subtelnością w każdej upływającej sekundzie.
Powieki odważyła się uchylić dopiero gdy odsunęła twarz od tej należącej do niego.
– To dla mnie samej ogromna zagadka, bowiem... nie wiem. Nie pamiętam? Nie chcę pamiętać, bo wszystko co było przed tobą, jest nieważne. Nigdy nie było istotne. Tylko ty się liczysz, ty u mego boku, a ja u twojego – w rytm, który nadawały jego kroki wciąż kołysała się delikatnie, płynąc biodrami w odpowiedzi na jego ruchy. Ciało przy ciele, pragnienie przy pragnieniu; z cichym westchnieniem ułożyła policzek w zagłębieniu między jego szyją a ramieniem, zaraz potem niemal dziękczynnie wtulając w jego ciało.
– Gdzie mnie zabierzesz, mój ukochany?

quietus udane



will the hunger ever stop?
can we simply starve this s i n?
Tatiana Dolohov
Zawód : emigrantka, pozowana dama
Wiek : lat 23
Czystość krwi : Czysta
Stan cywilny : Zaręczona
wanderess, one night stand
don't belong to no city, don't belong to no man
I'm the violence in the pouring rain
OPCM : 15
UROKI : 11
ALCHEMIA : 2
UZDRAWIANIE : 1
TRANSMUTACJA : 1
CZARNA MAGIA : 6
ZWINNOŚĆ : 7
SPRAWNOŚĆ : 8
Genetyka : Czarownica

Rycerze Walpurgii
Rycerze Walpurgii
https://www.morsmordre.net/t8945-tatiana-dolohov#267430 https://www.morsmordre.net/t8948-ivan#267594 https://www.morsmordre.net/t8949-russian-doll#267610 https://www.morsmordre.net/f312-smiertelny-nokturn-9 https://www.morsmordre.net/t9019-skrytka-bankowa-2104#271324 https://www.morsmordre.net/t8959-t-dolohov#267756
Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]10.09.21 22:11
Jakże łatwo było słuchać jej głosu, jej słów niosących cichą, ledwie słyszalną melodię kojącą uszy, a nawet całą istotę Zachary'ego. Kąciki ust same unosiły się ku górze, wargi układały w uśmiech pełen zadowolenia, niemożliwego do opisania szczęścia, że w końcu trafił na swej drodze na kogoś takiego jak ona. Jego królowa, której szepnął w obcym jej przecież rodzimym języku Shafiqów; a przynajmniej tym, który w obecnych czasach za takowy uchodził.
Nic — powtórzył cicho, nieco akcentując słowo arabskim akcentem — nas nie powstrzyma. Razem będziemy władać tym światem. I światem, który jest po nim. — Zadeklarował szczerze, niemal żarliwie. W obecności swojej królowej nie mógł przecież powiedzieć inaczej. Razem, wspólnie staną na szczycie, chłonąc ciszę, gdy magia z jej ust podziałała i przyniosła kolejną dozę ukojenia. Tak niewiele, sama obecność stanowiła dla Zachary'ego pełnię szczęścia. Choć to przyszło znikąd, nagle i gwałtownie, gdy tylko postawił swoje stopy na nieznanej mu ziemi (wiedząc jedynie, iż wciąż przebywał gdzieś na terytorium Brytyjczyków), to chłonący każdym calem siebie Shafiq, potomek egipskich kapłanów i prawdziwych faraonów, nie odczuwał piętna sumienia ani chłodnej, zwykle lodowatej logiki analizującej każde zdarzenie, każde przeżyte doświadczenie. To wszystko nie miało znaczenia – chłód jego duszy zniknął. Przyjemne ciepło otaczało go zewsząd, a przede wszystkim czerpało garściami z gorąca ofiarowywanego mu przez Tatianę łagodnie spijającą jego oddech z jego ust. Delikatne muśnięcie rozgrzewało. Wzbudzało potrzebę zachowania tej chwili i cieszenia się każdym jej niepoliczalnym ułamkiem, jakby lada moment miała przepaść na zawsze, zostać zapomniana. Nie chciał tego. Potrzebował, pragnął całym sobą, by trwała tak przy nim, wewnętrznie przeżywając. Nim pojął, że nieco się odsunęła, spostrzegł ruch jej warg w oddaleniu zbyt wielkim, aby był w stanie znieść dzielącą ich odległość. Niedużą, to wiedział, lecz nadal za dużą jak na to, czego potrzebował.
Słuchał. Chłonął głos, prawie nie rejestrując sensu czy znaczenia, nieświadomie pozwalając jedynie tym zgłoskom dotrzeć do świadomości, które niosły najwięcej w mającej trwać wieczność chwili. Nikle zdawał sobie sprawę z tego, jak na nią patrzył, jak niebieskie tęczówki miały lśnić. Liczyli się tylko oni: Tatiana i Zachary trwający razem, nierozerwalnie u swego boku. Wtuleni i prawdziwie spragnieni świata padającego im do stóp.
Zabiorę cię, gdzie tylko zechcesz — wyszeptał do wtulonej weń ukochanej. — Pokażę ci szczyty naszych piramid. Najpiękniejsze oazy pustyń, dolinę pełną Nilu... a później... a później popłyniemy w jego górę. Dotrzemy do serca Afryki i staniemy na jego szczycie. Stamtąd pójdziemy, gdzie tylko zechcesz — jął dalej, własnymi rękami delikatnie oplatając jej kruche ciało. Tak przyjemnie gorące, niepozwalające odczuć ni krzty chłodu czającego się na zewnątrz. Tyle wystarczało, bowiem Zachary mógł trwać tak do końca swoich dni.

z/t x2



One look in my eyes
The chase has just begun
Zachary Shafiq
Zawód : Ordynator oddziału zatruć eliksiralnych i roślinnych, Wielki Wezyr rodu
Wiek : 26
Czystość krwi : Szlachetna
Stan cywilny : Kawaler
I am an outsider
I don't care about

the in-crowd
OPCM : 22
UROKI : 8
ALCHEMIA : 8
UZDRAWIANIE : 26
TRANSMUTACJA : 0
CZARNA MAGIA : 5
ZWINNOŚĆ : 5
SPRAWNOŚĆ : 5
Genetyka : Czarodziej
 magic
Rycerze Walpurgii
Rycerze Walpurgii
https://www.morsmordre.net/t5831-zachary-shafiq#137692 https://www.morsmordre.net/t5852-ammun#138411 https://www.morsmordre.net/t5853-zaloz-szalik-bo-zmarzniesz https://www.morsmordre.net/f145-wyspa-man-siedziba-rodu-shafiq https://www.morsmordre.net/t5866-skrytka-bankowa-nr-1444#138736 https://www.morsmordre.net/t5865-zachary-shafiq#138732
Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]08.04.22 23:45
| 14 lutego

Niecierpliwił się i denerwował jednocześnie. Wszystko z pomocą Cilliana dopiął na ostatni guzik. Znaczy, on to tylko z jedzeniem pomógł, resztę Aidan zrobił, ale wkład miał więc się liczyło, a jakby Aidan za gotowanie miał się wziąć to by sobie z Sheilą na pewno nie pojedli. Latarnie zabezpieczył i ogrzał, koce rozłożył, światełka świąteczne z choinki zdjęte, podprowadzone i prosto tu zawieszone też były. Widok z samej góry był naprawdę piękny. Latarnia znajdowała się na klifie, zaraz nad rozciągającą się w nicość tafle wody. Nie działała od lat, nikt tu też nie bywał. Był tu już wcześniej. Raz nawet wczesną nocą mając stąd naprawdę piękny widok na gwiazdy. Chciał jej to pokazać. Pokazać jej wszystko. Każdy jeden zapierający dech w piersi widok. Chciał stworzyć z nią wspomnienia. Te niezapomniane, przepełnione emocjami i pięknymi chwilami. Obiecał jej, że da jej czas. Tyle się u niej działo... zamartwiała się, cierpiała. Czuł się winien, że nie mógł jej pomóc jak należy. Nie tak jakby chciał. Jedyne co tak naprawdę mógł dla niej zrobić to być przy niej. Służyć jako oparcie, gdyby tylko mu na to pozwoliła. To jednak mu nie wystarczało. Chciał być kimś więcej. Wiedział, że w tej sprawie będzie musiał porozmawiać z jej braćmi, ale decyzja należała do niej. Tylko do niej. To ona była najważniejsza, to o jej życie i serce chodziło. On był gotów oddać jej swe całe. Kochał ją od lat, jeśli byłaby gotowa odwzajemnić jego uczucia, jeśli by go chciała, zrobiłby wszystko, aby ją uszczęśliwić, aby uchylić jej niebios, by mogła być bliżej gwiazd na niebie. Wystarczyło jedno słowo, jej skinienie, bo za nic w świecie nie wyobrażał sobie kogokolwiek innego przy swym boku jeśli nie ją. Jeśli nie osobę, którą obdarzył uczuciem bezgranicznym i głębokim. Chciał być dla niej kimś równie ważnym co ona dla niego. Był tu. Cały wyłącznie jej. Wciąż jednak gnębiła go sprawa z Marcelem. To, że jej uczucia są jednak ulokowane w nim. Bał się odrzucenia, ale teraz obawiał się również, że mógłby stać się czymś na miarę zastępstwa. Miał jednak zdobyć jej serce. To były jej słowa. Miał więc zamiar to zrobić. Na swój może mało udolny sposób, ale był zdeterminowany. Chciał jej pokazać, że może na nim polegać, że zająłby się nią, ale również, że pielęgnowałby każdą chwilę z nią spędzoną. Wysłał jej zaproszenie tydzień wcześniej, mając w głowie pomysł na dzisiejsze popołudnie w głowie jeszcze w styczniu. Przeteleportowała się sama do Irlandii, a z niej odebrał ją już na miotle zjawiając się w Little Skelling, gdy słońce trwało jeszcze uporczywie na niebie. Dni były jednak krótsze, a w przeciągu dosłownie godziny zacząć miał się zachód słońca, a niebo miało pomału ciemnieć. Po ich spotkaniu upewni się, że wróci cała i bezpieczna do domu. - To tutaj. - Ogłosił z uroczystym uśmiechem na ustach i z rozwianymi przez wiatr włosami zsiadając z miotły, którą zatrzymał przed latarnią. Poczekał aż dziewczyna z niej zsiądzie, aby złapać ją za dłoń splatając ich palce i poprowadzić ich do ciężkich, metalowych drzwi, które otworzył przed nimi. Czekała ich dość długa wędrówka na samą górę po krętych schodach. Opłacalna jednak. Na szczycie bowiem znajdowało się oszklone z każdej strony pomieszczenie, rozścielone na podłodze koce, kosz piknikowy z jedzeniem, a to wszystko oświetlało wielobarwne światło porozwieszanych przy suficie świątecznych lampek.


The power of touch, a smile, a kind word, a listening ear, an honest compliment or the smallest act of caring, all of which have the potential to
turn the life around
Aidan Moore
Zawód : Prace dorywcze
Wiek : 18
Czystość krwi : Mugolska
Stan cywilny : Kawaler
The only way to deal with
an unfree world is to become
so absolutely free that your very existence is an act of rebellion.
OPCM : 10
UROKI : 5
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 10
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 12
SPRAWNOŚĆ : 13
Genetyka : Czarodziej

Sojusznik Zakonu Feniksa
Sojusznik Zakonu Feniksa
https://www.morsmordre.net/t9575-aidan-moore#291411 https://www.morsmordre.net/t9693-bazyl#294574 https://www.morsmordre.net/t9692-zabie-udko#294568 https://www.morsmordre.net/f376-irlandia-gory-derryveagh https://www.morsmordre.net/t9923-skrytka-bankowa-nr-2197#299908 https://www.morsmordre.net/t9696-aidan-moore#294585
Re: Latarnia morska, Little Skellig [odnośnik]24.04.22 0:01
Nie spodziewała się jakiegokolwiek gestu ze strony Aidana i to nie dlatego, że uważała, że do takich się nie nadaje. Po prostu zupełnie wyleciał jej z głowy dzień, który w jakiś sposób powinien być ważny, a którzy przepadł w jej głowie w odmętach zdenerwowania, smutków, niewyspania i zdenerwowania. Dlatego kiedy tylko otrzymała wiadomość, speszyła się, nie do końca wiedząc co teraz, aczkolwiek odpisała że bardzo chętnie się przeznaczy chwilę na spotkanie z Moorem. W końcu nie mógł być zły, nawet jeżeli nie wyglądała idealnie, prawda? Twarz była zmęczona, ale starała się poprawić nieco własny wygląd drobną ilością kosmetyków, które schowała pod obluzowaną deską aby żaden z braci się nie dorwał, ubrała podarowaną jej na święta sukienkę, dopilnowując, aby dokładnie była wyczyszczona. Czy to było w porządku? Czy nie będzie zły, że nie mogła przygotować się dokładniej? Miała nadzieję, że nie, bo wzdychając cicho zorientowała się, że niezbyt miała czas na dodatkowe rozważania.
Oplatając swoje dłonie dookoła jego, wtuliła swój policzek w jego ramię kiedy lecieli na miotle, pozwalając sobie tym razem absolutnie nie podziwiać widoków, skupiając się jedynie na jego obecności. Nie potrafiła całkowicie zapomnieć o swoich problemach, ale te przynajmniej wydawały się łagodniejsze przy obecności Moore’a, tak jakby w tym momencie pozostawiła wszystko gdzieś daleko za sobą, nawet jeżeli nie była to prawda. Jego obecność, ciepło tego, że był tuż obok, delikatnie rozwiane jasne włosy…wpatrywała się niemal jak zahipnotyzowana, uśmiechając się za każdym razem kiedy to kąciki ust Aidana drgały lekko podczas jego rozmyślań. Nie była pewna, co dokładnie mogło mu chodzić po głowie, pozostawiała to jednak otwartą kwestią. Nie lubiła wymuszać z kogoś wyznań, pozostawiała więc kwestię szeroko otwartą, pozwalając Aidanowi na znalezienie słów i myśli, które chciałby jej przekazać.
Uśmiechnęła się, kiedy pomagał jej zsunąć się z miotły, ostrożnie stawiając pierwsze kroki na nieznanym gruncie. Nie wiedziała, co ich tutaj czeka, ale w jakiś sposób miała pewność, że cokolwiek się nie zadzieje, Aidan zadbał o to, aby nikt nieproszony się tutaj nie zjawił, samemu też przygotowując to miejsce bez stresu dla niej, że nagle ktoś obcy się tutaj pojawi. Spojrzała jeszcze na krętą drogę, która ich czekała, nie mając żadnych pretensji co do wysokości, za to delikatnie acz stanowczo ściskając dłoń która ją prowadziła.
- Często tu bywasz? – zagadnęła, prawdziwie ciekawa czy znał to miejsce i czy wybrał je przypadkowo czy nie. Skupiła się później na wędrówce, niezbyt chcąc dyszeć przez kolejne wypowiadane słowa, a dopiero kiedy dotarli na szczyt, jej oczy rozszerzyły się znacząco. W pierwszej chwili zaniemówiła, nie wiedząc nawet co powiedzieć, zaraz jednak rzucając się na szyję Aidana i na jego policzku składając pocałunek.
- Przepiękne! To wszystko ty zrobiłeś? Niesamowity jesteś jak zawsze!


Only those who are capable of silliness can be called truly intelligent.
Sheila Doe
Zawód : Krawcowa, prace na zlecenie
Wiek : 19
Czystość krwi : Półkrwi
Stan cywilny : Panna
We look up at the same stars and see such different things.
OPCM : 9
UROKI : 4
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 2
TRANSMUTACJA : 13
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 10
SPRAWNOŚĆ : 10
Genetyka : Czarownica

Neutralni
Neutralni
https://www.morsmordre.net/t9587-sheila-doe https://www.morsmordre.net/t9600-bluszczyk https://www.morsmordre.net/t9602-twoja-droga-paprotka https://www.morsmordre.net/f357-camden-town-iverness-street-10 https://www.morsmordre.net/t9746-skrytka-bankowa-nr-2211 https://www.morsmordre.net/t9604-sheila-doe#291895

Strona 9 z 9 Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Latarnia morska, Little Skellig
Szybka odpowiedź
Uprawnienia

Nie możesz odpowiadać w tematach