Morsmordre
Czy chcesz zareagować na tę wiadomość? Zarejestruj się na forum za pomocą kilku kliknięć lub zaloguj się, aby kontynuować.
Wydarzenia


Ekipa forum
Login:

Hasło:

Elkstone
AutorWiadomość
Elkstone [odnośnik]13.02.20 19:38
First topic message reminder :

Elkstone

Elkstone - jeszcze do niedawna - było niewielką wioską położoną w Gloucestershire, liczącą jedynie dwustu mieszkańców. Wieś sama w sobie nie odznaczała się niczym specjalnym, będąc do cna mugolską; wokół nie rozrastała się magiczna roślinność, trudno było też spotkać tu jakieś magiczne stworzenia. Czarodzieje nie zatrzymywali się w tym miejscu na dłużej, nie tyle omijając je szerokim łukiem, co zwyczajnie nie mając powodu, by zainteresować się jego historią. Tego sentymentu nie podzieliły jednak anomalie - magiczny kataklizm, który w ubiegłym roku dotknął Wielką Brytanię, odcisnął swoje piętno również na Elkstone. Wioska została przez mieszkańców okrzyknięta przeklętą, a uciekający przed wybuchami magii mugole opuścili ją całkowicie - by nigdy już nie powrócić. Budynki zostały pozostawione same sobie, strasząc pustką okien, a wszelkie życie - nie licząc panoszącej się coraz śmielej, zdziczałej roślinności - na zawsze zdawało się opuścić to miejsce.
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Elkstone - Page 11 Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki

Re: Elkstone [odnośnik]04.04.22 3:25
Chrząknął cicho, z aprobatą kiedy dotarły do niego słowa brata. Miał rację, choć prawda była taka, że dzierżąc różdżkę czuł się bezpieczniej. Zwłaszcza w takim miejscu jak ta wioska. Nie oznaczało to, że ma względem kogokolwiek z nich. Wliczając w to samą dziewczynę.
Już chowam — Posłuchał sugestii Williama i nawet wbrew głosowi rozsądku, schował różdżkę pomiędzy poły swojego płaszcza, do przeznaczonego na nią uchwytu. Z pustymi rękoma czuł bezsprzecznie niekomfortowo. Nie miało znaczenia to, że było to wręcz irracjonalne. Jednak to było coś, co należało uczynić. Przez wzgląd na przestraszoną dziewczynę. Nie chcieli by znowu im uciekła, zwłaszcza, że teraz mogli pomóc jej oraz ona sama mogła posiadać cenne informacje.
Słuchał uważnie, w napięciu. Chciałby dodać rudowłosej dziewczynie otuchy, okazać jej jakieś wsparcie. Na Wrzosowisku znalazłoby się dla niej miejsce na kilka dni. Tego był pewien. Po powrocie do domu Sproutów powinni przekazać kobiecie pozyskane informacje. Prawda o losie jej towarzyszy nie pomoże jej w powrocie do zdrowia. Niewiedza była jednak najgorsza. On chciałby usłyszeć nawet najgorszą prawdę o swoich bliskich.
Szmalcownicy? — Zapytał w oparciu o własne doświadczenia z tymi szumowinami. Już kilkukrotnie uwalniał z ich rąk ludzi. Dbał o to by szmalcownicy zostali sprawiedliwie ukarani przez społeczność niemagiczną. Nad wyraz dobrze sprawdzało się to rozwiązanie w praktyce. Wspomnienie o zdjęciu tamtej potężnej klątwy z tego domu wywołało u niego wyraźne poczucie winy, zmuszające go do zaciśnięcia szczęk i rzucenia posępnego spojrzenia temu domowi. Poczuł się odpowiedzialny za zaistniałą sytuację. Wówczas uważał, ze zdjęcie tej klątwy było słuszne. Dzisiaj już wiedział, że to był błąd. Błąd liczony w ludzkim życiu i niedoli zmuszonych do niewolniczej służby ludzi. W utracie cennego dla Dorothy przedmiotu. To było coś, co musiał jakoś naprawić.
Tak, przysłała nas po ten kamień. Przyjdziemy. Ty przede wszystkim musisz pozostać żywa, by spotkać się z Dorothy. Doskonały pomysł, Billy. Moglibyśmy zostawić trochę zapasów. Mogę również poprosić Aurorę o przygotowanie kilku eliksirów leczniczych. Co o tym myślisz? Byłoby dobrze, by nie wracała z pustymi rękami — Zwrócił się w pierwszej kolejności do Myrtle. Nie pierwszy raz będą robić szalone i niebezpieczne rzeczy. Niejednokrotnie będą się narażać po to, by innych uratować.
Docenił pomysłowość brata. Zdecydowanie to był genialny w swojej prostocie pomysł. Pod latarnią najciemniej. Nie będzie też to tak bardzo narażać czarownicy. Od siebie zaproponował przekazywanie Myrtle żywności o długim terminie do spożycia. Z pewnością ona dzięki temu odzyska trochę sił. Nie wracając z pustymi rękoma być może zdoła uniknąć części gniewu oprawców. Nawet, jeśli musieli pozwolić Myrtle na powrót, mogli spróbować zadbać o tych ludzi poprzez zwiększenie ich szans na przetrwanie. Jeśli Myrtle zdoła wnieść na teren tego obozu fiolkę z eliksirem kameleona, to inne również. Istniała na to szansa. Zwłaszcza, jeśli nie będą jej przeszukiwać.
Volans Moore
Zawód : Smokolog
Wiek : 32
Czystość krwi : Mugolska
Stan cywilny : Kawaler
Oh I still can remember a time when it wasn't like this
Before the world became enslaved
Can we all go back to the time when we were not like this
Can we even be saved?
OPCM : 21
UROKI : 17
ALCHEMIA : 1
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 0
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 8
SPRAWNOŚĆ : 7
Genetyka : Czarodziej
Elkstone - Page 11 Tumblr_myrxsem7AC1s8tqb9o1_500
Zakon Feniksa
Zakon Feniksa
https://www.morsmordre.net/t9775-volans-moore-w-budowie#296523 https://www.morsmordre.net/t9914-sol#299801 https://www.morsmordre.net/t9919-ksiega-smokow#299856 https://www.morsmordre.net/f371-derbyshire-borrowash-pollards-oaks-11-8 https://www.morsmordre.net/t9921-szuflada-volansa#299859 https://www.morsmordre.net/t9913-volans-moore#299792
Re: Elkstone [odnośnik]04.04.22 5:00
Nie widział jeszcze zbyt wiele zza pleców Billy'ego, ale gdy ten przesunął się do przodu, zobaczył jak dziewczyna nerwowo się wycofuje. Instynktownie omiótł wzrokiem resztę okolicy, ale nie widział nikogo więcej, kuzyni najwyraźniej też nie. Elkstone wydawało się złowieszcze, ale wyglądało na to, że mają przed sobą tylko przerażoną, młodziutką dziewczynę.
A ona przed sobą - trzech czarodziejów. Poczuł wstyd. Wstyd, że jego zaklęcie ją przestraszyło (choć pewnie mogło uratować im wszystkim życie, gdyby z krzaków wypadł ktoś jeszcze - bał się tego jeszcze kilka sekund temu, ale w przeciągu tych kilku sekund nie zaskoczył ich nikt inny), ale przede wszystkim wstyd za to, że jeszcze rok temu jego pierwszą reakcją na widok młodej dziewczyny byłoby współczucie. Dzisiaj najwyraźniej wygrała podejrzliwość - już za chwilę, słuchając jej słów, miał się przekonać jak bardzo nieuzasadniona. Jesienią, po okropnym ryzyku w "Trytonie" i jeszcze okropniejszym błędzie z "Prorokiem Codziennym", poprzysiągł sobie, że już nigdy nie zaufa zbyt łatwo nikomu, że zostawi za sobą dawne znajomości, spali wszystkie mosty. Myślał, że to dobrze, że tak trzeba - bardzo się pilnował przecież, by już nigdy nie zbagatelizować żadnego zagrożenia. Chwila nieuwagi kosztowała życie Bertiego, do końca życia będzie obwiniał się o to, że nie zdążył nałożyć pułapek na mieszkanie mamy Marcela, będzie też żył z wiedzą, że gdyby nie Alexander Farley to sam mógłby nie żyć po pojedynku w antykwariacie i być świadkiem śmierci wykrwawiającej się Hannah po pojedynku na moście. Gdzieś po drodze, wzmagając ostrożność, zatracił gdzieś niewinność, bez namysłu zostawiając wrogów w piaszczystej Dunie - gdyby nie obecność Volansa i pomoc Aurory, pewnie skupiłby się na mugolach i zostawił szmalcowników w Wężowej Przełęczy wśród piasku i śniegu. Nigdy nie sięgał po Lamino (bo nie umiał...), nigdy świadomie nie zabił człowieka, ale wiedział przecież co robi (choć wmawiał sobie, że nie wie) gdy w Londynie rzucił Dunę w tamtych dwóch policjantów. Nie wiedział, ile czasu wytrzymają pod ruchomymi piaskami, ale był wtedy przy nim pan Rineheart - który kazał mu ich potem wyminąć, który wiedział. Ręce lekko mu zadrżały, nie chciał teraz o tym myśleć, ale coś w spojrzeniu tej dziewczyny, w jej strachu, uświadomiło mu wreszcie, że być może nadmierna ostrożność i rosnąca nienawiść do wrogów zmieniły go w kogoś, kogo nie poznawał. Wciąż potrafił śmiać się wesoło z przyjaciółmi, wciąż kochał runy i żonę i życie, wciąż udawało mu się czasem spać bez koszmarów, ale ile jeszcze zabierze mu ta wojna?
Najwyraźniej zabrała mu jakiś ludzki odruch na widok przerażonej dziewczyny.
A może wszystko było w porządku? Aurorzy ponoć nie ufali nikomu, ponoć tak było trzeba. Nie był jednak aurorem i nie znał żadnego aurora na tyle dobrze, by go o to spytać. Niektórzy wydawali się zresztą strasznie groźni i chłodni, a jedyny znany mu auror o szlachetnym nazwisku i równie szlachetnym sercu nie odpisywał na listy, bo był zbyt zapracowany (na pewno, musiał być zapracowany. Gdy przeżyło się śmierć przyjaciela, nie można dopuszczać do siebie myśli o śmierci lub niewoli swoich idoli - Steff nauczył się wypierać pesymistyczne myśli, które zbyt bolały).
Schował różdżkę do kieszeni płaszcza i wygramolił się przez okno, a potem od razu uniósł ręce, wzorem Billy'ego. Dostosował się do kuzynów, oni byli starsi, oni wiedzieli co robić.
-Przepraszam. - głos lekko mu zadrżał, ale w porę się opanował, bo nie mógł przecież zająknąć się przy Billy'm (wydawało się to jakieś niemiłe). -Jestem z moimi kuzynami. Steff. - przedstawił się, choć w odróżnieniu od Moore'ów nie podał nazwiska. Jego nie było mugolskie i nie zdobiło jeszcze listów gończych, a choć czasem hipokryzja pracy w Londynie go bolała, to był świadom, że czyste papiery i swobodny dostęp do stolicy są organizacji potrzebne. Nie mógł spalić swojej przykrywki, choć liczył się z ryzykiem. Niegdyś praca w Gringottcie była jego największym marzeniem, ale nie poznawał już tamtego siebie. Odkładał pieniądze, porozmawiał z żoną o konieczności ewakuacji gdyby coś poszło nie tak, nikomu poza przyjaciółmi nie podał adresu w Dolinie Godryka i czasem po nocach zastanawiał się, za ile dorywczych zleceń mógłby się utrzymać gdyby cokolwiek poszło nie tak. Zakon Feniksa był teraz ważniejszy niż dawne marzenia i Steffen czuł, że w pewnym momencie pieśń feniksa się o niego upomni - jak o aurorów, Floreana, Jamesa, Marcela, sir No...Blake'a i wszystkich innych, którzy stracili dla sprawy dawne poczucie stabilizacji.
Słuchał Myrtle uważnie, trzymając się z początku o krok za kuzynami, wyraźnie przejęty. Otworzył szerzej oczy, gdy usłyszał o tym, jak traktują ludzi w niewoli - gdy był trochę młodszy, jego mama szeptała kiedyś z koleżankami o mugolskiej wojnie (jedna z nich znała jakąś kobietę, która uciekła z kontynentalnej Europy "i nigdy nie była taka sama"), gdy go usłyszały umilkły szybko, ale wrócił jako szczur i swoje podsłuchał. Nie, to na pewno nie to. Myrtle jest za młoda, to prawie dziecko. - wmówił sobie, ale zrobiło mu się zimno, bardzo zimno. Zerknąłby pytająco na kuzynów, ale ci utrzymywali kontakt wzrokowy z Myrtle, więc przełknął ślinę i zmusił się do myślenia.
-Spokojnie, Myrtle, to nie szaleństwo. Nie zostawimy was. Przygotujemy się, mogę najpierw pójść z tobą, na zwiad. Mam... bezpieczny dla mnie sposób. Mam też świstokliki, nie przy sobie, ale mogę je przygotować - Stevie miał mu je przekazać -ilu was jest, dokładnie? Osób do ewakuacji? - zapytał, szybko kalkulując, Ben, Alice, "parę osób z wioski", Myrtle, czy to już więcej niż dziesięć? Jeden świstoklik przeniesie do pięciu, pamiętał.
-Mogę transmutować coś w ołówek i pergamin, już teraz. Gdybyśmy rzucili też na nie zaklęcie Proteusza, mogłabyś powiadomić nas od razu... gdyby coś poszło nie tak... - zaproponował w odpowiedzi na pomysł Billy'ego. Myślał głośno, szybko, jak to miał w zwyczaju - nie rzucał jeszcze zaklęcia Proteusza na transmutowane przedmioty w dokładnie taki sam sposób (eksperymentował trochę tylko w szkole, do psikusów...), nie eksperymentował z tym, czy wyczarowany ołówek odwzoruje słowa i zmiany na wyczarowanym i zaklętym pergaminie, ale liczył na to, że kuzyni zwrócą mu uwagę, jeśli pomysł jest irracjonalny. W najgorszym razie Billy faktycznie przyniesie tutaj prawdziwy ołówek i zrobią to tradycyjnie - ale gdyby udało im się zapewnić Myrtle komunikację już teraz, nie za kilka dni, mogłaby poczuć się choć odrobinę pewniej.
-Proszę, mam tyle... ten eliksir doda ci pewności siebie, jeśli będą coś podejrzewać, albo jeśli wypytują cię po powrocie. Nie pomaga w kłamstwie, niestety, ale pomaga w byciu przekonującym. - powoli, by nie przestraszyć dziewczyny, sięgnął do kieszeni i wręczył Myrtle fiolkę Płynnego Srebra, żałując, że nie ma ze sobą bardziej przydatnych Wężowych Ust. Pomysł Volansa był dobry, mogliby zostawić je w skrzyni, po rozmowie z Aurorą.
-Mogę...? Spróbować, z tym ołówkiem? - spytał Myrtle i kuzynów. Którykolwiek z nich może transmutować liść lub wydarty z koszuli kawałek materiału w płaski kawałek pergaminu, ołówek lepiej było sobie porządnie wyobrazić, a to on miał największe doświadczenie w transmutowaniu szalonych rzeczy w inne szalone rzeczy - spróbował zatem przywołać przedmiot przed oczy, a następnie rozejrzał się i bardzo powoli (by nie przestraszyć Myrtle) wyjął z kieszeni różdżkę. Celował nią pod nogi, ani przez moment nie wznosząc jej wyżej ani nie wykonując gwałtownych ruchów, wzrokiem szukał gałązek, patyków, podłużnych kamieni - czegokolwiek odpowiedniego rozmiaru i kształtu. Jeśli to znalazł, szepnął -Acus - pozwalając kuzynom dalej prowadzić rozmowę i skupiając się chwilowo na transmutowaniu przedmiotu w ołówek.


przekazuję Myrtle Płynne srebro (1 porcja, moc +11)
- jeśli przekazanie liczy się jako akcja (wiem tylko, że wypicie tak i nie jestem pewna), zaklęcie można uznać za niebyłe!


intellectual, journalist
little spy

Steffen Cattermole
Zawód : specjalista od klątw i zabezpieczeń w Gringottcie, po godzinach reporter dla "Czarownicy"
Wiek : 22/23
Czystość krwi : Półkrwi
Stan cywilny : Żonaty
I like to go to places uninvited
OPCM : 33
UROKI : 6
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 36
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 6/68
SPRAWNOŚĆ : 5
Genetyka : Czarodziej

Zakon Feniksa
Zakon Feniksa
https://www.morsmordre.net/t7358-steffen-cattermole https://www.morsmordre.net/t7438-szczury-nie-potrzebuja-sow#203253 https://www.morsmordre.net/t7411-xoxo-gossip-boy https://www.morsmordre.net/f127-dolina-godryka-szczurza-jama https://www.morsmordre.net/t7471-skrytka-bankowa-nr-1777 https://www.morsmordre.net/t7439-steffen-cattermole?highlight=steffen
Re: Elkstone [odnośnik]04.04.22 5:00
The member 'Steffen Cattermole' has done the following action : Rzut kością


'k100' : 72
Morsmordre
Zawód : Mistrz gry
Wiek :
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
O Fortuna
velut Luna
statu variabilis,
semper crescis
aut decrescis...
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Elkstone - Page 11 Tumblr_lqqkf2okw61qionlvo3_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki
Re: Elkstone [odnośnik]07.04.22 14:25
Uniesione ręce Billy'ego, jego puste dłonie i prośba zwrócona ku Volansowi, której ten usłuchał, a także pojawienie się Steffena, który powitał ją podobnie kapitulującym gestem, wywołały na twarzy dziewczyny widoczną ulgę, Myrtle nie wypuściła jednak własnej z dłoni - wciąż kurczowo zaciskając palce na rękojeści różdżki. Włożony w to wysiłek i nerwowość na twarzy dość jasno podpowiadały, że nie miała w tym żadnego doświadczenia. Powoli skinęła głową na przeprosiny najmłodszego z czarodziejów, wyraźnie zaskoczona ludzką uprzejmością - podobnych gestów musiała nie doświadczyć już od dawna.
Pokręciła głową, spoglądając na Williama.
- To źli ludzie - odpowiedziała, z zatrważającą pewnością siebie, okrągłe oczy zdradzały ból i przerażenie. Nabiegło nagle, jakby wcześniej spychała je na dalsze plan, wypierała. Przywołując wspomnienia nie mogła od nich uciec. Na sugestię Volansa zastanowiła się przez chwilę, po czym bez przekonania skinęła głową. - Chyba... zawsze upewniają się, że nie usłyszę zbyt wiele. Czasem... Czasem do obozowiska ściągają kolejnych więźniów, ale nie pozwalają mi do nich podchodzić. Nie wiem, czy zabierają im różdżki, czy to mugole. Są... są zwykle na krótko, a potem... potem znikają. - Odwróciła spojrzenie, zaciskając oczy, na krótko, po jej zarumienionej buzi spłynęły łzy, łzy rozpaczy i łzy gniewu. - Jest ich sześciu - dodała butnie, sama myśl o tych ludziach musiała budzić w niej obrzydzenie. Nie cofnęła się, kiedy William wystąpił w jej kierunku, ale uniosła ku niemu zlęknione spojrzenie. Wysłuchała jego słów uważnie, ze zrozumieniem odbijającym się w źrenicach, kiwając głową kilkukrotnie w trakcie jego mowy. Na koniec pokręciła głową przecząco.
- Nie... nie przeszukują mnie, mogę wnieść mały przedmiot, ale jeśli będę mieć przy sobie zbyt wiele, mogą zwrócić uwagę, a wtedy... - Nie dokończyła zdania, ale nietrudno było z tego wywnioskować, że dziewczyna nie była w obozie bezpieczna. Każde dodatkowe działanie z jej strony stwarzało ryzyko, które musiałaby ponieść na własnych barkach. Nie wydawała się doświadczona, choć tlił się w niej gniew, wydawało wam się mało prawdopodobne, by mogła stanąć samotnie naprzeciw szmalcowników mając jakiekolwiek szanse na przetrwanie. O ile przekazywanie informacji stwarzało potencjalnie niskie ryzyko wykrycia, gdy miała wiarygodną przykrywkę, tak nie byliście w stanie przewidzieć, jaka kara spotka ją w obozowisku, jeśli jej oprawcy stwierdzą, że nadużyła ich zaufania. - Zapasy odbierają mi od razu. - Uchwyciła eliksir przekazany przez Williama i niezgrabnie dygnęła z wdzięcznością. Dało się w jej rysach dostrzec coś więcej, rozbudzoną nadzieję - nie było to spojrzenie pozbawione wahania, ułożony plan wymagał od niej podjęcia pewnego ryzyka, nawet jeśli nikłego. Bała się, ale potrafiła odnaleźć w sobie siłę, która jej na to pozwoliła. - Nie wiem, jak dziękować - odpowiedziała, obracając fiolkę w dłoniach. Z wdzięcznością spojrzała też na Volansa, przytakując jego myśli. - Przysyłają mnie głównie po jedzenie. Jeśli zostawicie coś, co będę mogła zabrać, będę mogła spędzić tutaj więcej czasu. Mają... mają mojego małego brata... - Zacisnęła usta mocniej, powstrzymując kolejne nabiegle do oczu łzy. - Nie... przepraszam, ale nie mogę - odpowiedziała, kiedy Steffen zaproponował wspólny zwiad. Zapewnienie, ze Steffen będzie bezpieczny, to było dla niej za mało. - Zrobią mu krzywdę, jeśli się dowiedzą, że ja... Nie mogę ryzykować, przepraszam. - Tłumaczenie wyraźnie było dla niej niezręczne, chciała pomóc, ale najwyraźniej bała się zbyt mocno. - Z wioski mają siedem osób, ale są jeszcze pozostali więźniowie... - Urwała, nie wracając już do poprzednich słów, wynikało z nich, że ilość osób we wiosce była zmienna. Spoglądała szeroko otwartymi oczyma na całą trójkę - sama najpewniej nie była w stanie oszacować możliwości Zaklęcia Proteusza i czekała na decyzję pozostałych. Jednak czas wydłużał się niebezpiecznie - a ona nie miała przy sobie żadnych zapasów, po które ją tutaj wysłano. Z wdzięcznością ostrożnie przyjęła drugą fiolkę eliksiru, powoli ukrywając ją obok pierwszej - jednak gdy spostrzegła, że buteleczki mogą dzwonić, uderzając od siebie, przełożyła ją do kieszeni, na której pojawiło się drobne wybrzuszenie. Oczekiwała waszej dalszej decyzji - przestraszona i niedoświadczona nie mogła być w tym dużą pomocą. Musieliście się zastanowić, które z wyjść będzie rozsądniejsze: czy zabranie zaczarowanego pergaminu do obozowiska przez dziewczynę, czy wymienienie się nim w tym miejscu w przyszłości.
Steffen znalazł przywianą przez wiatr gałązkę z okolicznego lasu, wybrał taką, która wydała mu się najprostsza, by mogła kształtem najmocniej przypominać ołówek, w zasięgu jego wzroku nie znalazł się jednak żaden zaostrzony patyk - a jedynie naturalnie oderwane fragmenty gałęzi. Zaklęcie odniosło efekt, wybrzuszenia wygładziły się nieznacznie, średnica gałązki poszerzyła się nieznacznie, lecz na krańcach ołówek był postrzępiony równie mocno, co zerwana gałąź - przypominał ołówek, który z obu stron był ułamany lub przegryziony przez zwierzę. Należało go wyrównać, a później zaostrzyć tak, by nadawał się do pisania.

Energia magiczna:
Volans: 40/50
Billy: 38/50
Steffen: 37/50

Magicus extremos 2/3
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Elkstone - Page 11 Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki
Re: Elkstone [odnośnik]09.04.22 12:49
Kiwnął bezwiednie głową w reakcji na słowa Myrtle; nie miał wątpliwości co do tego, że mieli do czynienia z najgorszymi szumowinami z możliwych – wiedział już, widział, do jakich okrucieństw zdolni byli ludzie próbujący wzbogacić się na wojnie, chorzy z nienawiści, przesiąknięci obrzydliwą potrzebą pokazania swojej wyższości nad innymi. Nigdy nie miał zapomnieć – był tego pewien – wykrzywionej pogardą twarzy szmalcownika, który bez mrugnięcia okiem zamordował trzyosobową rodzinę, matkę, kilkuletnie dzieci; puste oczy wyzierające z odciętej głowy dziewczynki do dzisiaj wracały do niego w koszmarach, przeplatając się z obrazami z Azkabanu; nie chciał nawet wyobrażać sobie, co każdego dnia musieli znosić ludzie uwięzieni w obozowisku, zmuszeni do niewolniczej pracy, oddarci z podstawowego prawa do wolności. Zacisnął zęby, milcząco przysięgając sobie, że ich stamtąd wyciągnie – a później dopilnuje, by oprawców spotkała kara adekwatna do zbrodni, których się dopuszczali. – Hej – odezwał się łagodnie, gdy emocje w widoczny sposób wzięły górę nad dziewczyną; przez moment znów miał ochotę ruszyć do obozu od razu, natychmiast, nie czekając na dodatkowe informacje i nie dając im szans na przegrupowanie i obmyślenie planu – ale podana przez Myrtle liczba skutecznie go otrzeźwiła. Sześciu przeciwników, dwóch na jednego; na pomoc więźniów liczyć nie mogli – nie wiedzieli, w jakim byli stanie, czy zdołają w porę ich uwolnić, czy mieli różdżki; czy im zaufają. Wdawanie się w walkę przy takiej przewadze wroga, w dodatku na jego terenie, byłoby samobójstwem. – Wrócimy p-p-po was, zabierzemy was stamtąd – zapewnił ją raz jeszcze, sięgając do wewnętrznej kieszeni kurtki; wewnątrz miał lnianą chusteczkę, zwyczajną, w bladobłękitną kratę; złożoną starannie na czworo. Uchwycił ją w palce, następnie wyciągając w stronę płaczącej dziewczyny. – P-p-proszę – powiedział, podając jej chustkę, żeby mogła otrzeć mokre policzki. – Czy p-p-pozostali mieszkańcy mają przy sobie różdżki? A twoja? Możesz ją nosić cały czas? – zapytał jeszcze, spoglądając przelotnie za ściskane w drobnej dłoni drewno.
Nie ryzykuj w t-t-takim razie – odpowiedział od razu; druga schowana do kieszeni fiolka była widoczna przez ubranie, mogła zwrócić uwagę czujnych oczu; odwrócił się przez ramię, odszukując spojrzeniem kuzyna. – Zostawmy drugi eliksir w skrzyni, na wszelki wypadek. W nagłej sytuacji i tak nie p-p-pomoże – zaproponował, wyciągając dłoń po fiolkę przekazaną dziewczynie przez Steffena. Jego propozycja zaklęcia pergaminu i ołówka wydawała się dobra, ale słowa Myrtle, połączone z poprzednimi doświadczeniami sprawiły, że pokręcił głową; wszyscy wiedzieli doskonale, ile szkód narobiłyby poufne wiadomości przypadkowo trafiające w nieodpowiednie ręce. – Jeśli znajdą przy niej p-p-pergamin… – zaczął, urwał jednak, nie chcąc wypowiadać tego zdania na głos; zdając sobie sprawę, że kara w takim przypadku spotkałaby nie tylko samą dziewczynę, ale też wszystkich, którzy przyszliby jej pomóc – jeśli pergamin wpadłby w ręce szmalcowników, zastawienie pułapki na członków Zakonu byłoby dziecinnie proste. – Przygotuję wszystko w p-p-piwnicy. Pergamin, ołówek, skrzynię. Zabezpieczę okno, żeby nie było w-w-widać, że ktoś włamał się do środka. – Przybicie kilku desek z powrotem nie powinno sprawić mu problemu, potrafił też rzucić proste zaklęcie maskujące. – Myrtle – zwrócił się ponownie do dziewczyny, odnajdując jej spojrzenie. – Kiedy p-p-przyjdziesz tu następnym razem, w piwnicy znajdziesz też zapasy – p-p-postaramy się o to. Przekaż nam tyle, ile będziesz mogła, nie b-b-budząc niczyich podejrzeń – jeśli coś będzie ci się wydawało niebezpieczne, to tego nie rób. – Nie musiała przepraszać; nikt nie powinien być zmuszony do podejmowania takich decyzji, do brania na barki takiego ciężaru; coś wywróciło mu się w żołądku, kiedy wspomniała o młodszym bracie. Ile mógł mieć lat? Z pewnością nie więcej, niż chłopcy z Oazy, niż Płazy. – Najbardziej p-p-potrzebujemy mapy, nawet prowizorycznej – żeby wiedzieć, gdzie p-p-przetrzymują więźniów. Ilu wartowników w-w-wystawiają nocą, gdzie śpią – wymieniał, zastanawiając się gorączkowo. – Jeśli masz jakikolwiek kontakt z mieszkańcami, to p-p-postaraj się ich uprzedzić. Żeby wiedzieli, kim jesteśmy, kiedy się p-p-pojawimy, żeby nie wahali się pójść z nami. – Chaos w trakcie ewakuacji mógłby ich wszystkich pogrążyć; w trakcie akcji nie będą mieli czasu na pertraktowanie z wystraszonymi ludźmi, których zaufanie już raz zostało nadszarpnięte.
Otworzył usta, chcąc powiedzieć coś jeszcze, ale szeroko otwarte, przerażone oczy, przypomniały mu o tym, że nie mieli czasu. – Musisz już iść – powiedział, choć zabrzmiało to bardziej jak pytanie. Kiwnął głową, trochę do siebie, trochę do niej. – Daj mi jeszcze m-m-minutę, nie więcej – nabiorą podejrzeń, jeśli wrócisz z p-p-pustymi rękami. – A wracała z pustymi przez nich.
Odwrócił się na pięcie, truchtem ruszając z powrotem w stronę otwartego okna, którym wydostali się na zewnątrz; oparłszy się dłońmi o parapet, podskoczył do góry, chcąc wejść do środka – żeby później, nadal biegiem, odnaleźć raz jeszcze prowadzącą do piwnicy drabinę. Chwycił mocno za metalowe rurki, zeskakując po dwa stopnie, aż wylądował z powrotem na zakurzonej podłodze, po czym bez zastanowienia skierował się najpierw ku skrzyni, do której włożył fiolkę z eliksirem od Steffena, a następnie ku regałom, na których wcześniej dostrzegł słoje z piklowanymi warzywami. Wziął do rąk jeden, ważąc go w dłoniach i zastanawiając się, ile podobnych mogła zabrać ze sobą Myrtle; ostatecznie zabrał jeszcze drugi, po czym – przyciskając je ostrożnie do klatki piersiowej – ruszył z powrotem na górę, jedną dłonią przytrzymując się drabiny. Przeskakując przez okno, odstawił słoiki na moment na parapet, zabierając je, gdy już znalazł się na zewnątrz, a później przekazując dziewczynie – pomagając włożyć je do torby. – Uważaj na siebie – poprosił, choć ledwie wypowiedział te słowa, poczuł się paskudnie, a jego wnętrzności znów zalała fala wyrzutów sumienia. – M-m-musicie wytrzymać jeszcze chwilę – dodał, zdając sobie sprawę, co to oznaczało; że dla tamtych ludzi każdy dzień zwłoki był cierpieniem. Żałował, że tu i teraz nie mogli zrobić więcej.

| tu udany rzut na inicjatywę (bo trochę dużo robię w tym poście), ale jeśli zagalopowałam się z ilością akcji, to wstrzymaj me konie, mistrzu gry


I've polished this anger and now it's a knife
William Moore
Zawód : lotnik w oddziale łączności, szkoleniowiec
Wiek : 29
Czystość krwi : Mugolska
Stan cywilny : Kawaler
jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył
OPCM : 30
UROKI : 15
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 26
SPRAWNOŚĆ : 22
Genetyka : Czarodziej

Zakon Feniksa
Zakon Feniksa
https://www.morsmordre.net/t5432-william-moore https://www.morsmordre.net/t5459-bursztyn https://www.morsmordre.net/t5433-b-b-b-billy https://www.morsmordre.net/f376-irlandia-gory-derryveagh https://www.morsmordre.net/t5461-skrytka-bankowa-nr-1345 https://www.morsmordre.net/t5460-billy-moore
Re: Elkstone [odnośnik]09.04.22 19:39
Spoglądał na Myrtle uważnie, choć nienatarczywie - wydawała się wystarczająco przestraszona, trochę zaskoczona. Kontrolnie zerknął na jej dłoń, mocno zaciskającą różdżkę, ale nawet on zdołał zauważyć, że nie wydawała się zbyt doświadczona. Trzyma ją zbyt sztywno, by poprawnie rzucić trudniejsze zaklęcie. - przemknęło mu przez myśl na wspomnienie własnych magicznych porażek. Rozluźnił lekko spięte ramiona, a gdy na chwilę podniósł wzrok, by nie patrzeć na dziewczynę zbyt nachalnie, podchwycił kątem oka wyraz twarzy Billy'ego. Nie widział jeszcze kuzyna takiego - poruszonego, zdeterminowanego, chyba tłumiącego złość. Choć od dawna działali razem w Zakonie, to nigdy razem - nie walczyli jeszcze ramię w ramię, jak z Volansem, nie widział Billy'ego w chwilach stresu. Teraz w jego oczach lśniła jakaś determinacja - i coś jeszcze. Steff pamiętał, że kuzyn był ojcem, wtedy pewnie widziało się dziewczyny... inaczej - czy kiedy patrzył na Myrtle myślał o małej Amelii?
Przede wszystkim, pamiętał jednak, że kuzyn był łącznikiem i lotnikiem. William znał się na organizacji przekazywania informacji o wiele lepiej od Cattermole'a, co było ewidentne, gdy odezwał się do Myrtle, tonem spokojnym, ale nie pozostawiającym miejsca na wątpliwości lub dyskusję. To było potrzebne, Myrtle nie mogła teraz spanikować, a oni - dyskutować. Steff opuścił różdżkę, uznając własny pomysł za o wiele gorszy. Krytycznym okiem zerknął na swój w połowie transmutowany ołówek - wiedział, jak zaostrzyć i wygładzić go dalej, ale Billy miał rację, nie mieli czasu. Prościej będzie przynieść zapasy z domu.
Skinął pośpiesznie głową, wzrokiem przekazując kuzynowi, że nie musi kończyć zdania - chciał zresztą zostawić pergamin w skrzyni a drugą część zabrać ze sobą, ale to niczym nie różniło się od przyniesienia go z domu, mogą to zawsze obmyślić później.
-Nie ma co ryzykować. - zgodził się cicho, a gdy Billy zaczął przekazywać instrukcje Myrtle, skinął tylko głową. Nic nie dodawał, William ewidentnie miał smykałkę (albo determinację?) do organizacji, a zbyt wiele głosów wprowadziłoby chaos, dziewczyna potrzebowała klarownych instrukcji i uspokojenia.
-Nie zostawimy was. Ciebie, twojego brata, wszystkich. Przygotuję świstokliki dla kilku grup. I damy sobie radę z tymi ludźmi, Myrtle - jest nas więcej, zorganizujemy się. - spróbował ją jeszcze zapewnić, gdy Billy skończył mówić - szczerze, usiłując tchnąć w swój ton choć odrobinę nadziei dla dziewczyny. Sześciu kalkulował w głowie, sześciu niebezpiecznych ludzi, ale to przecież nie sześćdziesięciu. Dadzą radę, mogą wrócić większą grupą, uratują ich.
Zapasy, no jasne. Gdy Billy ruszył biegiem w stronę okna, Steffa korciło pobiec za nim, ale wiedział, że kuzyn jest szybszy - postąpił o kilka kroków w stronę domu, by w razie potrzeby pomóc mu przy parapecie i odebrać słoiki, ale jeśli Billy radził sobie lepiej, to Steff nie wchodził mu w drogę i przytrzymał dopiero torbę Myrtle przy pakowaniu zapasów.

poświęcam akcję na pomoc Billy'emu (odebranie słoików z parapetu) jeśli robi za dużo, a jeśli zdążył to zostaję przy Myrtle


intellectual, journalist
little spy

Steffen Cattermole
Zawód : specjalista od klątw i zabezpieczeń w Gringottcie, po godzinach reporter dla "Czarownicy"
Wiek : 22/23
Czystość krwi : Półkrwi
Stan cywilny : Żonaty
I like to go to places uninvited
OPCM : 33
UROKI : 6
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 36
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 6/68
SPRAWNOŚĆ : 5
Genetyka : Czarodziej

Zakon Feniksa
Zakon Feniksa
https://www.morsmordre.net/t7358-steffen-cattermole https://www.morsmordre.net/t7438-szczury-nie-potrzebuja-sow#203253 https://www.morsmordre.net/t7411-xoxo-gossip-boy https://www.morsmordre.net/f127-dolina-godryka-szczurza-jama https://www.morsmordre.net/t7471-skrytka-bankowa-nr-1777 https://www.morsmordre.net/t7439-steffen-cattermole?highlight=steffen
Re: Elkstone [odnośnik]10.04.22 19:06
Wystarczało mu to, że to źli ludzie. Ostatnimi czasy natrafiał na nich zbyt często i zawsze w sytuacji, w której trzymali oni w niewoli bezbronnych ludzi. Zawsze zrobiłby wszystko by ich uwolnić. I teraz postąpi tak samo. Jedynym utrudnieniem były różnice poglądowe w kwestii odbierania życia tym wszystkim złym ludziom. Wolał ich pacyfikować i przekazywać mugolskim władzom, która wymierzy im stosowną karę. I tak jedni szmalcownicy przez długi czas będą oglądać świat zza krat, drugich powieszono.
Wydawało mu się słuszne, by poruszyć temat tych różnic poglądowych celem wypracowania kompromisu i uniknięcia sytuacji, w której zaczną się kłócić nad pokonanymi czarodziejami i na oczach wyzwolonych ludzi. Wszak łączyła ich wspólna sprawa. Byli również rodziną. W tych trudnych czasach rodzina powinna trzymać się razem, w zgodzie. Wszystko to, o czym mówiła im Myrtle, bardzo go niepokoiło. Zwłaszcza ta informacja o znikających więźniach. Co im robili? Gdzie trafiali? Sześciu przeciwników to nie było dużo, jednak oni mogli okazać się prawdziwym wyzwaniem. Ci, z którymi mierzyli się ze Steffenem, byli całkiem dobrze wyszkoleni i nie tak łatwo było ich pokonać.
Ciężko było mu patrzeć na zapłakaną dziewczęcą twarz. Ta dziewczyna naprawdę sporo przeszła, a oni posyłali ją wprost w paszczę lwa. Tylko dlatego, że mogła im pomóc w uwolnieniu ich wszystkich. Nie mieli innej możliwości. Myrtle była bardzo odważna, wykazując gotowość do przekazywania im informacji. A mogła chcieć się wycofać, zwłaszcza, że tamci czarodzieje mieli jej brata. Spojrzał z ukosa na swojego brata. Gdyby to on znalazł się w takiej jak Myrtle, również robiłby wszystko aby nie stała mu się krzywda. Liczba więźniów była naprawdę pokaźna. Choć była też zmienna i nie mogli długo czekać, jeśli chcieli kogokolwiek uratować. Potrzebowali planu. Dobrego. On skłaniałby się ku działaniu z ukrycia i unikania otwartej walki. Trudno powiedzieć, czy to będzie możliwe. Musieli dowiedzieć się jak najwięcej. Nic na razie nie mówił, pozwalając na to Billy'emu. Tym bardziej, że zgadzał się z nim w pełni. Pochwalał ten sposób komunikacji między nimi, a Myrtle. A także wszystkie zastosowane środki ostrożności.
Skoro mowa o świstoklikach... na pewno jeden przydałby się dla Aurory. Na pewno będą potrzebowali pomocy medycznej — Zasugerował. Obawiał się jednak, że na tak liczną grupę ofiar tych czarodziejów jeden uzdrowiciel to mało. Jeśli ma rację to musieliby oprosić o pomoc kogoś jeszcze. Myrtle deptała wszystko to, co mogli jej przekazać i nie mieli powodu, by ją dłużej zatrzymywać.
Volans Moore
Zawód : Smokolog
Wiek : 32
Czystość krwi : Mugolska
Stan cywilny : Kawaler
Oh I still can remember a time when it wasn't like this
Before the world became enslaved
Can we all go back to the time when we were not like this
Can we even be saved?
OPCM : 21
UROKI : 17
ALCHEMIA : 1
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 0
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 8
SPRAWNOŚĆ : 7
Genetyka : Czarodziej
Elkstone - Page 11 Tumblr_myrxsem7AC1s8tqb9o1_500
Zakon Feniksa
Zakon Feniksa
https://www.morsmordre.net/t9775-volans-moore-w-budowie#296523 https://www.morsmordre.net/t9914-sol#299801 https://www.morsmordre.net/t9919-ksiega-smokow#299856 https://www.morsmordre.net/f371-derbyshire-borrowash-pollards-oaks-11-8 https://www.morsmordre.net/t9921-szuflada-volansa#299859 https://www.morsmordre.net/t9913-volans-moore#299792
Re: Elkstone [odnośnik]11.04.22 22:18
Myrtle niepewnie, powoli, nieprzyzwyczajona wyraźnie do życzliwych gestów, sięgnęła dłonią po wyciągniętą chusteczkę; nim z niej skorzystała, obróciła ją kilkakrotnie pomiędzy palcami, po czym przyłożyła do twarzy, ścierając świeże łzy. Nie wypowiedziała podziękowań na głos, ale jej spojrzenie i mimika twarzy dostatecznie mocno wyrażały wdzięczność. Wierzyła w wasze zapewnienia, być może dlatego, że daliście już ich dostateczny dowód, a może dlatego, że ta kropla nadziei była dzisiaj wszystkim, co jej pozostało.
Pokręciła głową - przecząco - na pytanie o różdżki w obozie.
- Mój brat ma dopiero osiem lat - zaczęła, nie mógł mieć jeszcze różdżki w tym wieku, dziecięca magia najwyraźniej nie uchroniła go przed okrucieństwem dorosłych. - Tylko mi pozwalają trzymać różdżkę - dodała, ze wstydem, nietrudno było się domyślić, że jej oprawcy zwyczajnie wiedzieli, że nawet z różdżką dziewczyna samotnie nie stanowiła większego zagrożenia. - Nie... nie zabierają jej też, kiedy wracam - dodała, spuszczając spojrzenie niżej, na swoje stopy. Nie wtrącała się w ustalenia swoich bohaterów, wierząc, że wreszcie odnalazła kogoś, kto mógł jej pomóc; wykonywała wasze polecenia bez namysłu, oddając drugi z eliksirów w ręce Williama. Uniosła też spojrzenie, by wysłuchać finalnego planu, kiwając głową na znak, że go rozumiała: otwierała szeroko oczy, kiedy William mówił o skrytce, o niebezpieczeństwie, kiwała głową wciąż, rozumiejąc i przyjmując polecenia. Kiwała dalej, na słowa mapie, o wartownikach, o mieszkańcach, i choć na jej twarzy nie pojawił się uśmiech, to nadzieja w jej oczach wydawała się płonąć coraz silniej. - Postaram się... postaram się zrobić, co w mojej mocy. Będę uważać - obiecała, z zawziętością pomimo śladów łez na twarzy. Jej oczy zaszkliły się ponownie, kiedy Steffen zapewnił, że nie opuścicie tych ludzi: Myrtle wierzyła w wasze słowa, wierzyła też w wasze powodzenie - a wy wiedzieliście, że byliście jej jedyną nadzieją i że utracona bolała mocniej, niż taka, której nigdy nie ofiarowano.
William z pomocą Steffena przekazali dziewczynie zaopatrzenie, kilka słojów piklowanych warzyw obciążyło torbę Myrtle na tyle, że szabrownicy najpewniej nie wymagaliby od niej więcej. Dziewczyna odwróciła się na pięcie i już miała ruszyć przed siebie, w stronę pobliskiego lasu, lecz zawahała się w pół kroku, obróciła się na pięcie i spojrzała jeszcze raz, na każdego z was kolejno.
- Ja... naprawdę dziękuję. Nie wyrażę słowami tego, co czuję, ale... Będziemy na was czekać. Przekażę wam... przekażę wam wszystko, co będę mogła. - Przygryzła usta, po czym rzuciła się w bieg, gdzieś przed siebie; minęła chwila, może dwie lub trzy, a całkiem zniknęła wam z oczu. Zostaliście sami. Mogliście swobodnie wrócić się do piwnicy w każdej chwili.

Przez cały marzec nie odnaleźliście jednak wiadomości od dziewczyny - nie wzięła też pozostawionych przedmiotów. Nie mogliście wiedzieć, dlaczego, czy zdradziła się czymkolwiek i czy ktoś przyłapał ją na spiskowaniu, czy może powód był inny.

Jeżeli któraś z postaci zdecyduje się w późniejszym czasie sprawdzić skrytkę, powinna rzucić kością k10 i zgłosić link bezpośrednio do mnie. Eliksiry zostały odpisane z waszego ekwipunku. Możecie kontynuować wątek bez udziału mistrza gry. Próby pozostawienia czegokolwiek w skrytce należy zgłosić bezpośrednio do mnie - najlepiej wszystko razem.
Mistrz gry
Zawód : naczelny mąciciel
Wiek : odwieczny
Czystość krwi : n/d
Stan cywilny : n/d
Do you wanna live forever?
OPCM : 99
UROKI : 99
ALCHEMIA : 99
UZDRAWIANIE : 99
TRANSMUTACJA : 99
CZARNA MAGIA : 99
ZWINNOŚĆ : 0
SPRAWNOŚĆ : 0
Genetyka : Czarodziej
Elkstone - Page 11 Tumblr_mduhgdOokb1r1qjlao4_500
Konta specjalne
Konta specjalne
http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/t475-sowa-mistrza-gry#1224 http://morsmordre.forumpolish.com/ http://morsmordre.forumpolish.com/ https://www.morsmordre.net/t2762-skrytki-bankowe-czym-sa#44729 http://morsmordre.forumpolish.com/f124-woreczki-z-wsiakiewki
Re: Elkstone [odnośnik]12.04.22 20:10
Słowa podziękowania wypowiedziane przez Myrtle zdawały się utkane z ołowiu – osiadając ciężarem odpowiedzialności na jego barkach, uciskając mostek, uwierając przy każdym wdechu; uświadamiając mu, że nie mógł zawieść – bo jeśli by to zrobił, nigdy w życiu nie byłby w stanie zetrzeć spod powiek wypełnionych nadzieją oczu dziewczyny. Uśmiechnął się ciepło, po raz ostatni, zanim odwróciła się do nich plecami, rzucając się do biegu – jednak ledwie zniknęła z pola widzenia, wypuścił ze świstem wstrzymywane w płucach powietrze. Nie potrafił przestać myśleć – o jej uwięzionym bracie, ledwie rok starszym od Amelii; o złożonej obietnicy, o tym, że życie jej i pozostałych więźniów znalazło się właśnie w ich rękach. – Nie p-p-powinniśmy długo tu zostawać – odezwał się po ciągnącej się w nieskończoność chwili milczenia, odwracając się w stronę Steffena i Volansa. Spojrzał w dół, na własne dłonie; w jednej z nich wciąż ściskał eliksir odebrany od Myrtle. – A p-p-przynajmniej nie wszyscy, rzucamy się w oczy. Przekażecie Aurorze i Dorothy, czego się d-do-dowiedzieliśmy? – zapytał, opuszczając ramiona wzdłuż tułowia. Był niemal pewien, że matka chłopców – o ile odzyskała już przytomność – czekała z niepokojem na wieści; żałował, że nie mieli dla niej tych najlepszych, ale przynajmniej nie wszystko było stracone – wiedzieli, gdzie znajdował się kamień, i mieli możliwość go odzyskać – musieli tylko się przygotować. – Zaniosę fiolkę do skrzyni, p-p-poprawię też okno – żeby nie przyciągało uwagi – postanowił. Przed domem zostawili trochę bałaganu, oderwane od okiennic deski z pewnością zwróciłyby uwagę ewentualnego przechodnia – a mimo że z tego, co zrozumiał, nikt oprócz Myrtle się tu nie zapuszczał, to nie miał zamiaru pozostawić niczego przypadkowi.
Pożegnawszy się z Volansem i Steffenem, ruszył najpierw z powrotem do piwnicy, gdzie poprawił skrzynię na stole – tak, by stała dokładnie na środku, w sposób, w jaki ją znaleźli. Do środka wsunął fiolkę i zamknął wieko; pergamin i ołówek, które planował przynieść tu kolejnego dnia, spokojnie powinny się obok niej zmieścić. Po wszystkim wrócił na górę i obszedł dom, przykucając przy otwartym oknie do piwnicy, żeby je zamknąć – zawiasy działały opornie, udało mu się jednak obrócić w dół klamkę. Nie miał ze sobą młotka ani gwoździ, sięgnął więc po różdżkę – drugą dłonią dźwigając kawałek oderwanej od ściany sklejki, którą zasłonięte było wcześniej okno. Przyłożył je do ściany, poświęcając chwilę, żeby ustawić je równo – tak, by elementy łączenia były jak najmniej widoczne. Dopiero później przyłożył różdżkę do krawędzi, pojedynczym machnięciem próbując przytwierdzić drewno zaklęciem trwałego przylepca.
Nic się nie stało.
Zaklął w duchu, poprawiając pozycję – było mu trochę niewygodnie – i próbując ponownie, ale po raz kolejny próba zakończyła się fiaskiem. Dopiero za trzecim razem różdżka posłusznie rozgrzała się pod jego palcami, a ciężar odczuwalny na drugiej dłoni, tej przytrzymującej dyktę, wyraźnie zelżał; kiedy cofnął dłoń, zasłona ani drgnęła.
Odetchnął cicho, raz jeszcze przystawiając koniec różdżki do ściany. – Prastigiatio – wypowiedział, chcąc jeszcze sprawić, by zasłaniające okno drewno było mniej widoczne; efekt był raczej mierny, musiał jednak wystarczyć – zaczynało robić się późno, a on i tak zabawił tu już zbyt długo.
Idąc w stronę opartej o mur miotły, obejrzał się raz jeszcze za siebie, starając się ocenić z daleka, czy wejście do piwnicy przyciągało uwagę; dopiero później odbił się od ziemi – a chociaż jeszcze godzinę temu niczego nie chciał tak bardzo, jak tylko opuszczenia przeklętej wioski, to teraz robił to z ciężkim sercem – zdając sobie sprawę, że zostawiał za sobą ludzi, którzy potrzebowali pomocy.

| zt x3, dziękujemy mistrzu gry :pwease:


I've polished this anger and now it's a knife
William Moore
Zawód : lotnik w oddziale łączności, szkoleniowiec
Wiek : 29
Czystość krwi : Mugolska
Stan cywilny : Kawaler
jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył
OPCM : 30
UROKI : 15
ALCHEMIA : 0
UZDRAWIANIE : 0
TRANSMUTACJA : 5
CZARNA MAGIA : 0
ZWINNOŚĆ : 26
SPRAWNOŚĆ : 22
Genetyka : Czarodziej

Zakon Feniksa
Zakon Feniksa
https://www.morsmordre.net/t5432-william-moore https://www.morsmordre.net/t5459-bursztyn https://www.morsmordre.net/t5433-b-b-b-billy https://www.morsmordre.net/f376-irlandia-gory-derryveagh https://www.morsmordre.net/t5461-skrytka-bankowa-nr-1345 https://www.morsmordre.net/t5460-billy-moore

Strona 11 z 11 Previous  1, 2, 3 ... 9, 10, 11

Elkstone
Szybka odpowiedź
Uprawnienia

Nie możesz odpowiadać w tematach